Twan

Geweldige man en vader, goede vriend, charisma, levensgenieter, lange wandelingen over historische paden en door het heuvelland, klassieke muziek, reizen, ademinnetjes in de auto, een klontje suiker in de thee, twee in de koffie, gebak op zondag, schuddebuiken van het lachen, kleine sigaartjes na het eten,….

Twan in een paar woorden omschrijven is onbegonnen werk. Twan was een veelzijdige man en een markante verschijning. Bourgondiër in hart en nieren. Familie was alles en hij was dan ook het meeste in zijn element als hij je thuis kon ontvangen met een drankje om je vervolgens een culinaire maaltijd voor te zetten waar menig chef jaloers op zijn. Urenlang tafelen was geen uitzondering, eerder de regel.
Twan gaf al zijn gasten het gevoel echt welkom te zijn.

Hij liet iedereen in zijn waarde  en stond, daar waar mogelijk, ook altijd voor je klaar.  Hij dwong respect af door zijn kennis en de manier waarop hij zijn bedrijf had opgebouwd maar ook door de  onverstoorbare rust die hij uitstraalde. Ik had het geluk dat ik 8 jaar nauw met hem samen mocht werken.
Twan was niet zomaar een baas, Twan was een opperbaas.

Hij was kapitein en stuurman tegelijk. Of dat nu op de zaak was of tijdens de zeilvakanties die hij samen met Adele en de kinderen maakte. In het begin op het IJsselmeer en later in Griekenland met een catamara, zeilend van eiland naar eiland. Hij genoot en had ook altijd al de volgende tocht geboekt nog voor ze op de terugweg waren. Dit jaar echter besloot hij dat het genoeg geweest was. Het werd veel te druk rond de eilanden en er zou vast wel weer iets anders voor in de plaats komen. Het mocht niet zo zijn.

Net nu hij besloten had om het rustiger aan te gaan doen werd hij wreed uit ons midden weggerukt.

Troeës

Wie vöal wöad kan me nog zage
wen d’r zin  d’rneëver jeet,
wen me sjtoksjtief, wie jesjlage
wie an eëd jeneëld sjteet.

Wie kan me nog wermde bringe
wen ’t hats  wie ies zoeë kaod,
woa kan me nog  troeës da vinge
weë wees hei da noen nog road?

Oane leed jieët ’t jee leëve
oane troane  jinne laach,
döks zouw me alles wille jeëve
um tse endere deë inne daag,


Adieë Twan, oane ’t tse wisse hast doe  dieng letste rees jemaat

St Ursula

Tijdens het leeghalen van ons ouderlijk huis kwamen ze boven water. Een paar handwerkjes, waaronder een gebreid onooglijk lapje waarmee blijkbaar het toepassen van verschillende technieken werd geoefend. Een briefje met mijn naam en verder de vermelding dat de lengte goed was, zat aan de bovenkant vastgenaaid. De rest verwaarloosbaar. Een geborduurd stukje stof, zo’n zelfde briefje met mijn naam maar verder niets, commentaar blijkbaar overbodig. Duidelijk iets van mijn hand. Een schriftje met tekeningen, 6+ het hoogst haalbare.

Wat ik voor een leerling was, daar is verder niets meer over terug te vinden. Geen rapportjes, geen toetsresultaten. Als ze al bewaard werden. Misschien haalden ze het einde van de zomer niet eens. Opgeruimd aan het begin van het nieuwe schooljaar. Schone lei.
In mijn herinnering zijn nog flarden uit mijn schooltijd terug te vinden. Het schoolplein met de enorme kastanjeboom. Het gebouwtje waar de toiletten te vinden waren. Onaangename geur en ijskoud in de winter. De grote hoge klassen met de oude houten lessenaartjes die voorzien waren van een inktpot en een ruimte waarin je schriftjes, de kroontjespen en je leesboekjes lagen, opgeborgen achter een klep. De stilte.

Haalde ik goede cijfers? Ik weet het niet meer. Zat ik aan het raam, de buitenwereld aantrekkelijk dichtbij? Was ik leergierig of wist ik toen al dat er meer te leren viel buiten de 4 muren van de strenge katholieke school, waar onderscheid gemaakt werd tussen de dochters van de notabelen en de rest. Een paar foto’s uit die tijd,  lachebek maar soms een wat bedachtzame blik. Dromer,verslinder van boeken en mezelf daar dan in verliezend.

Op weg naar volwassenheid liet ik St. Ursula en de nonnen ver achter mij. Het heeft blijkbaar weinig indruk gemaakt.

 

Va ós

img_9329

De plaatsj woa vier kanne jenisse
va rouw en prechtiege natoer,
doa wil me nog ummer de poats va sjlisse
en verjage van ’t land d’r boer.

Iech han jee jood, jing kapitale,
bin riech jenóg mit wat iech han,
wil evvel nit de rechnoeng betsale
vuur wat noeëts mieë tseruk jedrieënd weëde kan.

Rolduc sjteet nit  óp nommer 1,
Ejeloob is woa ’t hei um jeet.
Wienieë  kómme vier noen endlieg ins bijenee
en sjtoppe vuurjód dis jekheet?

Iech los miech d’r i-jank nit verbeie
noa wat al ieëwieg is van ós.
Iech kan uuch noen al profetseie
dat iech miech nit an zie duie los.

Aaf en tsauw

Joep

Aaf en tsouw kómme wöad in miech óp
en vang iech aa tse sjrieve.
’t Rammelt da in miene kop
den sjrievere die blieve.

Nit ummer kunt jet sjuns op papier
en kuet iech miech ing kleëve.
Dan veul iech miech inge ‘sjtomme bier’
en han iech domme kal jesjreëve.

Zoeë noen en da, da weëd ‘t jet,
broech iech miech nit tse sjame.
Dan vluugt oes mieng heng a nui koeplet
en klinkt ’t jód tsesame.

Iech bin da sjtoots, han werm jet jelierd
evvel dan bin iech nog nit doa.
Pas went d’r Joep ziene zeëje draa jieët
darf ’t op facebook sjtoa.

Marloes

Vrung va vrung

IMG_E7369Daag in daag oes kómme ze aa,
verzukke va manslu die iech jaroets nit ken.
Ze wille jeer miene vrunk zieë,
evvel ze kómme oes anger leng

Hant sjtaatse foto’s in uniform,
zunt dokter, dierekter of jeneraal
nit jetrouwd of widmander,
miech is dat näu ejaal.

Ze zunt nèmlieg nit dat wat me leëst
De foto’s zunt jeklauwd
Ze hant óch wieër nog jajing vrung,
of i joare jet ópjebouwd.

Iech dui reëtsouw óp d’r knoep
en los ze sjtoa an duur.
Die wille nèmlieg alling mie jeld
en doa han iech zelver al ing besjtimmoeng vuur.

 

Verkierde lú

IMG_7228

 

Iech wees nit wat dat is mit lu
die oane aazieë va weë dan óch
wille durchdrieve hönne zin
en aalegke ee jedróch

Ze hant de jemeende in jen tèsj
krient van jinne teëjejaas
ze broeze uvver alles hin
en hoale óp vuur d’r jeweune man de naas

Iech wees nit wat iech mós mit dön
die verwerpe jiddes verweer
die aafbreche wille wat ieëwe aod
en ligke vuur aofeheet kweer

Iech wees wal woa iech zelver sjton
vuur Rolduc lek iech miech kweer
ós erve doa kunt jinne aa
óch jinne jrieze hódde heer


Wie vruier

't hoes

Iech weul zoeë jeer nog ins joa kieke,
in ’t hoes woa iech jeboare bin.
De lu die in die tsiet doa woare,
junt miech noeëts oes d’r zin.

Iech weul zoeë jeer nog ins sjloffe
in t hoes woa iech e sjtumpsje woar.
´t Jeveul va doe han iech urjens verloare
en dat vilt mich aaf en tsouw zoeë sjwoar

Iech weul zoeë jeer nog ins èse
in ’t hoes woa iech mieng kinkheet verloar.
De bilder miech in de zieël  jesjlèfe,
als wuur ’t jister, zoeë kloar

Iech weul zoeë jeer nog ins joa danse
bis mörjens vrug de zon óp koam.
De oge, wie doe, losse sjanse
en de jlazer leëje bis óp d’r boam.

Iech weul zoeë vöal nog ins beleëve
en miech herinnere de sjpas.
De lu va doe nog ing kier knoevele
en miech da haode doa aa vas,

Marloes

Óp miech zelver

Viva

Iech hod miech óp miech zelver, 
da deet miech óch jinne pieng.
En wen iech ins nit loestere wil, 
iech óch va jinne de oere jeweasje krien

Iech hod miech óp miech zelver, 
en han da va jinne las. 
Went angere uvveree valle dunt,
hod iech miech zelver vas. 

Iech hod miech óp miech zelver, |
miene ruk sjtram wie e bret.
Wen um miech hin d’r krig oesbricht, 
maach iech mie éje bed.

Iech hód miech óp miech zelver, 
mie hoes mie paradies.
Mieng hemet doa kunt miech jinne aa, 
Weë dat waagt, deë hat pries.

Heemwieë

Joep

Iech woeënet in ing anger sjtad
En vroaget noa d’r maat
Die lü dónge miech nit versjtoa 
En hant miech oes-jelaad.

Iech woeënet in ing anger sjtad
En vroaget noa d’r Joep
De lü trókke ing vreëm visage
En date iech woar jetoepd.

Noen bin iech heem woa iech jehuur
En ken mie dórp nit tsuruk
D’r maat is enne kale plai
En leëg is ‘t hinger Herjods ruk.

’t Maat miech allenäu nuus oes
Want hei, hei wil iech zieë.
Zoeë lang d’r Joep zieng plaatsj behelt 
Bin iech jelukkig, han iech vrieë.

Marloes

Kafka

Het begint steeds meer op een roman van Kafka te lijken, dames en heren.

De hoofdrolspelers, een groepje ‘notabelen’ die zich een van de laatste cultuurhistorische gronden uit ons dorp (mijn oma zei dorp, mijn moeder zei dorp en ik zeg dorp) willen toe-eigenen voor een project ter meerdere eer en glorie van zichzelf en dat alleen toegankelijk zal worden voor hen die op dezelfde hoogte verblijven.

Aan de andere kant een bisschop die mij in een persoonlijk gesprek laat weten zich min of meer gegijzeld te voelen door een woord dat jaren geleden, onder protest, gegeven is en waar niets van op papier staat. Zijn hoop dat de gemeente uiteindelijk de stekker uit dit plan zou trekken lijkt te zijn gelukt, maar voor hoe lang?

Vervolgens komen onze bestuurders in beeld. Zij, die erop toe moeten zien dat alles wat er aan waarde binnen onze gemeenschap te vinden is, gekoesterd wordt. Eerst nemen ze een aanvraag in behandeling die aan alle kanten rammelt. Geen inrichtingsplan is toegevoegd en er ontbreken talrijke onderbouwende documenten. Het project lijkt van de baan, maar dan worden gemeentelijke percelen ineens in tweeën gesplitst en mag een familie met de naam Zillikens, erven van de dames Deutz (die op zich al genoeg materiaal leveren voor een boek) zich de eigenaar noemen van een stuk
Berenbos, terwijl aan de overkant van de Berenbosweg ineens een pad wordt aangelegd dat richting Frauensief lijkt te lopen.

02 Wandelpad Opstapje
Foto: Frank Verdel

Dan hebben we nog een kleine groep strijders die zich sterk maakt om deze parel, die in ons midden ligt, te laten zoals het is. Zij strijden voor het behoud van dat wat Rolduc zo uniek maakt en dat zij willen behouden voor de generaties die nog moeten komen. Zij zien geen knollevelden, maar een historisch landschap met een ongelooflijk rijke flora en fauna die voor altijd zou kunnen verdwijnen, mochten de ‘notabelen’ hun zin krijgen.

Het wachten is op deel twee, waarin de notabelen ineens wel over de juiste documenten lijken te beschikken, de onderzoeken, al dan niet door onafhankelijke instanties, zijn uitgevoerd, en men voor de derde keer een gooi doet naar eeuwige roem.

Ik kan niet wachten.