Ook al is het dagelijkse leven weer op gang gekomen, toch probeer ik de rust van de vakantie vast te houden. Het lijkt wel alsof ik het nieuws uit een andere ooghoek bekijk. Het raakt me niet. Zodra de gong van het journaal klinkt ben ik in een andere dimensie. Uitsluiten, wegduwen, nu nog even niet. Het enigste dat nog tot me doorgedrongen is zijn de intimiderende geluiden uit Amerika. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig. Afstand nemen. Positief zijn en blijven.
Gisteren ontving ik op het werk een mail van mevrouw Mack. Een vreemde gewaarwording. De enige mevrouw Mack die ik ken ligt in het ziekenhuis. Ik dacht altijd dat de naam verzonnen was. Blijkbaar niet dus.
Een dunne lijn tussen fictie en werkelijkheid.