Dat het Italixc3xab zou worden stond als een paal boven water, maar waar? De man, als altijd opterend voor het bekende, vertrouwde, vond onze vorige plek goed genoeg, maar mijn avontuurlijke inslag en alle geweldige berichten over deze omgeving gooiden roet in het eten. Na dagenlang zwerven over het internet, bekijken, afwegen, aan de kant schuiven of opslaan om later op terug te komen, is eindelijk de beslissing gevallen. De 14^e Juli hopen wij hier aan te komen voor een verblijf van 5 dagen. Siena, Lucca , San Gimignano en andere geweldige plekken onder handbereik. Om de man toch nog een klein beetje tegemoet te komen verblijven we ook nog een week hier, zodat hij toch het idee heeft de strijd half gewonnen te hebben.

Wie zegt dat wij vrouwen niet meegaand zijn?

De zon, verrassend warm, op mijn rug, genietend van de ochtendrust en het gefluit van de vogels dat over en weer gaat. Tintelende frisheid kondigt de herfst aan. Het water weerspiegelt de bomen die langzaam maar zeker hun blad beginnen te verliezen. In een poel aan de rand van weg neemt een merel spetterend een bad. Mijn aanwezigheid schijnt hem niet te deren. Zondagochtend. In de verte roepen kerkklokken. Het geluid voert mij terug naar de kerk uit mijn jeugd. De St. Catharina kerk, waar wij allemaal onze eerste communie deden en onze doopbelofte aflegden.  Van waaruit onze grootouders, ooms, tantes, vaders en moeders begraven werden. Waar het woord van meneer pastoor heilig was en waar de nachtmis het begin van de Kerst inluidde. Hoe hecht onze samenleving toen was.

Dezelfde hechtheid vind ik terug in het samenzijn met zussen, schoonzus en nichtjes. We delen zoveel meer dan onze voorouders. Lopen herinneringen dan ook niet altijd synchroon, enkele familieleden zijn bij sommigen zelfs helemaal in vergetelheid geraakt, maar dat wat belangrijk is, familie, staat hoog bij ieder van ons in het vaandel.

De schoonheid van de, door ons gisteren bezochte, St. Jan verbleekt bij mijn herinneringen.

Het was weer zussendag. Als jullie het niet erg vinden geef ik mijn vermoeide voetjes rust en mijn stem even tijd om op adem te komen. Den Bosch zal nooit meer hetzelfde zijn.

In de loop der jaren heb ik heel wat hotels, motels en B&B’s bezocht. Het mooiste tot nu toe stond in Londen, het smerigste was een youthhostel in Jeruzalem. Nergens echter werd ik zo warm onthaald als in Chambre d’Hxc3xb4te Rekko . Gastheerschap met een hoofdletter G! De eigenaar heeft het oude looiershuis in het Jekerkwartier eigenhandig omgetoverd tot een hotel met allure. Uit alles spreekt de liefde voor zijn hotel. Antiek vermengd met moderne vormgeving en als leidraad zwart-wit gestreepte stof die overal terug te vinden is. Samen met vrouw en dochter gaat hij tot het uiterste om het zijn gasten naar de zin te maken. De ruime kamers met comfortabele bedden en de kraakheldere badkamer maken het verblijf tot een feest.
Mocht u ooit een weekendje Maastricht overwegen dan raad ik jullie dit hotel van harte aan. Het toefje slagroom op de Limburgse vlaai.

Het is weer zover. Even de boel de boel laten, geen tv, geen radio geen krant. Vandaag vertrek ik richting Maastricht. Tijdens het overstappen in Roermond zal ik (als alles op de rails blijft tenminste) mijn beide oudere zussen tegenkomen en gaan wij gedriexc3xabn verder. Zaterdag arriveren nog een zus, twee nichten een twee schoonzussen. Zodra het gezelschap compleet is gaan wij, shoppen, eten, drinken, nog meer shoppen, een beetje cultuur doen, nog wat drinken, als het kan nog een beetje shoppen en als afsluiting ergens een hapje eten. De sfeer zal warm en gezellig zijn. Daar kan de buitentemperatuur geen afbraak aan doen. Moe, maar vast en zeker voldaan zal ik zaterdagavond samen met mijn schoonzus de terugreis aanvaarden. Zondag kunt u een uitgebreid verslag tegen moet zien. Mocht mijn log verhuizen tijdens mijn afwezigheid, wilt u dan a.u.b. Joris en de zijnen goed in de gaten houden? Sommige stukjes zijn nogal breekbaar ziet u.

Het weer, de locatie en uiteraard het selecte gezelschap waren weer de juiste ingredixc3xabnten voor een perfecte zussendag. Al zouden wij elkaar elke week zien, dan hadden we nog genoeg gespreksstof om een hele dag te vullen.

Sinds ik aan het postcrossing project meedoe,heb ik al kaarten gestuurd naar Brazilixc3xab(1), Amerika(1), Engeland (1) en Duitsland(2).
Vandaag heb ik mijn eerste kaart ontvangen. Een schitterende ansicht uit het Engelse Lake District.
Het aantal deelnemers groeit gestaag en de teller staat ondertussen al op 1626. Zo kom je toch al gauw aan een aardige verzameling.

Het strand bij Marina Romea werd beheerd door paviljoen houders die hele stukken bezitten waar alleen tegen betaling gezond mocht worden. Ons hotel had met drie verschillende paviljoens een overeenkomst gesloten en wij besloten bij Costa Azura onze kleur bij te werken. Het strand was schoon, het water warm en de parasols zorgden voor de hoognodige schaduw. Geen soundblasters, alleen het geluid van de minimale golfslag verbrak de stilte.
Door de weeks werden de meeste bedden bezet door Italianen op leeftijd al dan niet in gezelschap van jonge (klein)kinderen. Af en toe zagen we vanaf ons hotel gele schoolbussen het paadje naar het strand oprijden en was het iets drukker dan anders. Ze hebben in Italixc3xab maar hele kleine scholen of het waren dagverblijven die de kinderen op een uitje verrasten. De groep bestand meestal uit kinderen van verschillende leeftijden. Het ging er wel heel gedisciplineerd aan toe. Binnen een bepaalde gebied mocht er gespeeld worden en later werden boeien waar ankers aan bevestig waren het water in gesleept. Binnen dat afgezette gebied mochten de kinderen het water in.
Waar ik tijdens onze vakantie nog het meeste plezier aan beleefde waren de strandparades. Italianen gaan niet naar het strand om de hele dag op een bed te liggen bakken. Bewegen is aan de orde. Lopend door het ondiepe water, om de buik een tasje waar alle persoonlijke eigendommen in werden gepropt. Met de onvermijdelijke mobieltjes aan het oor gedrukt liep men heen en weer van krib naar krib. Soms alleen, maar meestal met zijn tweexc3xabn of meer. Druk pratend en gebarend. Oma met wandelstok, ondersteund door dochter en of kleindochter, vriendinnen, groepjes mannen verwikkeld in felle discussies. Stelletjes hand in hand en soms achter elkaar. Een lust voor het oog.
Na verloop van tijd ben ik ook maar aan de wandel gegaan. Een met de Italianen.

Tijdens mijn dagelijkse rondje kwam ik bij haar deze link tegen. Aangezien ik dol ben op kaarten uit verre landen heb ik me meteen ook even aangemeld. Mijn eerste kaart gaat naar Brazilixc3xab. Meedoen? De link vind je onder het logo

Marina Romea. Daar waar de Italianen hun vakantie doorbrengen.Waar je zelden een andere buitenlander tegenkomt, behalve de enkeling op doorreis. De geur van de wind die niet alleen de zoute zeelucht meevoert maar ook die van de dennenbomen die in een dichte strook langs de kust groeien en je het zicht op zee ontnemen.De warmte die als een deken om je heen hangt, maar niets drukkends heeft.
De busreis naar Ravenna die je zonder te betalen maakt omdat de chauffeur geen zin heeft om drie kaartjes uit te draaien. De warmte van de stad die zo heel anders is ook al ben je maar een half uur van zee verwijderd. De koelte van de S. Vitale kerk waar we meer dan een uur op harde banken blijven zitten om de geweldige mozaxc3xafeken te kunnen bekijken en nog hebben we niet alles gezien.
De Afrikaanse en Aziatische mannen en vrouwen die over het strand lopen om hun waar aan de zonaanbidders te slijten. Rolex horloges, sierraden, standhoeken, stukken in emmers water gekoelde kokosnoot, zelfs massages zijn mogelijk. No grazie, ook na de honderdste keer blijf je vriendelijk bedanken.
Ik wil het allemaal nog even vasthouden. Morgen gaan we wel weer over tot de orde van de dag