Is het niet vreemd dat ik over sommige persoonlijke onderwerpen heel open loggen kan, terwijl andere zaken maar niet op papier willen verschijnen. De dood van mijn vader, bijvoorbeeld, liet mij totaal ontredderd achter, maar ik heb jullie nog nooit echt met hem kennis laten maken. Mijn moeder, daarentegen is al vele male het onderwerp geweest. Mijn relatie met de man moet onderhand ook al uitgekauwd zijn, terwijl mijn kinderen bijna niet aan bod komen.
Zou het zo zijn, dat die zaken die me het meest aan het hart gaan het minst bespreekbaar, en dus ook niet logbaar zijn? In hoeverre laten wij echt onze ware aard en ook onze gedachten naar buiten treden? Waar mijn grens ligt is mij niet duidelijk.
Om op mijn vader terug te komen, ik zou deze geweldige man graag aan jullie voorstellen, maar dan zal ik ook zijn donkere kant moeten belichten en daar ben ik nog steeds zelf niet klaar mee. Soms komen flarden uit mijn vroegste jeugd tot leven, die ik eigenlijk liever niet meer zou willen zien. Dat heeft gedeeltelijk ook te maken met het feit dat je, juist als je jong bent ,bepaalde situaties niet op juiste waarde kunt inschatten. Naarmate je ouder wordt vertroebeld het beeld, worden de scherpe kantjes afgezwakt,ga je twijfelen aan je eigen herinneringen. Alleen het gevoel, dat je bij je strot grijpt, blijft overeind.
Marloes
Thuis in ´t bronsgroen eikenhout
Marloes 
Dat gevoel dat je bij de strot grijpt laat zich het moeilijkst in woorden vatten. Het is te dichtbij en dus het zwaarst.
Over mijn ‘vader’ zul je nooit een woord lezen. Hij is gelukkig dood en alleen al om hem hoop ik dat de Wederopstanding wordt afgeschaft.
Zou het dan niet helpen als je juist daarover schrijft de P? Ook het schrijven over minder goede relaties en of verschrikkelijke tijden kan toch ook een soort afsluiting zijn?
* Volgens mij bestaat de wederopstanding sinds de dood van Jezus al niet meer, maar dat terzijde*
Je weet het heel helder en duidelijk te omschrijven.
Alleen het gevoel, dat je bij je strot grijpt, blijft overeind…
Hoe herkenbaar, Marloes…
En omdat het je nog bij de strot grijpt, zou ik er toch echt nog even mee wachten. Ik denk dat je afstand nodig hebt om er op de voor jou juiste wijze over te schrijven.
Ik heb net als de P een vader tussen aanhalingstekens. Ik maak aan hem geen woorden vuil. Ik log over veel onderwerpen niet, omdat steeds meer mensen die ik ken mijn log lezen. Gek genoeg deel ik gevoelige zaken liever met wildvreemden dan met mensen die me (slecht) kennen…
@Rob, ook de dood van mijn moeder greep me bij mijn strot en toch was ik daar heel open over. Er is dus duidelijk meer aan de hand volgens mij.
@ Zilver, de spijker op de kop.
Marloes, bij de Wederopstanding, ook wel het Laatste Oordeel of De Jongste Dag genoemd, komen alle doden uit hun graven en verschijnen voor het aangezicht van de Allerhoogste…
Ga in de Sixtijnse kapel in Rome maar eens op je rug liggen, dan zie je het allemaal voor je…
Interessante materie, Marloes… inderdaad, waarom praat je heel makkelijk over de ene, maar helemaal niet over de andere gevoelens, terwijl ze beide even heftig zijn…?
@ de P…het idee alleen al, hoe moet ik dan in
godsnaam weer overeind komen?
@ Jackles, voer voor psychologen?