Goede voornemens

Telkens weer neem ik mij voor om alle blogs die in mijn reader verschijnen trouw te zullen lezen en indien gewenst van een reactie te voorzien en telkens weer zie ik de rits van ongelezen stukjes langer worden tot ik besluit alles in de prullenbak te kieperen.

Iets dergelijks gebeurt ook met mijn foto’s. Ik maak ze, deel ze en zou ze dan uiteindelijk ook netjes moeten ordenen in zowel mijn instagram als ook mijn Flickr account. Op het moment dat ik daarmee begin is de achterstand  zo groot dat ik er een hele avond aan kwijt ben, waarna ik zuchtend besluit dit toch echt wekelijks te gaan doen.

Over het zelf bloggen wil ik het al helemaal niet meer gaan hebben.

Perpetuum mobile.

17133352666_b5638c7a55_z

Horen, zien en zwijgen

Terwijl het halve land  naar een onzichtbare zonsverduistering stond te gapen deden de bestuurders van de ABN snel een greep in de kas. Waarschijnlijk hadden ze gedacht  dat het niet op zou vallen. Gewoon een ton extra per jaar terwijl ze eigenlijk recht hadden op meer. Hadden ze recht op ja, stond in de overeenkomst .

Rondkomen van 6 ton in tijden van crisis was al bijna niet  te doen.  De traiteur had zijn prijzen van de fois gras verhoogd omdat de ganzen in Frankrijk schaars werden, de chauffeur liep al meer dan een jaar te zeuren om een nieuwe BMW en tot overmaat van ramp begon de huishoudster nu  te roepen dat haar uurloon omhoog moest nu de SP zo goed had gescoord in de verkiezingen.

Ze moesten natuurlijk ook meegaan met de internationale markt want anders zouden ze het lachertje van Europa worden. Niet dat er ook maar een van hen ooit gevraagd zou worden voor een functie bij Barclays of Die Commerzbank maar de schijn ophouden voor de buren was toch zeker ook belangrijk? Je kunt tenslotte niet in het Gooi wonen met het inkomen van een gemiddelde, van corruptie verdachte, Limburgse wethouder.

En wij? Wij blijven staren naar een onzichtbare zon die achter een net zo onzichtbare maan verdwijnt en doen net of we gek zijn.

Heart of the matter

In tijden zoals deze doe ik er het zwijgen toe. De beelden spreken voor zich en ook daar keer ik mij vanaf. Ik wil ze niet zien. Kop in zand?. Nee, ik weet dat er dingen gebeuren die hartverscheurend zijn. Ik ben me bewust van het feit dat er nog steeds kinderen zijn die sterven omdat er gebrek is aan medicijnen, aan voedsel, aan water. Dat talloze bommen een einde maken aan het leven van mensen die part noch deel hadden aan het conflict. Dat jonge vrouwen  voor hun leven verminkt worden omdat het geloof dat zou voorschrijven.

Ik weet het…maar ik hoef de misselijkmakende beelden niet te zien. Veel liever ga ik op zoek naar schoonheid zodat de balans weer enigszins herstelt worden kan.

Heart of the matter

Heart of the matter

De keuze is reuze

Vier dagen in de week maak ik de reis van Kerkrade naar Maastricht en terug. Elke keer geniet ik van het geweldige uitzicht dat voorbij boemelt. Om mijn volgers op Instagram, twitter en facebook mee te laten genieten deel ik elke dag een van de foto’s die ik dan maak. Soms is de keuze minimaal, andere keren heb ik er meer dan me lief is. Vrijdag was zo’n dag. Een keuze maken was bijna niet te doen. Kijk zelf maar.

Tussen Heerlen en Voerendaal

Tussen Heerlen en Voerendaal

Voerendaal

Voerendaal

Voorbij Voerendaal

Voorbij Voerendaal

Klimmen-Ransdaal

Klimmen-Ransdaal

20141121 034

Schin op Geul

Schin op Geul

Houthem - St. Gerlach

Houthem – St. Gerlach

Houthem- St. Gerlach

Houthem- St. Gerlach

Meerssen

Meerssen

Maastricht Noord

Maastricht Noord

Maastricht Noord

Maastricht Noord

Maastricht

Maastricht

Maastricht

Maastricht

PS dit zijn allemaal onbewerkte versies. De vuile ramen kan ik meestal nog wel een beetje wegpoetsen met een van de vele apps die ik heb aangeschaft.

Autumnal

10808670_666205960167762_1025957193_n

Pale amber sunlight falls across
The reddening October trees,
That hardly sway before a breeze
As soft as summer: summer’s loss
Seems little, dear! on days like these.

Let misty autumn be our part!
The twilight of the year is sweet:
Where shadow and the darkness meet:
Our love, a twilight of the heart
Eludes a little time’s deceit.

Are we not better and at home
In dreamful Autumn, we who deem
No harvest joy is worth a dream?
A little while and night shall come,
A little while, then, let us dream.

Beyond the pearled horizons lie
Winter and night: awaiting these
We garner this poor hour of ease,
Until love turn from us and die
Beneath the drear November trees

~ Ernest Dowson ~

Blogstafette

Ik ben getikt. Door Anna-Maria en in dit geval  neemt ze geen genoegen met nee. Hardvochtig mens.
De opdracht: Schrijf een blog met  als onderwerp “Vijf dingen die je altijd wilde weten over Marloes …maar nooit durfde te vragen” en tag onderop je blog 3 favo bloggers. Zoiets verzin je toch niet?

1- Selfies, ik haat ze. Op geen enkele manier lijk ik te zijn wie ik ben als ik al een poging doe om zo’n ding te maken. Draken van foto’s zijn het, stuk voor stuk. Weg er mee.

2- Mijn kinderen zijn mij heilig. Ik kan dan ook geen foto’s van ze weggooien. Ook al loopt mijn telefoon over, alles mag weg behalve foto’s van mijn kroost. Het voelt als het noodlot tarten. Eng gewoon.

3- Ik ben jaloers. Niet op mensen met geld of mensen die van nature mooi zijn, maar op het hebben en benutten van een talent. Ik kan veel, maar van alles maar een beetje.

4- Dansen, ik ben er dol op maar doe het zelden of nooit. In mijn jonge jaren was ik niet van de dansvloer af te slaan maar een man met twee linkervoeten maakte daar een einde aan.

5- Het moeilijkste aan deze opdracht was het verzinnen van vragen. Er blijken barrières te bestaan waar ik niet overheen kan/wil gaan.

Nu moet ik dus drie andere bloggers aanwijzen. Mack is een van de weinige bloggers uit de tijd van webstreepjeblog die ik altijd ben blijven volgen en die ik het lezen meer dan waard vind. Doe er je voordeel mee Mack.