Geen dag

Jackles plaatste gisteren een mooie stukje omdat het de 36ste sterfdag van John Lennon was.
Mijn warrige hoofd gaat dan van de hak op de tak en kwam bij iets heel anders uit. De dag van, dacht ik, wat voor een dag zou het vandaag zijn? Een snelle zoektocht met google en je krijgt het hele regiment zo op je scherm geschoven. Er blijkt namelijk elke dag wel iets te zijn dat in de schijnwerpers wordt gezet. Zo is 1 december Aidsdag, 18 november de Dag van de Vasectomie, (ik verzin het niet) en op 16 oktober (mijn geboortedag) is het voedseldag. Dat verklaart  mijn grote honger naar lekker eten in het algemeen. Op 28 december is het Onnozele kinderen. Dat was de trouwdag van mijn ouders en verklaart weer waarom mijn broers en zussen zijn we wie zijn.

Jullie willen nu vast wel weten wat vandaag voor een dag is.Helaas, het is vandaag geen dag…Morgen wel, morgen is het de dag van de Kleine Schrijver, maar of ik dan ook iets te bloggen heb?

 

 

 

Vrijdag, marktdag

Hoe betrekkelijk alles is blijkt pas weer als je een berichtje leest van iemand die je heel lang geleden in de blogwereld hebt leren kennen en die je, dankzij facebook, weer hebt ‘herontdekt”. Yukiko’s kleine man lijkt in eerste instantie iets van griep te hebben maar ligt nu al voor de tweede dag in het ziekenhuis met iets waar de dokters nog geen raad mee weten. Waar maak ik me druk om?

De krantekop van vandaag valt weer rauw op mijn dag. een vrouw temidden van puin. Een witte vlag in de ene en een icoon in haar andere hand. Op de achtergrond in haag van oproerpolitie in vol ornaat. Er gaat iets sereens van haar uit, maar ook iets onverzettelijks.

De krantekop van vandaag valt weer rauw op mijn dag. Een vrouw temidden van puin. Een witte vlag in de ene en een icoon in haar andere hand. Op de achtergrond in haag van oproerpolitie in vol ornaat. Er gaat iets sereens van haar uit, maar ook iets onverzettelijks.

geen duimbreed ruimte, opeengepakt als kippen in een legbatterij. We mopperen wat maar berusten steeds weer in ons lot. de overmacht van het ov.

geen duimbreed ruimte, opeengepakt als kippen in een legbatterij. We mopperen wat maar berusten steeds weer in ons lot. De overmacht van het ov.

Ook vandaag weer werken via een omweg. De mogelijkheden zijn beperkt, mijn frustratie groeit.

Ook vandaag weer werken via een omweg. De mogelijkheden zijn beperkt, mijn frustratie groeit.

Afspraken nakomen, zaken regelen. De café's in de stad zitten vol. Vrijdag, marktdag.

Afspraken nakomen, zaken regelen. De café’s in de stad zitten vol. Vrijdag, marktdag.

Abercrombie & Fitch per toeval ontdekt. De ingang alleen al ontneemt me mijn adem. Overal zithoekjes, oude kasten en de lucht van parfum. Engelse allure in een modern winkelcentrum.

Abercrombie & Fitch per toeval ontdekt. De ingang alleen al ontneemt me mijn adem. Overal zithoekjes, oude kasten en de lucht van parfum. Engelse allure in een modern winkelcentrum.

Bij de kassa in het Engels aangesproken worden. Je waant je in een andere wererld. De doorkijk bevestigd het on-nederlandse gevoel.

Bij de kassa in het Engels aangesproken worden. Je waant je in een andere wererld. De doorkijk bevestigd het on-nederlandse gevoel.

Terug in het daglicht staan ze er nog steeds. Stevig verstrengeld, alleen aandacht voor elkaar.

Terug in het daglicht staan ze er nog steeds. Stevig verstrengeld, alleen aandacht voor elkaar.

Nog meer liefde, de kleurrijke kaft maakt hebberig.

Nog meer liefde, de kleurrijke kaft maakt hebberig.

Valentijn heeft al een plek gekregen. Ze maken er bij de Bijenkorf een potje van.

Valentijn heeft al een plek gekregen. Ze maken er bij de Bijenkorf een potje van.

Ze blijven mooi, de straten van Maastricht. Ik weet inmiddels mijn weg blindelings te vinden.

Ze blijven mooi, de straten van Maastricht. Ik weet inmiddels mijn weg blindelings te vinden.

Elke vrijdag, Saveurdag. Kiezen blijft moeilijk.

Elke vrijdag, Saveurdag. Kiezen blijft moeilijk. We houden het op salade en brood van Le Salonard.

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Ik grijns mee.

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Ik grijns mee.

Bij het afscheid krijg ik van de stad weer een gouden randje....en dan rennen naar de trein.

Bij het afscheid krijg ik van de stad weer een gouden randje….en dan rennen naar de trein.

De rijkdom van mijn eigen dorp ligt ver van mijn bed.

De rijkdom van mijn eigen dorp ligt ver van mijn bed.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag sportdag

Woensdag, vrije dag met een volle agenda. Voor ik er erg in heb is hij weer voorbij.

Gouden zonsopgang creëert roze wolken.

Gouden zonsopgang creëert roze wolken.

Moe word  ik van dit soort berichten. Het in stand houden van wachtgeld omdat de zittende orde er eerdaags zelf ook een beroep op zal willen doen. mijn vertrouwen in de politiek is nog nooit zo laag geweest.

Moe word ik van dit soort berichten. Het in stand houden van wachtgeld omdat de zittende orde er eerdaags zelf ook een beroep op zal willen doen. Mijn vertrouwen in de politiek is nog nooit zo laag geweest.

Woensdag sportdag. Ik ben een dief van mijn eigen tijd, de politiepet past mij niet

Woensdag sportdag. Ik ben een dief van mijn eigen tijd, de politiepet past mij niet.

Het is weer tijd voor een opknapbeur. De krul d'r in en daarna de schaar. Selfies zijn zo 2013!

Hoogste tijd voor een opknapbeurt. De krul d’r in en daarna de schaar. Selfies zijn zo 2013!

Nog snel  de grens over om bij te tanken. De prijs aan de andere kant op een dieptepunt.

Nog snel de grens over om bij te tanken. De prijs aan de andere kant op een dieptepunt.

Bij thuiskomst blijkt  een moord gepleegd. Veren dwarrelen als stille getuigen door de tuin. De vogel gevlogen.

Bij thuiskomst blijkt een moord gepleegd. Veren dwarrelen als stille getuigen door de tuin. De vogel gevlogen.

Nog meer slecht nieuws. de nieuwe lamp laat nog langer op zich wachten.  Kale plek boven tafel blijft voorlopig nog leeg

Nog meer slecht nieuws. de nieuwe lamp laat langer op zich wachten. Kale plek boven tafel blijft voorlopig  akelig leeg.

 

 

 

 

 

 

 

Zonnige zaterdag

Weekend, niets moet. Rollen, al lang geleden verdeeld, geven helderheid. Ieder doet zijn deel.  Je neemt alleen iets meer tijd om aan de dag te beginnen. De zon zien opkomen vanaf het dakterras, Langzaam kleurt de hemel rood tot de eerste stralen de daken in goud veranderen. Magisch moment. Mijn dag begint goed.

Vuurrod kleurt de hemel terwijl goudgele stralen langzaam over daken kruipt.

Vuurrod kleurt de hemel terwijl goudgele stralen langzaam over daken kruipen.

Haar gezicht trekt mijn aandacht, de tekst een mooie boodschap

Haar gezicht trekt eerst mijn aandacht, de tekst een mooie boodschap.

De bedden, een wekelijks ritueel. Gordijnen open, uitzicht waar ik nooit genoeg van krijgen kan

De bedden, een wekelijks ritueel. Gordijnen open, uitzicht waar ik nooit genoeg van krijgen kan.

Er zit nog rek in de dag, maar eerst moet de was hangen.

Er zit nog rek in de dag, maar eerst moet de was hangen.

Welke kant zal ik vandaag inslaan. Neuzen van mijn favoriete laarzen wijzen naar het dorp

Welke kant zal ik vandaag inslaan? Neuzen van mijn favoriete laarzen wijzen naar het dorp.

De prins is bekend, her en der verschijnen tekenen van het naderende carnaval.

De prins is bekend, her en der verschijnen tekenen van het naderende carnaval.

Kaarslicht maakt compleet. Zacht schijnsel laat glazen glinsteren

Kaarslicht maakt compleet. Zacht schijnsel laat glazen glinsteren.

de bus van de Vasteloavends Verain staat geparkeerd voor de kroeg. Ik neem een andere route

de bus van de Vasteloavends Verain staat geparkeerd voor de kroeg. Ik neem een andere route.

Haast elke zaterdag ga ik even naar mijn ouders, gewoon bijpraten, vertellen dat ik ze mis.

Haast elke zaterdag ga ik even naar mijn ouders, gewoon bijpraten, vertellen dat ik ze mis.

PARKEREN VERBODEN! maar niet als je in een Porsche rijdt blijkbaar.

PARKEREN VERBODEN! maar niet als je in een Porsche rijdt blijkbaar.

Een lelijke grijze muur waar ooit een prachtig groot huis heeft gestaan wordt opgeleukt door lokaal talent. Er zit muziek in ons dorp.

Een lelijke grijze muur waar ooit een prachtig groot huis heeft gestaan wordt opgeleukt door lokaal talent. Er zit muziek in ons dorp.

De plek waar ooit een klooster heeft gestaan, het oude kerkhof voor altijd bewaard in het hart van het wijkje

De plek waar ooit een klooster heeft gestaan, het oude kerkhof voor altijd bewaard in het hart van het wijkje.

Vandaag doe ik eens verstandig. Geen zoet maar twee mandarijntjes als tussendoortje

Vandaag doe ik eens verstandig. Geen zoet maar twee mandarijntjes als tussendoortje.

Einde van een dag, kaarsen aan, rode wijn onder handbereik, ploggen...klaar

Einde van een dag, kaarsen aan, rode wijn onder handbereik, ploggen…klaar.

Vrolijke vrijdag

Al sinds mijn eerste smartphone loop ik te pas en te onpas te fotograferen, zonder er ook maar een moment bij stil te staan. Een prachtige lucht, opkomende zon en herfstkleuren die het Limburgse heuvelland in vuur en vlam zetten, alles wordt vastgelegd. Nu ik met ploggen begonnen ben moet ik ineens vooruit denken. Het valt me nu pas echt op hoeveel ik doe op automatische piloot. Ik neem gas terug en slurp alle momenten op.

Zo begint mijn dag, het aansteken van het theelicht in een verder donkere keuken. ik geniet van de warmte die het uitstraalt

Zo begint mijn dag, het aansteken van het theelicht in een verder donkere keuken. Ik geniet van de warmte die het uitstraalt

Nog steeds in het donker sta ik samen met een horde scholieren. Wie het eerst komt, het eerst maalt

Nog steeds in het donker sta ik samen met een horde scholieren op het station. Wie het eerst komt, het eerst maalt.

Langzaam maar zeker verschijnt er licht aan de horizon.

Langzaam maar zeker verschijnt er licht aan de horizon.

Ik werk in een technische wereld. Gereedschap is overal te vinden

Ik werk in een technische wereld. Gereedschap is overal te vinden.

Op zoek naar een hotel voor een event loop ik over de markt, carnaval ligt om de hoek

Op zoek naar een hotel voor een event loop ik over de markt, carnaval ligt om de hoek.

Elke vrijdag halen we een speciale lunch bij de traiteur om de hoek. Watertanden bij de desserts

Elke vrijdag halen we een speciale lunch bij de traiteur om de hoek. Watertanden bij de desserts.

Lunch met wijn en uitzicht. Het bourgondische leven

Lunch met wijn en uitzicht. Het bourgondische leven.

Hotel Beaumont heeft alleen al vanwege de prachtige website een streepje voor...zoeken ...zoeken ..

Hotel Beaumont heeft alleen al vanwege de prachtige website een streepje voor…zoeken …zoeken ..

En dan is de dag weer voorbij en krijg ik als toegift nog een prachtige zonsondergang cadeau.

En dan is de dag weer voorbij en krijg ik als toegift nog een prachtige zonsondergang cadeau.

Afwisseling

Ondanks dat ik me erg prettig voel bij deze manier van bloggen slaat  ook meteen de twijfel toe. Wat laat je zien van jezelf, hoe ver wil je gaan? Wie zit er op foto´s van mijn ontbijt te wachten of wil een kijkje nemen in mijn boodschappentas? Dat ik dagelijks geniet van het uitzicht onderweg naar mijn werk wil nog niet zeggen dat anderen het eerdaags wel gezien hebben. Afwisseling dus, dat wordt de grootste uitdaging.

Ontbijten met de krant aan een kant en laptop of ipad aan de andere. Meteen de (digitale) wereld induiken

Ontbijten met de krant aan een kant en laptop of ipad aan de andere. Meteen de (digitale) wereld induiken.

Vier keer per week maak ik de reis van Kerkrade naar Maastricht en terug. Had kort na mijn terugkeer het uitzicht nog de volle aandacht. tegenwoordg kijk ik ook wat vaker om mij  heen. De horde pubers die samen met mij een plaats willen bemachtigen. Groepsvorming, duidelijk herkenbaar wie de populaire meisjes zijn en welke jongens er niet bij horen. Na station Landgraaf keert de rust weer terug.

Station Landgraaf, de weg naar school kan verder te voet worden afgelegd. Ieder met zijn/haar eigen groep. Niets te mix en matchen

Station Landgraaf, de weg naar school kan verder te voet worden afgelegd. Ieder met zijn/haar eigen groep. Niets te mix en matchen

Twee werelden naast elkaar. De oude man bekijkt de wereld om zich heen, de jonge richt zijn blik op het scherm. Verleden en toekomst, zij aan zij

Twee werelden naast elkaar. De oude man bekijkt de wereld om zich heen, de jonge richt zijn blik op het scherm. Verleden en toekomst, zij aan zij.

Ook het uitzicht aan de voorkant van kantoor blijft boeien.

Ook het uitzicht aan de voorkant van kantoor blijft boeien.

 

Op de Maastrichtse markt staat een groenteboer met het beste fruit en de mooiste groente, Kwaliteit met triple A status

Op de Maastrichtse markt staat een groenteboer met het beste fruit en de mooiste groente, Kwaliteit met triple A status

 

 

en dan...is het tijd om naar huis te gaan en geeft de stad je nog even een magisch lichtspel cadeau...Dag Maastricht, tot morgen!

en dan…is het tijd om naar huis te gaan en geeft de stad je nog even een magisch lichtspel cadeau…Dag Maastricht, tot morgen!

Kronkels

Ik zou het moeten proberen, 3  A4tjes volplempen met tekst zonder over de inhoud na te denken. Ik ben, denk ik, al meer tijd kwijt aan het corrigeren van woorden dan ik gebruik om dat wat in mijn hoofd opkomt te noteren. Mijzelf  en mijn handschrift kennende denk ik dat typen  het meeste rendement opleveren zal omdat handgeschreven uiteindelijk uitmondt in onleesbaar. Mijn brein werkt soms gewoon te snel. Het stopt niet voor regels.  En streepjes om een woord op een volgende regel door te laten gaan, zijn niet aan mij besteed.

Tellen  alinea’s ook mee?

Waarvan Akte

Ze bruist van energie en mist, net als ik, het bloggen en de harde kern van bloggers die ons dagelijkse leven zo veraangenaamden.  Jaren geleden (nog in de Joris tijd) hebben we elkaar  gevonden/ontdekt om daarna gezamenlijk in de krochten van het www  op zoek te gaan naar pareltjes die ons leven zouden kunnen verrijken. Pioniers? Niet echt want vele gingen ons voor. Die hards? Ook niet helemaal, want na de val van webstreepjelog vielen we als pixels uit elkaar.  Slecht een enkeling maakte een succesvolle doorstart elders.

Met veel pijn en moeite heb ik gered wat er te redden viel. Als je dieper graaft zul je zien dat de oude berichten hier en daar vreemde trekjes vertonen en dat van de ooit geplaatste beelden alleen nog maar kruisjes over zijn. Te triest.

Toch…Anna-Maria zou Anna-Maria niet zijn als ze ons  op de een of andere manier  niet weer aan het schrijven gaat krijgen. Ze heeft me gisteren een handschoen toegeworpen en ik heb hem, gedienstig als ik ben, keurig opgeraapt.

Waarvan akte

Naamloos

Wat doe je als je langzaam begint op te knappen maar nog niet genoeg energie hebt om thuis de boel eens flink onder handen te nemen?..…dan ruim je eindelijk je laptop eens op. Tijdens dat opruimen kwam ik allerlei oude blogjes tegen. Het onderstaande heb ik ooit geschreven voor de website van @contentgirl en heb ik (geloof) ik nooit op mijn eigen blog gezet…

Een brief, teveel drank en een zolder
Een knappe man, een onbedoelde ruzie en een museum

Geven we de persoon een naam of niet dacht ze terwijl ze de eerste zinnen langzaam in haar hoofd tot leven liet komen. De grote lijnen vormden zich gemakkelijk, maar de details waren een ander verhaal. Te beginnen bij een naam. Niet te saai, te alledaags, maar ook geen naam die haar extravagant zou maken. Ze was tenslotte wel een beetje doorsnee. Nu.

Vroeger niet. Niet in die jaren toen ze kind-af werd verklaard door jongens wiens ogen haar volgden terwijl ze semi nonchalant de trap van de oude school afdaalde. Puberaal, brutaal, haar onzekerheid verbergend achter sluik lang haar dat een groot deel van haar gezicht bedekte. Wilde jaren waarin ze haar weg moest vinden tussen vrijgevochten hippies die de wereld veroverden en de verstikkende regels opgelegd door de omgeving  waarin ze zich thuis behoorde te voelen. De vrijheid lonkte.

Hij had ook nog geen naam, de jongen die als eerste haar hart gebroken had. Als de dag van gisteren herinnerde zij zich het moment van de eerste zoen, onwennig, onervaren, een intens gevoel uit haar eigen lichaam te treden. Hemel en aarde smolten samen in een gewichtloos bestaan. Maar al heel snel kwam de kentering. De koude avond, de afspraak, zijn vriend die op haar wachtte en haar de brief in handen drukte die in een klap haar illusies vernielde. Terwijl ze de kille boodschap las onder het schamele licht van de lantaarnpaal rolden  tranen in een warme stroom over haar wangen.

Juist die brief moest ze nu hier op zolder terugvinden. In een oude doos, vol met memorabilia uit haar jeugd. Met de brief kwam ook de onvergetelijke pijn die ze toen gevoeld had weer als  een grote golf over haar heen. Onbeantwoorde liefde  bracht haar terug naar dat moment, die seconde waarin haar lot voor de rest van haar leven werd beslist.

De kroegen waarin ze haar pijn met teveel drank trachtte te verdoven hadden ook nog geen naam. Het waren er meer dan genoeg, al hadden ze allemaal dezelfde muziek, dezelfde lucht van verschraald bier en sigaretten, dezelfde stinkende toiletten waar ze menig keer haar maaginhoud over de rand van het toilet had uitgekotst. Dezelfde mannen, een aaneenschakeling van veroveringen die net zo vluchtig waren als de damp van alcohol, die haar onvervuld en gefrustreerd achterlieten. Nachten van overgave waarin ze wel haar lijf deelde maar niet haar ziel. Niemand kon haar meer raken.

Het naamloze museum. Daar liep ze hem jaren later letterlijk weer tegen het lijf. Groter dan ze zich kon herinneren. Een knappe man. Terwijl hij lachte zag ze in een flits de onweerstaanbare  jongen van weleer. Ze deelden herinneringen, gekleurd door de tijd, soms uiteenlopend, enkele vergeten. Haalden namen op, maakten grappen over hun puberale gevoelens en voor het eerst kon ze hem laten weten wat hij met haar had gedaan. Hij leek het allemaal te zijn vergeten. Ze hielden contact, spraken eindeloos met elkaar over  wat hen bezighield, hun leven, verleden en heden. Het oude verlangen bloeide weer op, maakte haar kwetsbaar. Lang duurde het niet. Na een onbedoelde ruzie over iets wat geen betekenis had werd het contact weer abrupt verbroken en brak ook weer haar bijna geheelde hart.
Zo zou het verhaal eruit moeten gaan zien. Nu alleen de namen nog.

Misschien liet ze het ook gewoon naamloos

 

 

Poetsen

“Het plezier wordt je afgenomen” zei de man, “het plezier van het zelf ontdekken. Zo gaan die dingen.” terwijl hij voorzichtig, met opgerolde broekspijpen, de korte ladder afdaalde ontdekte ze het begin van een kalende plek op zijn hoofd. Hij keek nog even op. “Kom, probeer het ook eens, er is niemand in de buurt die het ziet.” Ze twijfelde. Niet dat ze hem niet vertrouwde, haar onderbuik was nog nooit zo rustig geweest, maar het idee om onzichtbare grenzen te overschrijden hield haar tegen. Hij stond inmiddels weer met twee benen op de grond, draaide zich om en begon te lopen. Haar angst om alleen in het donker achter te blijven was groter dan de angst betrapt te worden. Ze schoof haar lijf iets verder  over de muur, draaide op haar buik en liet haar benen over de rand bungelen. Voorzichtig zochten haar voeten de eerste tree en zo snel ze kon daalde ze af.

In de verte kon ze zijn silhouet nog net zien. “Buurman, wacht” riep ze zachtjes terwijl ze haar slippers uitschopte. Hij leek haar niet te horen. Het natte gras onder haar blote voeten veerde mee terwijl ze de achtervolging inzette. In de verte liet het zwakke schijnsel van de maan het wateroppervlak glinsteren. Op het moment dat ze bijna bij hem was, bleef hij staan. “ Verstandig besluit, soms moet je gewoon de sprong in het diepe wagen’ sprak hij terwijl hij zich in het water liet zakken. “een zwembad hoort gewoon altijd open te zijn. Zwemmen bij het schijnsel van de maan, je zintuigen op scherp, terwijl het water je lichaam als een warme schil omhult. Je ontdoen van alle ballast, je geest de ruimte geven om als herboren weer boven te komen. Schoner kan je geest niet worden.” Ze knikt en duikt

Geschreven voor Plato’s WE 300 woord: Poetsen.
Het woord mag niet in het verhaal voorkomen, en het verhaal moet 300 woorden tellen.
Zelf meedoen? Of meer 300 woordverhalen lezen?
Klik dan hier.