Twitter gaat steeds meer een deel van mijn leven uitmaken. Er worden plannen gesmeed, meetings geregeld en discussie opgestart die soms wel soms niet aan mij voorbijgaan. Dit was er een van. De meningen of gedeeltelijke teksten al dan niet op iemands blog mogen verschijnen waren verdeeld. De meeste vonden het stuk op zich erg grappig, een enkeling zette er nog wel een vraagteken bij. Vooral vrouwen vonden het wel kunnen. Mijn inziens is het heel gemakkelijk scoren met het feit dat niet iedereen communicatief even sterk is. Mensen die via een relatiesite zoeken naar een nieuwe partner geven zich ongelooflijk bloot en gaan er (volgens mij) van uit dat anderen met de informatie die ze krijgen integer omgaan. Vanochtend terwijl ik lag te wachten op het aflopen van de wekker kwam deze discussie nog eens in mijn hoofd voorbij. Zou het feit dat het stuk door en vrouw geschreven is er nog toe doen? Hadden (vooral) de dames anders gereageerd als het een man was geweest die de vertrouwelijke informatie online had gezet?

Ik durf er bijna op te wedden van wel

Het park ligt er troosteloos bij. Voor het eerst heb ik geen oog voor de dingen om mij heen. Diep weggedoken in de kraag van mijn jas laat ik mijn gedachten de vrije loop. Wat als er een soort testronde is, dat we eerst een keer mogen proeven van het leven, gewoon alles een keer uitproberen en dat na onze dood het echte leven begint. Niks hemel,gewoon een tweede ronde hier op aarde. In een andere gedaante, misschien zelfs een ander werelddeel, waarin je alle dingen die je de eerste keer geleerd hebt toepassen kunt. Dan zou dit eventueel mijn tweede ronde al kunnen zijn. Heb ik er dan wel alles uitgehaald? Het duizelt me. Als je te ver doorschiet in je gedachten gaat alles er vanzelf anders uitzien.

Het begin is er. Vage contouren krijgen vorm, ook al is het (nog) niet helemaal duidelijk welke kant het opgaat. Is dat noodzakelijk? Moet je al een begin, een einde hebben voor je de eerste letters op papier zet? Gewoon blindelings beginnen en zien waar het schip strand is toch ook een prima optie. De tijd is nog een probleem. Ik blijf mijn personage zien in het begin van de vorige eeuw , maar daar hoor ik niet thuis. Mijn grenzen zijn beperkt. Neem ik haar mee de diepte in of blijft zij in de marge, gaan anderen met het geheel aan de haal. Moeilijk hoor, schrijven. Er zijn nog twijfels genoeg, wat zeg ik, ik hang van twijfels aan elkaar, maar ik ga, ik wil het op zijn minst proberen.

Sinds een paar dagen word ik midden in de nacht wakker. Een kind dat heen en weer loopt of (te) laat thuiskomt, een geluid van buiten, er is niet veel nodig om mij uit mijn, toch al veel te lichte, slaap te halen. Hoe ik daarna mijn best ook doe, inslapen wil niet meer lukken. Mijn hersenen maken overuren. Werk, gezin, agenda komen in hoog tempo voorbij afgewisseld met flarden tekst, openingszinnen en logjes die ik zou kunnen, willen schrijven.

Weer draai ik mij om. Langzaam in en uit ademen terwijl ik tot 10 tel..een, twee, drie ,vier. Het lijkt te lukken tot ik weer een ander idee krijg. Een verhaal over xe2x80xa6een nieuwe flard of juist een aanvulling op de vorige. Steeds weer moet ik mijn drang om plaats te nemen achter de pc onderdrukken. De man naast mij zou mij voor gek verklaren en waarschijnlijk laten opnemen.
Ik kan het hem niet kwalijk nemen, hij heeft geen weet van de dingen die mij bezig houden. Geen idee van de wirwar in mijn hoofd die verder slapen onmogelijk maakt.

Some people just don’t value privacy

They don’t expect privacy, the value openness

Twitter on CSI, need I say more?

Enorme aantallen pageviews zonder dat ik iets bijzonders gedaan heb, daar moet ik dan het mijne van weten. Het schijnt dat hele volksstammen op zoek zijn naar de naaktfotoxe2x80x99s van ene M.T.  Blijkbaar staat een van mijn logs waar de heer R. van M.T. (zo noemt die sukkel zich, daar kan ik verder ook niets aan doen) ooit een reactie achterliet hoog genoteerd op Google. Helaas, heren (ik ga er voor het gemak van uit dat het voornamelijk heren zijn die de blote borsten en ditto billen op prijs stellen, mocht dat niet zo zijn, mijn excuses) hier valt geen spetter bloot te ontdekken. Nu niet, nooit niet, never niet. Duidelijker kan ik niet zijn, toch?

Ik raad u aan even bij deze jongeman langs te gaan, hij bedient u op uw wenken

Een zondag zappend doorbrengen omdat de pijn in je hoofd blijft knagen, ook al slik een dubbele portie paracetamol. Vroeg naar bed om xe2x80x99s nachts badend in zweet wakker te worden van een droom die alleen al indruk maakte vanwege de droefgeestigheid. Grijze mensen, kleurloos, benauwend, een onsamenhangend geheel. De nieuwe dag ziet er al niet veel beter uit.

De eerste link die je toegestuurd krijgt geeft de grijsheid ook al geen kleur
(even naar beneden scrollen naar Gray)

Het grote witte vel blijft leeg. Krampachtig probeer ik het te vullen met woorden die iets te betekenen zouden kunnen hebben. Een zware band om mijn maag, flarden van gesprekken in mijn hoofd. Gedachten draaien continue dezelfde rondjes. Te verwarrend, te onbenullig, niet pakkend genoeg. Lezen bij anderen levert ook geen inspiratie meer op, erger nog, sommigen begrijp ik niet eens meer.

Ben ik nu dan eindelijk aan het einde van mijn Latijn?

Gisteravond, terwijl de lucht in huis nog zwaar op mijn schouders hing, keek ik met een ongekende gulzigheid naar Joexe2x80x99s Palace. Ik werd meegezogen in het verhaal, de personages ontroerden me. Op het einde, als de oude man het geheim van zijn rijkdom ontdekt, worden de scxc3xa8nes gruwelijk, mensonterend. Met afgrijzen bekijk ik de beelden van naakte mannen die over het asfalt kruipen terwijl hun vrouwen hoog boven in de bomen op commando vogels nadoen. Hun angst voelbaar, de vernedering pijnlijk .

Midden in de nacht werd ik wakker. Beelden en verhalen uit mijn jeugd tolden door mijn hoofd. De Holocaust, het begin en het einde. Opgegroeid met de verhalen, een met de geschiedenis. Tenslotte was de oorlog nog maar net ten einde toen ik geboren werd. Mijn generatie heeft nog genoeg bagage van de vorige meegekregen, mijn kinderen zijn al veel minder belast. Terwijl ik probeer de beelden te verjagen schieten de mooiste zinnen door mijn hoofd. De nacht slaat ze voor altijd op in de schaduw van het donker. Ongrijpbaar, niet voor daglicht bestemd.

NB, mocht u de kans krijgen om deze of andere films van Britse scenarioschrijver Stephen Poliakoff te bekijken dan moet u dat echt doen.

Menigeen kent mijn voorliefde voor Twitter. Dat ik niet de enige twitfanaat ben moge duidelijk zijn. Er zijn personen  die al meer dan 10.000 tweets op hun naam hebben staan (nee nee, ik noem geen namen, twivacy en zo) Marloes Veldhuizen is begonnen met het inventariseren van specifieke Twitterwoorden. Ze heeft inmiddels een redelijke collectie, waaronder bijvoorbeeld Twitterrhea en Twachos. Ga eens langs en zoek de betekenis eens op. Goed voor een halfuur twittervermaak