Zojuist kreeg ik tijdens het opruimen van de oude kranten weer een artikel onder ogen waar ik me eerder al over verbaasd had. Nu ik het herlezen heb ben ik nog steeds niet veel wijzer.De kop beweert dat opvoeding lastiger is voor huismoeders. Het artikel laat twee vrouwen vertellen over de opvoeding van hun kinderen. Moeder een, vier kinderen heeft ook een baan en derhalve is er een strakke planning in huis. Manlief werkt fulltime en zij in ’s avonds en in het weekend. Moeder heeft duidelijk de grootste verzorgende taak Daar staat dan al mijn eerste vraagteken. Wat heeft dat met opvoeding te maken? Moeder twee (twee kinderen) werkt niet en manlief draagt geen steentje bij in het huishouden. Zij is soms zo moe dat ze haar eigen moeder wat geld geeft om voor haar te koken. Vraagteken nummer 2. Opvoeden?
Mijn idee van opvoeden is het bijbrengen van wat wel en wat niet kan. Regels op en grenzen aan stellen. Zorgen dat je kinderen weten hoe ze zich te gedragen hebben en toezien dat ze zich ook aan die regels houden. Het bijbrengen van het verschil tussen goed en kwaad.
Misschien zit ik er wel helemaal naast, maar wat ik uit het artikel haal heeft meer met management te maken dan met opvoeden. Als moeder twee even later vertelt dat haar zoontje de hele dag jengelt en zeurt en met het zojuist gekregen blikje cola op een winkelruit staat te rammen dan weet ik het zeker.Zij heeft gewoon geen idee wat opvoeden inhoudt
Marloes
Thuis in ´t bronsgroen eikenhout
Marloes 
Ik ken het artikel niet, maar ik heb het idee dat het weleens gewoon een journalistieke miskleun kan zijn. Het valt niet iedere journalist even makkelijk om een onderwerp goed bij de kop te pakken, vragen te stellen die ergens toe leiden, hoofd- en bijzaken te scheiden… kortom: zijn werk te doen. Dat zie ik steeds vaker, helaas. Dit staat los van die moeders, gok ik (al komen ze nu niet briljant over)
Op het moment van het interview had de jongste van de moeder twee (ik schat ‘m een jaar of 3-4) net een blikje cola gekregen en stond daarmee driftig op een winkelruit te rammen.
Opvoeden….niet voor iedereen weggelegd dus..
Toegegeven, ik zie in mijn omgeving ook gevallen waar ik grote vraagtekens bij heb. Maar het rare van dit onderwerp is dat ik die zelfde vraagtekens net zo snel bij mezelf zet. Misschien zie ik het verkeerd? Doe ik het zelf eigenlijk wel goed? Misschien ben ik juist te streng, te autoritair, te sturend? Er is een grote groep mensen die vindt dat je kinderen te allen tijde ‘ruimte’ moet geven.
Naar mijn idee maakt teveel ruimte kinderen stuurloos. Ik pleit voor ruimte binnen duidelijke kaders. Maar nogmaals: wie ben ik? Het moet straks maar blijken of die kaders hebben geholpen… 😕
Dat ik ook wel mijn idee Zilver. Wij hebben hele duidelijke grenzen aangegeven en nu mijn kinderen (voor de wet) volwassen zijn kan ik alleen maar zeggen dat het wat mijn kinderen betreft wel zijn vruchten afgeworpen heeft.
Wat heerlijk toch dat ik daar allemaal niks meer mee te maken heb. Het is ons zelfs zonder al te veel moeite gelukt: prima kinderen en zeer goed terechtgekomen.
@Zilver: kinderen hebben kaders nodig, inderdaad. Ze vragen erom. Het ene kind kan meer ruimte aan dan het andere. Als je ze maar serieus neemt en voortdurend laat vertellen wat ze er zelf van vinden.
[i]Misschien zit ik er wel helemaal naast, maar wat ik uit her artikel haal heeft meer met management te maken dan met opvoeden.[i]
Precies, Marloes. Het probleem dat veel mensen hebben met ‘opvoeden’ van kinderen is dat ze er geen idee van hebben wat ‘opvoeden’ xc3xa9cht betekent. De meesten denken dat ‘kinderen opvoeden’ hetzelfde is als ‘het huihouden runnen’. En daar daat het fout dus…
Ik heb 1 keertje het geluk mogen hebben deelgenoot bij de opvoeding te mogen zijn van een beginnende puber. Het is wel een ervaring moet ik zeggen.
Moet toch ooit maar is een keertje voor mezelf beginnen. 🙂
Beginnende en zelfs gevorderde pubers hebben ook hun charmes hb, geloof me maar op mijn woord.. 😉
Kweet het 🙂
Ik denk dat de problematiek complexer is dan je hier schetst. Een moderne moeder met baan en sociaal leven moet ongeveer honderd ballen tegelijkertijd in de lucht houden. Ze zal zo effectief en efficient mogelijk proberen te werken. Dit lijkt me tegenstrijdig met opvoeding waar je juist tijd en rust voor nodig hebt. Je gaat je kinderen geen dingen bij brengen, ze kopieren het van je en je stuurt daarin bij, geeft grenzen aan. Een kind heeft ook de ruimte nodig zich te kunnen ontplooien en dingen te kunnen ontdekken. Wederom is daar tijd en ruimte voor nodig.
Ten tweede is de tolerantie voor kinderen in de samenleving drastisch afgenomen. Vroeger was een verzameling schreeuwende kinderen op een verjaardagsfeest normaal. Tegenwoordig wordt dat veel minder tot slecht geaccepteerd, men reageert geirriteerd.
Het belang dat wordt gehecht aan nageslacht is mijns inziens ook tanende, vooral vanuit overheidsstandpunt bezien. Kinderopvang wordt steeds kostbaarder, de mogelijkheid om je eigen kind naast een maatschappelijk leven op te voeden steeds moeilijker en het begrip hiervoor in naaste omgeving steeds minder. Mijns inziens wordt op deze wijze, kinderen krijgen in de toekomst een aangelegenheid voor mensen die tijd hebben, en dat zal met name in de sociaal lagere klassen zijn. Ten dele zie je dit al terug in de almaar stijgende gemiddelde leeftijd van de eerst geborene bij hoger opgeleide vrouwen, en de categorie hiervan die geen kinderen meer krijgt. Ik wil hier nog wel bij aantekenen dat dit voor een deel ook verklaard zou kunnen worden door het feit dat vrouwen die geen kinderwens hebben en daarom geen kinderen nemen, maar dat is een ander verhaal.
Ten derde mag worden verwacht dat de druk voor de opvoedende moeder en gezin in de komende decennia verder zal toenemen omdat de overheid duidelijk aangeeft ook een zorgtaak weggelegd verwacht ten aanzien van de eigen bejaarde ouders. Het gezin, en met name de moeder, zal een spagaat moeten maken tussen deze twee grote zorgtaken en haar aandacht over over vele deelgebieden moeten spreiden, terwijl de beschikbare tijd en energie gelijk blijft. Daarbij speelt nog dat de samenleving waarin wel leven in sneltreinvaart complexer wordt en de verwachting die we – aan onze kinderen stellen – steeds hoger liggen.
Ik denk dat de teneur van het artikel correct is: een moderne moeder is een topmanager, moet honderd ballen tegelijkertijd in de lucht houden, en het moederschap is veel complexer geworden.
en waar blijft de vader dan in het bovenstaande? Is het ook geen taak van de vader om een gedeelte van die opvoeding voor zijn rekening te nemen.?
Mee eens, maar ervaring leert dat ‘hij’ meestal de hoofdkostwinaar is en maak ik ook de reservering dat de taak grotendeels op ‘haar’ schouders zal rusten. In werkelijkheid is het natuurlijk ‘het gezin’ die de rekening betaalt. Een xc3xa9n-xc3xa9n-xc3xa9n leven, we moeten aan en met alles meedoen.
Als we willen dat onze kinderen goed worden opgevoed dan zullen we daar de middelen voor beschikbaar moeten maken, daar ruimte voor moeten maken.
Hoe herkenbaar 🙂
Ik werkende part-time moeder of part-time werkende moeder en ditto echtgenoot.
Verdelen de taken gelijk, wie vrij heeft kookt en wie werkt wast dus af.
Echter is manlief wat gemakzuchtiger in het huishouden ( of ik te kritisch) dus poets ik daarnaast ook (regelmatig ook ik wordt wat makkelijker)
Mijn kids hebbe klups, ikzelf sport ook graag, en heb daar ook gelijk mijn (a)sociale contacten.
Ik heb gezegd dat mijn kids nooit sleutelkinderen zouden worden,echter door veranderde werkomstandigheden van manlief zijn ze dit wel.
xc3xa9xc3xa9n uur op drie dagen moeten ze het samen doen.
Onder strikte afspraken. De keuze was aan hen,of naschoolse opvang of zo.
Keuze voor ons was er niet.
Werk opgeven in deze tijd is immers niet denkbaar. (helaas)
Wel heb ik zo’n flexibele werkgever dat even langs huis fietsen altijd kan 🙂
Interessante discussie. Het management begint vaak al voor de conceptie. Moeders wachten op een geschikt moment. En op het kiezen van een jongetje of meisje rust steeds minder taboe.
Het moment van ‘krijgen’ kunnen kiezen is niet verkeerd denk ik. Je moet redelijk zeker zijn van je relatie op dat moment, maar ook weten dat je het finacieel kunt bolwerken. De keuze van het geslacht is een andere zaak. Ik geloof niet dat het al mogelijk is in Nederland en wat mij betreft moet dat ook zo blijven