De taak is volbracht. Lege kasten, lege kamers, leeg huis. Twee dagen hard werken. Uit elkaar halen, verwijderen, opruimen, schoonmaken is alles wat er nodig was om alle zichtbare herinneringen uit te wissen. Nog een keer door de boeken snuffelen. Een enkel exemplaar vind de weg nog naar mijn tas. De negenendertigste druk van de Camera Obscura, onze dochter zal er blij mee zijn. Een boekje” Oes os Kingerjoare” met rijmpjes, (uittel)versjes en liedjes uit onze jeugd . Er duiken nog wat foto’s op. Een krantenknipsel met een foto van een lagere schoolklas. We ontdekken onze moeder. Oude brieven, ooit gebruikt als boekenlegger, vinden we terug. Een terugblik op de vrouw die onze moeder was. Foto’s van Kerkrade
In de kelder flessen wijn, zo oud dat het etiket niet eens meer leesbaar is door de dikke laag stof. Op zolder het oude tafeltje met de Delftsblauwe tegeltjes waarvan er enkele zijn gesneuveld door het ” hamertje tik” spel van onze broer. Hij ontfermt zich erover.
De handelaar in tweedehands boeken neemt nog wat van zijn gading mee, de rest gaat in de oud papier auto in die vandaag ophaal dag heeft. De trailer vol met troep rijdt voor de laatste keer naar het stort en de mannen van de kringloop halen bijna alle spullen op die nog enige waarde hebben voor hergebruik.
Alleen het oude lits-jumeaux blijft eenzaam achter. Geen vraag meer voor.
Marloes
Thuis in ´t bronsgroen eikenhout
Marloes 
MIsschien kun je een avondje organiseren met die flessen wijn: alles wat drinkbaar is opdrinken, op vroeger.
Marina, die wijn was niet meer te drinken, we hebben hem feestelijk door de goot gespoeld.
Lijkt me moeilijk… hoe voel je je nu? Als het oude lits-jumeaux?
Eigenlijk gaat het stukken beter als voor dit weekend Yvonne. Het is klaar nu.
Je hebt het nu afgerond, Marloes. Je hebt het mooi beschreven, ook dxc3¡t is met waardigheid afscheid nemen van je moeder.
Als ik kon zou ik je mijn troostende schouder bieden.
Kijk nog een keer om, en ga verder op je weg. Anderen wachten op je, Marloes…
In het huis waar mijn kinderen zijn opgegroeid wonen nu gelukkig andere mensen…
Zo hoort het ook de P.
Het moet je – achteraf bezien – toch een goed gevoel geven dat je deze klus met zijn allen geklaard hebt en dat alles op rooletjes is gelopen? En dat je gezamenlijk op zo’n manier dit tijdperk hebt kunnen afsluiten? Mij verging het in ieder geval wel zo.
mooi Marloes.
Meer heb ik niet te melden.