Leegstand en verval

Ik heb niets met politiek, nooit gehad ook. Ik maak onderdeel uit van de bevolkingsgroep die er gewoonweg geen vertrouwen in heeft. Dat dit wantrouwen niet ongegrond is wordt ook in mijn dorp weer bevestigd

Neem de vergrijzing waar constant over geroepen wordt. Vier ochtenden in de week sta ik samen met een enorme horde scholieren op het station te wachten op een veel te kleine trein waar de hele bups blijkbaar toch telkens weer in past. Er komt een beetje duw en ellebogenwerk aan te pas, maar het lukt. Jong volk in overvloed, want dat is maar een klein gedeelte van onze schoolgaande jeugd. De rest begeeft zich op dat moment namelijk naar de plaatselijke school waar deze zomer in allerijl 10 noodlokalen bijgeplaatst zijn. Er valt voor die doelgroep niet veel te beleven in het dorp. De plaatselijke disco (heet dat nog zo?) is maar beperkt geopend en alleen toegankelijk voor 16 jaar en ouder. Er zijn wel meer dan genoeg lunchrooms  maar die worden voornamelijk bezet door de rollator generatie en zijn om 18.00 uur gesloten. Ik begrijp best dat onze jeugd hun vertier dus elders gaan zoeken.

De middenstad doet vreselijk haar best om deze doelgroep nog iets te bieden en bedacht iets leuks voor de maand december. Een carrousel voor de kleintjes, een paar kerstmarktkraampjes, een oliebollenkraam, kerstmuziek, voor elke winkel versierde kerstbomen en nog meer van dat soort ideeën die het hart van ons dorp aantrekkelijk zou moeten maken voor het winkelende publiek. Alleen…de verantwoordelijke wethouder blijkt niet mee te willen werken, sterker nog, hij wijst het hele plan af. Daarvoor in de plaats staat er nu een auto op een podium aan het begin van het voetgangersdomein. Leuke actie van de winkeliersvereniging, koop en win een auto, volgens de wethouder al eerder aangevraagd, maar nul komma nul waarde als het op sfeer aankomt. Kleintjes vinden auto’s misschien wel leuk, maar liever zien ze zo’n ding op een draaimolen. De jeugd hangt liever rond bij een oliebollen of glühweinkraam dan bij een auto waar ze te jong voor zijn om in te mogen rijden.

Zouden we van een gemeente niet een pro-actievere houding  mogen verwachten als het gaat over de aankleding  en het aantrekkelijk maken van het winkelgebied voor onze jeugd? Is vooruit denken niet het beste regeren?  Het tegenovergestelde lijkt namelijk het geval. De manier waarop men nu te werk gaat jaagt men onze jeugd alleen sneller het dorp uit en daarmee bezegel je ook ons lot voor de toekomst.

Leegstand en verval.

Advertenties

Het is maar een nummer

3540…Het nummer waar het allemaal mee begon. Begin jaren 60, een nieuw huis en een telefoon die niet aan de muur hing, maar los op het tafeltje in de hal stond. Als het daar te koud was sleepte je  het lichtgrijze toestel mee de kamer in waar je, met je benen bungelend over de rand van de stoel, ellenlange gesprekken voerde met vriendinnen, terwijl je het snoer om je vingers draaide.
Jarenlang nam je dat nummer mee. Naar school, op vakantie, naar het buitenland, naar je werk. Het enige wat je moest doen was op zoek naar een toestel of een telefooncel. Steeds weer kwamen die 4 cijfers naar boven als je even contact met thuis wilde maken. Ze lagen altijd voor het grijpen. Ook nadat je al lang en breed eigenaar van een ‘eigen’ nummer was, bleef het oude vertrouwde een belangrijke rol spelen

Tijden veranderden, maar het nummer bleef, hier en daar aangepast aan nieuwe tijden.  Er kwam  45 vóór 35 40, het netnummer werd regionaal en als klap op de vuurpijl werd er ook nog een 5 aan het nummer toegevoegd. En toch…een niet te vergeten combinatie. Het zit nog steeds, net  als  het nummer van mijn eerste bankrekening, vastgeroest  in mijn geheugen.

Nu neem je je telefoon overal mee naar toe. Geen plek waar je niet bereikbaar bent. De ouderwetse draaischijf heeft plaatsgemaakt voor een scherm. De toppen van je vingers scrollen en  gaan op zoek  naar een naam waar een nummer achter verborgen ligt. Een zachte tik is voldoende om ergens een telefoon over te laten gaan. Met een beetje geluk wordt er opgenomen maar meestal krijg je het bekende geluid van de voicemail die je precies laat weten wat de bedoeling is.

Nummers onthouden hoeft niet meer, zelfs je eigen niet. Deze generatie groeit op  zonder dat ze ooit dat speciale gevoel  zullen kennen dat onlosmakelijk verbonden is aan een nummer  dat ‘thuis’ betekende

045 545 3540

Verandering

Af en toe ontdek ik nieuwe plekjes in mijn oude vertrouwde omgeving. Oude gebouwen zijn verdwenen en nieuwbouw heeft hun plek ingenomen. De eens zo populaire ambachtschool is verandert in een blok appartementen, het zwembad heeft plaatsgemaakt voor een Zoo en het oude postkantoor herbergt tegenwoordig een informele ruimte voor kunst, cultuur, expositie en ontmoeting.

Alleen Rolduc blijft uiterlijk onverandert. Ook al is het tegenwoordig een hotel en conferentieoord, de vijvers, de court, het gebouw, alles ligt er nog steeds bij zoals in mijn jeugd. Vandaag ontdekte ik alleen aan de achterkant van de abdij, op de plek waar je vroeger een geweldig uitzicht had over Herzogenrath, een heuse wijngaard.

Wanneer zouden er proeverijen zijn?

Wereldberoemd

Vandaag ben ik een beetje in een nostalgische bui. Het zal aan de foto’s liggen die ik aan ’t bekijken was om er een te zoeken voor mijn Katwijk log. In een heel ver verleden heb ik de derde prijs gewonnen in een opstelwedstrijd van de bieb (categorie 10 tot 14 jarige denk ik)en die foto’s vond ik ook terug…Ik heb zelfs het boek nog dat ik toen gewonnen heb:Loeloedji, kleine rode bloem van Toos Blom, maar vraag me niet waar het opstel over ging..Ik was in ieder geval super trots…Mijn 5 minuten van wereldberoemdheid in Kerkrade en omstreken

 

Katwijk a/d Zee

Een van de grote voordelen van ouder worden is (volgens mij) dat je jezelf niet meer constant hoeft te bewijzen en dat je af en toe rustig onderuit kunt zakken en genieten van de herinneringen die je tot nu toe verzameld hebt. Als ik in mijn geheugen graaf naar de meest plezierige herinneringen, dan zijn het de zomers die we aan zee doorbrachten. Details heb ik niet meer en een heleboel informatie heb ik van mijn oudere zussen, maar er zitten nog wel flarden in mijn hoofd. Voor het zo ver was werden de hutkoffers al gepakt en verzonden, want een auto was er nog niet en de reis werd per trein gemaakt. Het was onmogelijk om alle bagage voor 8 personen mee te nemen en dus had Van Gend & Loos een goede klant aan ons in de zomer.Mijn moeder vertrok met ons naar zee en mijn vader bleef achter totdat hij zelf ook vakantie had en dan kwam hij ook een paar weken We gingen elk jaar 6 weken naar Katwijk aan Zee waar onze ouders het huis van de familie Van de Luit huurden in de Tademastraat.De familie betrok zelf het zomerhuis dat achter hun eigen huis lag en we deelden de hof. Als het weer goed was (en in mijn herinnering was dat gewoon elke dag) dan gingen we naar het strand.Via het hofje bij de witte kerk de boulevard op en naar het strandhuisje dat ons in die periode ook ter beschikking stond. Broodjes en drinken werden meegenomen en wij kleintjes zaten in de bolderkar.We bleven hele dagen op het strand, tot het tijd werd om aan het avondeten te beginnen .Vanaf het eerste begin was ik dol op de zee en op bijna alle foto’s uit die tijd sta ik dan ook in het water en speel ik er mee. Toen mijn moeder 80 werd zijn wij (mijn 5 broers en zussen en ik, plus al onze echtgenoten) een week end met haar naar hotel Noordzee geweest en alles was er nog net zo als al die jaren geleden. We hebben een foto gemaakt van ons zessen voor het huis in de Tademastraat en we zijn nog eens via het hofje naar de boulevard gelopen. Natuurlijk is Katwijk veranderd, maar in ons kleine stukje Kattik leek het wel of de tijd had stilgestaan