Bangkok deel I

Bangkok, hoe beschrijf je een stad die zo enorm groot is dat er geen begin en geen einde aan te ontdekken valt? Ook niet als je later xc2 vanaf hetxc2 dak van het Banyan Tree Hotel een eindeloos uitzicht lijkt te hebben.

Na een (slapeloze) nacht vliegen is de hitte het eerste waar je mee te maken krijgt als je uit de koele hal van het vliegveld komt. Hartje zomer en temperaturen van 40C zijn normaal. Links rijden is het volgende maar onze taxi is koel en de brede autowegen zijn haast leeg, zo wen je snel aan het feit dat de chauffeur aan de verkeerde kant zit.

Om elf uur al aan rijst met kip en cashewnoten zitten terwijl je lichaam nog toe is aan ontbijt maakt de overgang niet echt gemakkelijk. De buurt waar we gehuisvest zijn is ver buiten het centrum en lijkt in de verste verte niet op de fotoxe2x80x99s die ik tot nu toe gezien heb. Een wirwar van straten, brommertaxixe2x80x99s die je van je sokken rijden en geen trottoirs of duidelijke oversteekplaatsen maken bewegen van a naar z een levensgevaarlijke missiexe2x80xa6.to je in de metro beland. Een oase van rust en koelte die je voor een habbekrats (25 bath , nog geen euro) naar het hart van de stad brengt.

Daar overvalt je het geluid maar ook de lucht van de voortdurende stroom verkeer, oude bussen, tuc-tucxe2x80x99s, brommertaxixe2x80x99s vrachtautoxe2x80x99s razen af en aan. De enige manier om veilig aan de overkant te komen zijn de loopbruggen die her en der geplaatst zijn. Hier vallen ook de militairen op die met hun hand aan de trekker de constante bewegingen beneden in de gaten houden. Het is politiek onrustig. Redshirts (aanhangers komen voornamelijk uit de arme bevolking) hebben de twee mooiste wijken bezet om nieuwe verkiezingen af te dwingen en het wordt toeristen afgeraden om deze te bezoeken. Vanaf grote podia en overal opgestelde luidsprekers wordt de massa toegesproken of gezongen terwijl het leger van een afstand toekijkt.

Je zintuigen krijgen de constante stroom nieuwe indrukken haast niet verwerkt, het enige wat wel onmiddellijk opvalt is de vriendelijkheid van de bevolking en de afwezigheid van agressie die wij in ons land al als niet meer weg te denken beginnen te aanvaarden.

Advertenties

Sjik ing kaat

AujoesHet is al zo vanzelfsprekend dat ik niet eens meer weet wanneer het eerste exemplaar bij ons in huis verscheen. Mijn moeder zaliger is er ooit mee begonnen, als extraatje onder de kerstboom en sinds haar dood zorgen wij broers en zussen bij toerbeurt voor nieuwe exemplaren bij iedereen in huis.

Elk jaar heeft hij een ander thema, oude prenten uit onze geboortestad, sport of muziekverenigingen,herinneringen aan de mijn, maar altijd 100% in het dialect waar wij mee groot geworden zijn Dit jaar is hij voor het eerst in zijn geschiedenis in kleur uitgebracht en heeft elke pagina een klein gedichtje van de hand van plaatselijke (amateur)schrijvers en zijn de prenten daaraan aangepast.

Het gedichtje dat hoort bij de maand juli is perfect om de laatst vertrekkende buren mee uit te zwaaien.

xe2x80x99t Kxc3xb3ffer jepakd,de vakans is doa,

noa Hexc3xable mit de bus va Kirchrao.

Bus of tsxc3xb3g, dat maat nuus oes,

jiddenfals me jeet oes jen hoes.

Wils-te evvel op dis welt jet wiexc3xabr,

da bist-te iexc3xabder mit dxe2x80x99r vliejer.

Wat vuur rees och wexc3xa9d jemaad,

los heem jet wisse, sjik ing kaat.

Annie Tummers-Huppertz

Barberino val d'Elsa

Uitzicht_7 Ergens in de Toscaanse heuvels stond een huisje op ons te wachten. Een paar dagen weg uit de Nederlandse drukte, de alledaagse stress heel even achter ons laten.

Voor mij begint de ontspanning al tijdens de reis, boekje op schoot, af en toe een blik op de mooie wereld om ons heen. Reizen in etappes maakt het genieten alleen maar intenser. Overnachten in Zwitserland en xe2x80x99s ochtends overvallen worden door sneeuw. Sneeuw? Sneeuw ja. Dikke vlokken die in een mum van tijd de bergen een witte laag geven. Aan de andere kant van de tunnel zorgt de laaghangende bewolking alleen voor heel veel regen.

Het echte genieten begint pas als we onze eindbestemming bereiken. Een boerderij net buiten de oude muren van Barberino val Dxe2x80x99 Elsa. De kou nemen we op de koop toe. Een paar dagen vullen met uitstapjes is lastig, want wat doen we wel en wat laten we liggen voor de volgende keer?

Groot voordeel van deze extra vroege voorjaarsvakantie is de rust die nog overal de toon zet. Geen dringen op de vooral smalle en heel bochtige bergweggetjes, ruimte op pleinen en dorpjes die haast verlaten aandoen. Tavernelle, Castellina in Chianti, Colle val dxe2x80x99Elsa en Volterrra laten zich van hun beste kant zien, af en toe schijnt zelfs de zon.

Als de regen echt niet meer van ophouden weet besluiten we een dag eerder naar huis terug te keren maar in ons achterhoofd het voornemen om dit gedeelte ook nog eens in de (na)zomer te bezoeken zodat we vaker en meer kunnen genieten van het uitzicht dat ons appartement te bieden heeft

Herinnering

MarinaromeaWeer heel even xc3xa9xc3xa9n zijn met de Italianen, xe2x80x99s ochtends vroeg je handdoek deponeren op je vaste stek bij Bagno Paolo, banjeren door de branding, op zoek naar schelpen en jagen op kleine krabben. Lezen, lezen en nog meer lezen in de schaduw van de parasol terwijl je huid langzaam roodbruin kleurt. Tegen de middag terugslenteren naar het hotel voor de lunch en in de koelte van je kamer wachten tot het heetst van de dag voorbij is en je weer retour strand gaat. Genieten van het eten, pastaxe2x80x99s met schaaldieren of verse vis en soepen zo dik dat je lepel er haast in blijft staan. Tongstrelende wijn hoort er net zo bij als de olijfolie bij de salades die je helemaal zelf samenstelt.

Veel te snel zit je weer in de auto op weg terug. Nog een keer snuif je de lucht van de zee op uit de handdoek voor hij in de wasmachine verdwijnt en is Italixc3xab 2008 een herinnering die je toevoegt aan alle onvergetelijke anderen.

PS de man heeft niet alleen niets met pcxe2x80x99s ook een digitale camera hanteren is niet zijn sterke kant. Al ben ik haast niet te zien (kijk daar die vrouw bij dat pijltje) dan krijgt u in ieder geval een goede indruk van de aangename rust die op weekdagen heerst op de stranden van Marina Romea.

Te triest voor woorden

Af en toe hoor ik dingen die me zo raken dat het me moeite kost om ze op papier te krijgen. U weet dat de man tijdelijk invalt voor een collega. Hij is inmiddels aan een 10 daagse reis naar de Moezel begonnen. Gisteren kreeg hij nog een gedeelte van de passagiers aan boord. Onder hen een man van 94, (licht) dementerend, incontinent en niet meer kleding bij zich dan de kleding die hij aanhad. In de loop van de dag werd duidelijk dat hij verzorging nodig had, maar daar is aan boord geen personeel voor. De beste optie was om de man terug naar huis te laten gaan, maar alleen als dat op een verantwoorde manier zou gebeuren. De kinderen lieten telefonisch weten dat ze er niets voor voelden om hun vader in Keulen op te halen. Het reisbureau (dat al door de thuiszorg gewaarschuwd was dat deze man absoluut niet in staat zou zijn om zonder verzorging deze reis te maken) waste zijn handen in onschuld en de verzekering weigerde mee te werken als de man niet zelf een formulier ondertekende waarin hij verklaarde zelf naar huis te willen.

Zo goed en zo kwaad als het kon hebben de man en een medewerkster de oude baas vandaag onder hun hoede genomen. Ze hebben hem verzorgt en zijn natte kleding gewassen. Uiteindelijk zijn ze met hem naar een ziekenhuis gegaan om te zien of er niet een arts te vinden zou zijn die schriftelijk zou willen verklaren dat deze man niet tot alleen reizen in staat was. Morgen gaat hij terug naar Nederland.

Vanavond heeft de man een tijdje samen met de oude baas op het bovendek gezeten. Hij had twee hele lieve kinderen liet hij mijn man weten. Die heeft er maar het zwijgen toegedaan.

Af en toe hoor ik dingen die me zo raken dat het me moeite kost om niet te huilen

Salve

ComacchiologInternet onder handbereik en er geen gebruik van maken, duidelijker dan dat kan ik niet zijn. De man en ik hebben genoten van de eerste kinderloze vakantie in jaren. Ondanks zijn lichamelijk beperkingen en de extreme warmte hebben wij een klein gedeelte van de Toscane kunnen verkennen. Een ervaring die schreeuwt om meer. Colle di Val d’Elsa was een aangename verrassing. De beste vissoep ooit heb ik in het restaurant van dit hotel gegeten. San Gimignano, Siena, toeristischer kan haast niet. Volterra zo vol dat er geen parkeerplaats meer te vinden was, de route alleen was al de moeite waard.De slaperige dorpjes onderweg door de Apennijnen, Italie op zijn mooist. Marina Romea voor een week strand en rust. Salve de mooiste begroeting die ik ooit gehoord heb. Comacchio, (oftewel Klein Venetixc3xab) op zondag een verademing. Weer waren wij een met de Italianen, maakte ik mijn wandelingen langs de vloedlijn en genoten wij van het eten en de wijn. De heen en terugreis over de Gotthardpas, niet voor mensen met hoogtevrees maar zo veel mooier dan die akelige tunnel.

Bergen was, een lege koel en voorraadkast en een keuken die, op zijn zachtst gezegd, een  grote schoonmaak best zou kunnen gebruiken. Wie ooit heeft gezegd dat het leukste aan vakantie het thuiskomen is, kletst uit zijn of haar nek. Ik zou zo terug willen keren naar het langzame tempo die de warmte nu eenmaal met zich meebrengt.

Volgend jaar weer, dat staat nu al vast