Twan

Geweldige man en vader, goede vriend, charisma, levensgenieter, lange wandelingen over historische paden en door het heuvelland, klassieke muziek, reizen, ademinnetjes in de auto, een klontje suiker in de thee, twee in de koffie, gebak op zondag, schuddebuiken van het lachen, kleine sigaartjes na het eten,….

Twan in een paar woorden omschrijven is onbegonnen werk. Twan was een veelzijdige man en een markante verschijning. Bourgondiër in hart en nieren. Familie was alles en hij was dan ook het meeste in zijn element als hij je thuis kon ontvangen met een drankje om je vervolgens een culinaire maaltijd voor te zetten waar menig chef jaloers op zijn. Urenlang tafelen was geen uitzondering, eerder de regel.
Twan gaf al zijn gasten het gevoel echt welkom te zijn.

Hij liet iedereen in zijn waarde  en stond, daar waar mogelijk, ook altijd voor je klaar.  Hij dwong respect af door zijn kennis en de manier waarop hij zijn bedrijf had opgebouwd maar ook door de  onverstoorbare rust die hij uitstraalde. Ik had het geluk dat ik 8 jaar nauw met hem samen mocht werken.
Twan was niet zomaar een baas, Twan was een opperbaas.

Hij was kapitein en stuurman tegelijk. Of dat nu op de zaak was of tijdens de zeilvakanties die hij samen met Adele en de kinderen maakte. In het begin op het IJsselmeer en later in Griekenland met een catamara, zeilend van eiland naar eiland. Hij genoot en had ook altijd al de volgende tocht geboekt nog voor ze op de terugweg waren. Dit jaar echter besloot hij dat het genoeg geweest was. Het werd veel te druk rond de eilanden en er zou vast wel weer iets anders voor in de plaats komen. Het mocht niet zo zijn.

Net nu hij besloten had om het rustiger aan te gaan doen werd hij wreed uit ons midden weggerukt.

Troeës

Wie vöal wöad kan me nog zage
wen d’r zin  d’rneëver jeet,
wen me sjtoksjtief, wie jesjlage
wie an eëd jeneëld sjteet.

Wie kan me nog wermde bringe
wen ’t hats  wie ies zoeë kaod,
woa kan me nog  troeës da vinge
weë wees hei da noen nog road?

Oane leed jieët ’t jee leëve
oane troane  jinne laach,
döks zouw me alles wille jeëve
um tse endere deë inne daag,


Adieë Twan, oane ’t tse wisse hast doe  dieng letste rees jemaat

St Ursula

Tijdens het leeghalen van ons ouderlijk huis kwamen ze boven water. Een paar handwerkjes, waaronder een gebreid onooglijk lapje waarmee blijkbaar het toepassen van verschillende technieken werd geoefend. Een briefje met mijn naam en verder de vermelding dat de lengte goed was, zat aan de bovenkant vastgenaaid. De rest verwaarloosbaar. Een geborduurd stukje stof, zo’n zelfde briefje met mijn naam maar verder niets, commentaar blijkbaar overbodig. Duidelijk iets van mijn hand. Een schriftje met tekeningen, 6+ het hoogst haalbare.

Wat ik voor een leerling was, daar is verder niets meer over terug te vinden. Geen rapportjes, geen toetsresultaten. Als ze al bewaard werden. Misschien haalden ze het einde van de zomer niet eens. Opgeruimd aan het begin van het nieuwe schooljaar. Schone lei.
In mijn herinnering zijn nog flarden uit mijn schooltijd terug te vinden. Het schoolplein met de enorme kastanjeboom. Het gebouwtje waar de toiletten te vinden waren. Onaangename geur en ijskoud in de winter. De grote hoge klassen met de oude houten lessenaartjes die voorzien waren van een inktpot en een ruimte waarin je schriftjes, de kroontjespen en je leesboekjes lagen, opgeborgen achter een klep. De stilte.

Haalde ik goede cijfers? Ik weet het niet meer. Zat ik aan het raam, de buitenwereld aantrekkelijk dichtbij? Was ik leergierig of wist ik toen al dat er meer te leren viel buiten de 4 muren van de strenge katholieke school, waar onderscheid gemaakt werd tussen de dochters van de notabelen en de rest. Een paar foto’s uit die tijd,  lachebek maar soms een wat bedachtzame blik. Dromer,verslinder van boeken en mezelf daar dan in verliezend.

Op weg naar volwassenheid liet ik St. Ursula en de nonnen ver achter mij. Het heeft blijkbaar weinig indruk gemaakt.

 

Va ós

img_9329

De plaatsj woa vier kanne jenisse
va rouw en prechtiege natoer,
doa wil me nog ummer de poats va sjlisse
en verjage van ’t land d’r boer.

Iech han jee jood, jing kapitale,
bin riech jenóg mit wat iech han,
wil evvel nit de rechnoeng betsale
vuur wat noeëts mieë tseruk jedrieënd weëde kan.

Rolduc sjteet nit  óp nommer 1,
Ejeloob is woa ’t hei um jeet.
Wienieë  kómme vier noen endlieg ins bijenee
en sjtoppe vuurjód dis jekheet?

Iech los miech d’r i-jank nit verbeie
noa wat al ieëwieg is van ós.
Iech kan uuch noen al profetseie
dat iech miech nit an zie duie los.

Joedas

Doa woa rejeert ’t jroeëse jeld ,
doa vingt me jee jeluk
hat miene pap miech oeëts vertseld
en doa dink iech hu aa tseruk.

Noa boese weëd sjun weer jeheld,
evvel dat maat ja nuus oes,
went hingerliestiegheet óp ’t spieëlveld tselt
maat alling d’r duvel ing voes.

Went ’t ‘poekele’ d’r deens oesmaat,
dan is ’t flot jedoa,
dan hat ierliegheet ’t aafjelaad,
bliet alling d’r jatse jesjmak besjtoa.

Went d’r verluzer zich jewinner waant
en d’r jewinner sjteet an zie,
dan wits te dat vertrouwe weëd jesjaad,
dat veuls te an de prie.

Aaf en tsauw

Joep

Aaf en tsouw kómme wöad in miech óp
en vang iech aa tse sjrieve.
’t Rammelt da in miene kop
den sjrievere die blieve.

Nit ummer kunt jet sjuns op papier
en kuet iech miech ing kleëve.
Dan veul iech miech inge ‘sjtomme bier’
en han iech domme kal jesjreëve.

Zoeë noen en da, da weëd ‘t jet,
broech iech miech nit tse sjame.
Dan vluugt oes mieng heng a nui koeplet
en klinkt ’t jód tsesame.

Iech bin da sjtoots, han werm jet jelierd
evvel dan bin iech nog nit doa.
Pas went d’r Joep ziene zeëje draa jieët
darf ’t op facebook sjtoa.

Marloes

Mieng hemet

markt

Woa bis ’t naats e lempsje brent
en me ziech de dagestsiet deet jeëve
Woa me bauw alle noabere kent
Doa mos me wille leëve,

De sjtraose, de hoezer, ’t lank drummerum
mit alle jewunde bekank,
erbónge mit lu en nit angesjerum,
jeluk en verdrós hank i hank

Woa zieng plaatsj hat jidder jek
in wieëtsjaf en óp d’r maat
woa me rauwele ken bis dat ‘t vrekt
evvel óch mitee weëd jelaad.

Zoeng plaatjs dat is mieng hemetsjtad
mie dörp, ós Kirchroa,
hei woa me moelt nog Kirchröadsj plat
iech noeëts mieë voet wil joa

Marloes

’t Lank

IMG_E7874

Óp en aaf in reëte bane
d’r trekker durch de eëd hin sjniet,
e hoebelt uvver alle lane
sjnakke rije hinger ziech lieët.

‘t Veld bauw dreume kan d’r boer,
hat ‘t lank in ziene kop,
wees woa de löcher ligke óp de loer
en woa e  maache mós d’r sjtop.

Lanksaam de eëd ziech ópmaache deet
an zie eng d’r zommer kunt,
kaal ‘t jruetste deel van ’t veld noen sjteet,
alling an zie nog jet oare sjtunt.

Wat zal ‘t jeëve went ‘t vrugjoar kunt,
sjtunt de velder dan alwerm in blui?
Vuur d’r winkter hei de  karoeëte sjtunt,
d’r boer bliet zieëne,  jiddere sezóng ópnui.

Marloes

Vrung va vrung

IMG_E7369Daag in daag oes kómme ze aa,
verzukke va manslu die iech jaroets nit ken.
Ze wille jeer miene vrunk zieë,
evvel ze kómme oes anger leng

Hant sjtaatse foto’s in uniform,
zunt dokter, dierekter of jeneraal
nit jetrouwd of widmander,
miech is dat näu ejaal.

Ze zunt nèmlieg nit dat wat me leëst
De foto’s zunt jeklauwd
Ze hant óch wieër nog jajing vrung,
of i joare jet ópjebouwd.

Iech dui reëtsouw óp d’r knoep
en los ze sjtoa an duur.
Die wille nèmlieg alling mie jeld
en doa han iech zelver al ing besjtimmoeng vuur.

 

Verkierde lú

IMG_7228

 

Iech wees nit wat dat is mit lu
die oane aazieë va weë dan óch
wille durchdrieve hönne zin
en aalegke ee jedróch

Ze hant de jemeende in jen tèsj
krient van jinne teëjejaas
ze broeze uvver alles hin
en hoale óp vuur d’r jeweune man de naas

Iech wees nit wat iech mós mit dön
die verwerpe jiddes verweer
die aafbreche wille wat ieëwe aod
en ligke vuur aofeheet kweer

Iech wees wal woa iech zelver sjton
vuur Rolduc lek iech miech kweer
ós erve doa kunt jinne aa
óch jinne jrieze hódde heer


Wie sjun

 

kroatsj

Inne frisje wink is ópjesjtoache
verdrieft de wermde oes jen hoes.
Óp d’r balkong sjton iech tse jenisse,
van de keulte óp mieng hoed.

De kroats losse zich drieve
d’r wink nimt ze janz ainfach mit,
ing letste röngde um d’r  toere
pas doanoa hant ze endlieg  vrid.

Mit veul sjandaal zukke ze a pleëtsj-je
en sjtrieje um de dikste tek.
Pas wen alles óp zieng plaatsj zitst
weëd ’t sjtil doa in deë ek.

Iech zien de lóf lanksaam verklure
d’r oavend vilt, de naat bauw doa.
Noch eemoal kiek iech uvver velder

wie sjun is doch ós Kirchroa