Er zijn gebeurtenissen die me zo intens aangrijpen dat  ik er niet van slapen kan. Steeds weer rollen zinnen door mijn hoofd, blijven dezelfde rituelen zich herhalen. Het maakt niet uit van welke kant ik ze bekijk, elke keer kom ik tot dezelfde conclusie. Past niet!

Het begon met een zin op twitter: Zometeen de uitvaart van moeder van @vincente. Te volgen via Ustream.

Heel even dacht ik dat ik het niet goed gelezen had. Een uitvaart livestreamen? Waarom zou je zoiets doen? Een begrafenis,crematie moet die niet gaan om de overledene? Is het niet belangrijker dat je haar dat laatste moment alle aandacht geeft? Geeft het pas om tijdens zoxe2x80x99n dienst bezig te zijn met de buitenwereld, of ze je beeld en geluid wel goed ontvangen? Twitteren en fotoxe2x80x99s versturen tijdens een begrafenis, hoe ongelooflijk grof.

Als je argument is dat er mensen in het buitenland zijn die dit afscheid graag zouden willen volgen dan heb je de optie om een derde partij de dienst te laten opnemen en alleen aan hen die het aangaat laat weten waar de dienst te bekijken zal zijn,versleuteld achter een password. Natuurlijk hoef je als buitenstaander niet te kijken maar nu werd het bericht via ReTweets alleen maar verder verspreid.

Wat draagt het feit dat 490 grotendeels onbekenden die stream hebben gevolgd bij? Mensen die je moeder nooit gekend hebben,niet eens weten hoe ze leefde, wat ze deed,vergapen zich aan iets waar ze part noch deel aan zouden moeten hebben.

Ik weiger me aan te sluiten bij de grote massa die onder het mom van xe2x80x9crespectxe2x80x9d voor de mening van een ander stilzwijgend toeziet hoe onze normen steeds verder vervlakken. Waar ligt de grens? Krijgen we in de toekomst ook livestreams van een abortus of gaan we kijken hoe oom Albert zijn laatste adem uitblaast tijdens euthanasie 2.0?

Alles moet kunnen, of toch niet?

Weer niets gevangen, ook al had ik er 10.

Alleen niet deze

Soms besef je pas hoe zeer je iemand hebt gemist als die persoon, net zo onverwacht als xe2x80x98ie verdween, weer opduikt.

De P. is terug, de ongevraagde stukjes vallen weer op hun plaats

Op het moment dat ik het las dacht ik in eerste instantie aan een grap. Wie stuurt een driejarig kind nou op zomerkamp? Maar het bestaat echt. Lees en huiver.

Het is alweer een tijdje geleden dat mijn kinderen die leeftijd hadden maar ik hoef niet diep te graven om de beelden weer boven water te krijgen. Lieve kleine ukkies, bij vlagen ondeugend soms boos maar altijd heel aanhankelijk. Roepen als ze xe2x80x99s nachts wakker werden om welke reden dan ook en pas weer wilden gaan liggen na een troostend woord, een knuffel of een beetje drinken. Een ochtend in de week naar de peuterspeelzaal was al genoeg om ze doodmoe te krijgen. En dan drie dagen op kamp?

Goed voor kinderen die zich niet los kunnen maken, las ik vandaag. Losmaken? Op driejarige leeftijd? Waar hebben we het in godsnaam over?

Elke nieuwe stap is een beetje loslaten, te beginnen met de kleuterschool, maar zelfs dan nog gefaseerd. Rustig opbouwen en als ze het eerste jaar nog een beetje moeite hebben dan begin je met halve dagen. Bij elke stap laat je de teugels een beetje vieren, hoe pijnlijk het soms ook is. Kleintjes van drie hebben nog geen eigen mening (wel een eigen wil) maar vertrouwen volledig op jouw (als ouder) dat je het beste met ze voor hebt en dat je er altijd voor ze bent.

Welke ouders sturen een driejarig kind op kamp? Zijn dit ouders die van gekkigheid niet meer weten wat ze met hun geld moeten doen, is het een trend die gevolgd moet worden in het kader van het nieuwe opvoeden, of zijn we zo ver afgezakt dat we ukjes van drie gaan zien als een lastenpost die je uitbesteed om lastenverlichting te krijgen?

Heel voorzichtig, alsof ik het zelf nog niet geloof, begint mijn bloed weer te kruipen waar het niet gaan kan, vliegen vingers weer over toetsen, verschijnen fronsen en grijnzen als bij toverslag weer tijdens het lezen en soms bij het reageren.

"Niet te vroeg juichen," zegt het stemmetjes in mijn hoofd, "voor hetzelfde geld heb je gewoon een mini opleving voor de zaak helemaal in elkaar stort." Ik hoop dat ik nu eindelijk eens ongelijk krijg.

xe2x80x98Volgens mij is het nietsxe2x80x9d zei de man, xe2x80x9cmaar kijk voor alle zekerheid nog eens op het internet.xe2x80x9d Langzaam struin ik de hele pagina af  en nog maar een keer voor xe2x80xa6.de zekerheid.

xe2x80x9cJe hebt gelijkxe2x80x9d roep ik naar beneden xe2x80x9ceen grote hoeveelheid tonnen, maar wij zitten er weer niet bijxe2x80x9d Hoogespannen verwachtingen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Dag reis naar een tropisch eiland, adieu modern interieur, au revoir kekke kleine cabrio en ciao nieuwe garderobe. Het zal wel altijd bij dromen blijven.

Weer verdwijnen twee staatsloten in de bak voor het oud papier

Als eigenaar van een inmiddels bejaarde viervoeter gaan dit soort oproepen mij niet in de koude kleren zetten.

Zeg het voortxe2x80xa6zeg het voort!

Het kan aan mij liggen, maar vandaag zie ik ineens dat mijn poll verdwenen is! Duistere krachten aan het werk of is mijn blog overgenomen door de muziekmaffia?
Wie het weet mag het zeggen.

PS Volgens mij stond het Agnus Dei met stip bovenaan, de laatste keer dat ik gekeken heb.
Die houden jullie dus nog even te goed

Een aandachtzoekende, recalcitrante, oproerkraaiende onruststoker is het. Om de een of andere reden kan ik zijn naam maar niet onthouden, zijn gezicht daarentegen staat op mijn netvlies gebrand. Eerst hadden we het handen schudden incident (waar zij heel terecht nog een extra vraagteken bij zet. En wel waarom een advocaat naar een baan als klantmanager bij de sociale dienst solliciteerd?) en nu gedonderstraal in de rechtszaal.

Staat er geen celstraf op minachting van het hof? Kan hij voorlopig even in zijn eigen sop gaarkoken. Wat mij betreft tot hij een ons weegt.

Je kon er niet omheen, de vrouw straalde aan arrogantie leunend zelfvertrouwen uit. Haar in laagjes geklede slanke lichaam had iets jeugdigs, ook al was ze waarschijnlijk ouder dan ik. Een enorme bos dreadlocks in een niet minder opvallende tint hing tot ver over haar billen,terwijl een ander gedeelte in een Amy Winehouse coupe hoog op haar hoofd torende. Ik kon het niet laten om haar na te kijken. De manier waarop ze aanwezig was, ze aandacht afdwong. xe2x80x9cJe moet maar durvenxe2x80x9d dacht ik een beetje jaloers.

Wachtend tot de man afgerekend had bekeek ik mijn spiegelbeeld in de tegenoverliggende etalage. Keurige grijze linnen broek, wit mouwloos bloesje.
Saai mens!

Foto: otherthings’