Mijn onverwachte vrije dag is weer veranderd in een werkmiddag. Geen tijd voor een log met niveau dus. Morgen vertrekken de man en ik naar het zuiden. Het scenario is bijna helemaal rond. ’s Avonds eten bij Loui’s Cafe en voor de overnachting hebben we (mijn zussen en ik) dit keer een heel speciale plek uitgezocht. Rolduc, klooster, seminarie, vroeger internaat en tegenwoordig ook hotel. De plek waar ik heel wat uurtjes heb doorgebracht in mijn jeugd. Waar ik voor het eerst werd gezoend door ex-vriend H. Waar ik schaatste op de eilandvijver en waar wij rondhingen bij de poort tot de concixc3xabrge ons verjaagde. Nog nooit eerder ben ik zo ver doorgedrongen in dit bolwerk van Katholicisme. Ik stel me prachtige gangen en galerijen voor en schitterende binnentuintjes. De camera gaat mee.
Zondagochtend om 10 uur wordt onze moeder herdacht in haar eerste jaardienst. Ook al ben ik niet gelovig meer, de rituelen die horen bij de dood koester ik. De begrafenis, de zeswekendienst en nu ook de jaardienst maken allemaal onderdeel uit van het afscheid nemen. Ze begeleiden de achterblijvers in het proces dat verwerken heet. Weer een stapje verder.
Neem eens een kijkje op de fotogalerij van Rolduc, echt een aanrader
Marloes 
Ik volg je bijna op de voet. Op zondag heb ik de zeswekendienst van mijn schoonmoeder, een paar kilometer westelijker, op de Heerlerbaan. Wel om 11.00 uur. Toeval bestaat niet, werd er toch gezegd?
@ Rob, heel veel sterkte dan, ookvoor je vrouw. De Heerlerbaan ken ik toevallig heel erg goed. De schoonouders van mijn zus hebben daar jaren gewoond en zijn onlangs verhuisd naar een appartement in de oude vroedvrouwenschool.
Toeval? vast niet
Veel plezier, Marloes. In het Bolwerk van het katholicisme hebben ze tegelijkertijd de vrolijke kanten van het leven ontdekt. Lekker eten, vriendelijkheid, gastvrij!