Eerder deze week zag ik een interview op t.v met een jonge vrouw die besloten had om niet langer te gaan werken, maar om thuis voor de kinderen te gaan zorgen. Ik ben daar een groot voorstander van maar met kanttekeningen. Soms kan een gezin amper rondkomen van een salaris en is de vrouw wel gedwongen om haar steentje bij te dragen. Voor de moeders die blijven werken om hun ‘eigen’ identiteit te behouden en doordoor veranderen in een stresskip heb ik minder begrip.
De vrouw in het interview had schoon genoeg van het gesjouw met haar kinderen en verkoos de rust van het gezinsleven voor de hectiek van de werkende moeder. “Dat is pas echt gexc3xabmancipeerd” zei ze. Hop daar gingen mijn wenkbrauwen. Had haar man zijn baan op gezegd en was zij fulltime blijven werken dan had ik haar misschien gelijk gegeven, maar niet in dit geval.
Bij de P. las ik een stukje over een mopperende man die klaagde over de alimentatie. Ook daarin verschil ik van mening met menig vrouw en ook hier zijn kanttekeningen op zijn plaats. Als ik ooit door de man aan de kant gezet zou worden of zelf de vrijheid zou verkiezen dan zou ik ook zelf voor mijn natje en droogje gaan zorgen. Ik ben gezond van lijf en leden en ik ben er van overtuigd dat ik makkelijk in eigen onderhoud zou kunnen voorzien. Bovendien zou ik ook onder geen enkele voorwaarde nog “dank je wel” willen zeggen tegen een man die mij aan de kant geschoven had (waarschijnlijk voor een jonger model), of nog erger, die mij het leven zo zuur maakte dat ik geen dag langer onder het zelfde dak met hem zou willen doorbrengen
Dat is pas gexc3xabmancipeerd.
Marloes
Thuis in ´t bronsgroen eikenhout
Marloes 
Een gezin dat niet kiest voor de rat – race, niet meegaat in de welvaatsspiraal, maar kiest voor balans, rust en een paar graadjes minder luxe, dus tegen elke draad in, noem ik geemancipeerd, waarbij ik er gevoeglijk van uitga dat man en vrouw samen die rationele keuze hebben gemaakt.
Zo mag ik het horen. Mijn ex (59) gaat niet samenwonen met haar vriend (63), omdat ze dan de aanspraken op mijn pensioen verliest. Dat noem ik pas ziek. Ze doet maar…
is hier iemand??
yep…
@ de P. jezelf tekort doen om een ander te kunnen “pakken” . Hoe haalt ze het in haar hoofd?
Marloes, Onze Lieve Heer heeft geen grens gesteld aan de stommiteiten van zijn schepselen…
O ja, kijk eens naar mijn reactie op je geboortenkaartje. Ik ben benieuwd.
Ik heb gekeken en gereageerd de P… 😉
Helemaal mee eens Marloes. Die alimentatie. Maar ieder heeft zijn eigen verhaal. bijv een kennis van mij, die er voor zorgde dan echtgenoot tijdens hun samenzijn hard werkte aan zijn toen weinig betalende carriere, dus zij het gezin financieel draaiende hield. Toen zijn salaris ging stijgen, heeft zij haar baan opgezegd om te kunnen zorgen voor de kinderen. Toen het salaris fantastisch werd, werd ze ingeruild. En bleef ze achter met bijna niks, en ziek. Ja, ik vind dat hij dan nog een schuld heeft af te lossen..
Wat ik zeg Zij, er zijn uitzonderingen. Zo vind ik ook dat een man of vrouw die een zieke partner is de steek laat daar ten allen tijden voor moet blijven zorgen.
samen part timen is toch ook geemancipeerd?
Ach wat de F@ck 🙂 Emancipatie is doen waar jij je goed bij voelt en lekker ontlasting hebben aan de rest van de wereld.
Ik zou geen goede moeder zijn als ik mij thuis voor de kids zou moeten “opsluiten”
Maar voel mij soms ook bezwaard als ik werk voor moet laten gaan als ik eigenlijk liever bij de kids had willen zijn.
Toen manlief nog in Nieuwegein werkte was het goed geregeld.
Maar de TNT kreeg de kolder in de kop en moest bezuinigen dus ook ons leven stond op z’n kop.
man werkt nu vier ipv vijf dagen en is pas om zeven uur thuis ipv om drie uur.
Naschoolse opvang kost zoveel geld dat ik dan net zo goed kan stoppen met werken.
Over alimentatie kan ik kort zijn.
Als we uitelkaar gaan betaald de partner geld voor de kids.
Niet voor mij dus.
Ik kanw erken.
Co ouderschap zou mooi zijn.
Maarrrrrrrrrrrrr als hij flinke carriere zou maken en ik betaal nu alles voor zijn opleiding zou ik ook mijn handje ophouden als ik zou worden ingeruild voor ee strakker exemplaar 🙂
Noem het maar recalcitrant gedrag grinnik….
Een pain in the ass lol…
Dat houd ik wel even vol…. totdat ik mijn eigen leven weer kan gaan leiden.
hm een echte schorpioen he hahahahaha
maar moet het nog memaken, misschien ben ik er ook wel weer te trots voor 😉