Ze keek nog een keer kritisch naar haar spiegelbeeld, een lokje opzij duwend. Ze draaide een kwartslag naar links en rechts en trok nog een keer aan de kraag van haar smetteloos witte bloes. “Kan er mee door” dacht ze terwijl ze nog snel een paar oorbellen uit het doosje nam. Voor ze hem zag hoorde ze hem aan al aankomen. Aan zijn manier van lopen kon ze opmaken dat hij gexc3xafrriteerd was. Haastig deed ze de kast dicht. “Ben je zover? Je weet toch dat ik een hekel heb aan te laat komen?”Zwijgend nam ze haar handtas van het bed, slipte in haar schoenen en liep de slaapkamer uit. ” Ik wil nog snel de kinderen welterusten wensen” zei ze, terwijl ze zich naar hem omdraaide . De ijzige blik in zijn ogen maakte haar zenuwachtig. Ze liep de kinderkamer in. Voorzichtig streek ze over de zachte bolletjes. “Slaap lekker” fluisterde ze.” Morgen mogen jullie met mama mee” Ze trok de dekens over hen heen en deed het lampje uit.Hij stond klaar onder aan de trap. ” Je weet wat ik gezegd heb hxc3xa8? Je houdt je vooral bezig met de Belg. Als ik dat contract binnen heb dan zal ik er eens over nadenken of je morgen met de jongens naar je ouders mag.””Dit is echt de laatste keer” dacht ze “Vanavond zal ik nog een keer onderhoudend zijn”Terwijl ze naar buiten liep, dacht ze aan de koffers die klaar stonden in haar kast
Marloes
Thuis in ´t bronsgroen eikenhout
Marloes 
In het restaurant aangekomen onderging haar man de gebruikelijke metamorfose. In gezelschap veranderde hij moeiteloos van een ijzige tiran in een voorkomende, charmante heer. Geen hond zou haar ooit geloven als ze vertelde wat ze thuis van hem te verduren had… De ober die hun jassen aannam gebaarde naar een gezelschap dat zich al aan de bar had verzameld. Haar man siste haast onmerkbaar in haar oor: ‘de Belg staat achteraan, naast die sloerie in het zwarte jurkje.’ Haar blik volgde zijn aanwijzingen, vond de aantrekkelijke blondine, en kwam vervolgens met een schok van herkenning op ‘de Belg’ te rusten. Dit kon niet waar zijn… Ze had nooit gedacht hem ooit terug te zien. Het idee met hem en haar man in xc3xa9xc3xa9n ruimte te zijn ontstak blinde paniek in haar. Hij moest haar blik gevoeld hebben, want midden in zijn gesprek met de blondine draaide hij zich opeens naar haar om, en keek haar recht in de ogen.
Goed zo Zilver.. join the fun
Mooi. Begin doet een stuk vermoeden over “persoonlijk” onderhoud, maar neemt dan verrassend een heel andere wending.
En het vervolg dat Zilver er op maakte mag er ook zijn. Idd: misschien een goed idee om zelf mee te gaan doen!
Haha, ik had helemaal niet begrepen dat dit een gexc3xafnstitutionaliseerd gebeuren was! Ik las de log van Marloes, en dacht dat ze zomaar een verhaal aanslingerde, om te kijken wat anderen ervan maakten… Ik heb de link met Join the fun ook over het hoofd gezien… Het lijkt me overigens wel heel leuk om zo’n co-productie te maken, waarin verschillende mensen een hoofdstukje aan het verhaal toevoegen. is heel ‘onderhoudend’en kan vaak verrassende verhalen opleveren!
misschien start ik er xc3xa9xc3xa9n op mijn weblog. Hoop dan zeker op een bijdrage van jullie!!!
groetjes, Polderzilver
Absoluut! Ik vond jouw vervolg op mijn begin ook super trouwens! en de Join the fun link was ik vanmiddag vergeten… 😕
Ik kwam al bijna nergens meer, soms tot eigen ergenis, maar ik geef nu echt de brei aan het gebep! Misschien dat ik dan eindelijk ook eens toekom aan wat ik al vaker beloofd heb 😉
Veel plezier verder in weblogland, M! xxx
Ik heb er meteen werk van gemaakt: het begin van het vervolgverhaal heb ik vanmorgen vroeg op mijn weblog gezet, en het eerste vervolgdeel is al geplaatst! Doen jullie mee? Ben benieuwd hoe het verhaal verder gaat!!! 😀
Knap hoor, van allebei !! Ik vond het gewoon jammer dat het al afgelopen was, ik had graag gelezen hoe het verder met haar ging 🙂