Sommige dagen lijkt geen eind aan te komen terwijl anderen voorbij zijn voor ik met mijn ogen heb kunnen knipperen. Ik zit op mijn eigen plek en kan mijn benen niet stil houden. Onrustig bewegen ze heen en weer terwijl mijn brein op volle toeren draait. Moe ben ik, lichamelijk en emotioneel. Vandaag werd ik me weer me pijnlijk bewust van het feit dat mijn hart in Limburg ligt. Er was maar een telefoongesprek voor nodig. ” Ik heb hier nog steeds geen vrienden” vertelde ik haar ” ik wil ze ook niet. Zo goed als het toen was, zal het nooit meer kunnen worden.”
Marloes
Thuis in ´t bronsgroen eikenhout
Marloes 
Weet je dat zeker Loes?
Ik bedoel dat niet lullig, maar ik kan me voorstellen dat emoties een grote rol spelen, nu.
En dat je wellicht meer vrienden ‘hier’ hebt dan je dacht?
Toch kan ik het me wel een beetje voorstellen (ookal ben ik nog nooit verhuisd; heb nog niet -een van- mijn ouders verloren), maar herinneringen doen zoveel.
Sterkte.
Velen hebben dat met jou. Dat zul je wel weten, denk ik. Misschien, een hele schrale troost, waar je eigenlijk geen pest mee opschiet. Ik vind het erg vervelend voor je.
Je hebt vast nog wel een mooie zachte g…
@ Sjaan, er is hier maar een persoon waar ik redelijk veel aan kwijt kan en zij aan mij, maar de vriendschappen die ik in Limburg had zijn echt onvervangbaar.
@ Rob, is het niet triest hoe eenzaam we eigenlijk zijn?
@ de P…. Eg wel
Heimwee. Ik weet ervan. Sterkte!
@Marloes: We zijn allemaal “lonesome riders.” Maar in die dik 30 jaar dat ik nu in het Zuiden van Limburg woon, heb ik als Westerling ervaren dat de gemeenschap hier, met al zijn beperkingen hoor, aan de enkeling veel warmte, veel aanknopingspunten biedt. En daar voel ik me heel goed bij, dus kan ik me het gevoel van “ontheemding”, als ik het zo mag noemen, van menige verhuisde Limburger heel goed voorstellen, zeker als je in zo’n sfeer ook nog gevormd en opgegroeid bent. Wat moet ik zeggen? Hou dich good….
Ja, ontheemd, dat is het woord denk ik wat jouw gevoel nu bepaalt. Thuis is weg, en je huidige woonplaats heeft niet dat ‘thuisgevoel’.
Marloes, het komt vast wel goed met je, geef het wat tijd.
Knuffel.
Herkenbaar. Ik ken hier geen mensen door de omstandigheden waarin ik geraakt ben na de dood van mijn ouders en de verhuizing kort daarna naar Den Haag. Ik denk nog vaak met weemoed terug aan de tijd in Groningen, waarin ik altijd wel bij iemand terecht kon voor een gezellige kop koffie.
En Elvi, ik heb het weer net andersom; ik heb het grootste deel van mijn volwassen leven in Den Haag doorgebracht en ik mis het zo. Even de stad in, even afspreken bij Greve…….
Ik woon nu in een heerlijk huis in Friesland, en ik ben hier geboren en tot mijn 17e heb ik hier gewoond. Maar het is zo klein, zo dorps………..zo anders.
Wij zijn dus eiegenlijk allemaal wel min of meer ontheemd?
Tuurlijk hebben we dat allemaal wel eens.
Alleen denk ik dat bij jou “het thuis”gevoel in Arnhem nooit enorm hebt ervaren.
Jouw huis is wel een thuis maar die had net zo goed in Utrecht kunnen staan, leuke stad maar niet jouw thuis stad immers?
het gevoel van warmte wat je had toen je in Limburg woonde hangt samen met heel veel factoren.
Jouw ouderlijk huis, de vrienden en kennissen die je er had.de school alles hangt daarmee samen en heb je niet in Arnhem.
het is dus niet gek, en je bent het ook niet meis.
Ma Loes,
onthoud dat je een warm mens bent, je schenkt veel mensen meer dan je denkt.
Wij zitten dan niet in Arnhem,web-logcity, daar woon je ook een beetje, en beter een goede buur dan een verre vriend!
Kopje koffie van mij lenen buuv?
C te U
@ C, het wordt echt de hoogste tijd..
@heidi: Met Groningen doelde ik op de stad Groningen 😉 Naar het platteland verlang ik soms, maar ik ben meer een stadsmens, hoewel Den Haag niet mijn stad is.