Vannacht werden wij om kwart over twee uit ons bed gebeld. Mijn eerste gedachte ging naar onze zoon die nog niet thuis was, paniek. Op het moment dat ik de mannenstem aan de andere kant hoorde was ik op slag rustiger, ook al betekende het nog steeds slecht nieuws.
Het schip, dat in ’95 in de vaart genomen werd en waar de man ooit als cruisemanager werkzaam was, is vannacht ergens in de buurt van Rees aangevaren.
“Een gat zo groot dat er een auto doorheen kan zit in de boeg.” liet hij mij vanochtend weten. De telefoon kan zijn aangeslagenheid niet verbloemen. ” Je zou de ravage moeten zien.”
Gelukkig wist de kapitein het schip met 91 passagiers aan boord tussen de kribben aan de grond te leggen, anders was de ramp niet te overzien geweest.