
Dat magische moment als de zon haar eerste stralen laat zien en je in de verte de haan hoort kraaien. Gouden dageraad. Ik zou uren kunnen blijven staan maar helaas, de plicht roept

Dat magische moment als de zon haar eerste stralen laat zien en je in de verte de haan hoort kraaien. Gouden dageraad. Ik zou uren kunnen blijven staan maar helaas, de plicht roept

Zo’n dag,
waarop de lucht vol luchtigheid is,
lentewind plagerig achterom sluipt,
van zoveel niet benoembaars bol staat,
Parijs vlakbij is, Granada om de hoek.
Zo’n dag,
waarop het frisgerokte meisje
van de buren hoog moet reiken
naar knoppen in hun kersenboom,
wind de verleiding niet weerstaat.
Zo’n dag,
waarop ik gebukt mijn tuin spit,
op harde resten winter stuit,
ijs vind in verborgen hoeken,
wat was toegedekt weer bloot leg.
© Atze van Wieren
Naast de schoonheid van het Limburgse landschap en eindeloze wolkenluchten zie ook de schoonheid van de kleine dingen in de natuur. Plant of onkruid, dat maakt niet uit. De breekbaarheid raakt me.
If blood will flow when flesh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun
Tomorrow’s rain will wash the stains away
But something in our minds will always stay
Perhaps this final act was meant
To clinch a lifetime’s argument
That nothing comes from violence and nothing ever could
For all those born beneath an angry star
Lest we forget how fragile we are
On and on the rain will fall
Like tears from a star like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are how fragile we are
Ergens in een grijs verleden, toen Instagram nog in de kinderschoenen stond,hanteerde ik al de spreuk dat er muziek zat in bijna alles wat ik zag. Nog steeds komen er spontaan liedjes in mijn hoofd tijdens mijn dagelijkse uitjes naar werk of natuur. Geen ontsnappen mogelijk. Vanaf nu zal ik ze met jullie delen.
Vier dagen in de week maak ik de reis van Kerkrade naar Maastricht en terug. Elke keer geniet ik van het geweldige uitzicht dat voorbij boemelt. Om mijn volgers op Instagram, twitter en facebook mee te laten genieten deel ik elke dag een van de foto’s die ik dan maak. Soms is de keuze minimaal, andere keren heb ik er meer dan me lief is. Vrijdag was zo’n dag. Een keuze maken was bijna niet te doen. Kijk zelf maar.
PS dit zijn allemaal onbewerkte versies. De vuile ramen kan ik meestal nog wel een beetje wegpoetsen met een van de vele apps die ik heb aangeschaft.
Als ik niet schrijf, denk ik aan schrijven.
far the distance ever so close
Als ik niet leef, ga ik dood.
van leven om te werken naar werken om te leven.....De Heerlijkheid Vijlen, Zuid Limburg
korte schrijfsels vanuit mijn onderbuikadres
View from an edge.
Et maintenant les carottes sont cuites
Thuis in ´t bronsgroen eikenhout