Telkens als ik denk dat ik het ergste wel gehad heb, gebeurt er weer iets dat me helemaal van mijn stuk brengt. Gisteren kreeg ik een telefoontje van mijn Canadese vriendin. Iets jonger dan ik, dochter van 5 (laat moeder geworden) en volgende maand een stuk van haar lever kwijt. Of ze daarna aan de chemo kan is nog maar de vraag, want haar broer heeft een allergische reactie op chemo gehad die hem bijna het leven heeft gekost. Iets met een enzymen tekort of zo.
Mag het nu afgelopen zijn a.u.b? Anders trek ik het echt niet meer.
Marloes
Thuis in ´t bronsgroen eikenhout
Marloes 
Na regen kwam toch zonneschijn ? Ik wens jou veel warmte, Marloes.
Hou je taai..!
Murphy’s law.
Lees jij het/de log van Ster wel eens? Daar houdt het helaas ook nooit op.
Weet je Marloes. Heel soms ben ik down to earth en kan ik niet anders concluderen dat het leven meestal k*t is. En als geluk je dan overkomt, moet je daar dubbel en dwars van genieten.
EN dan vergeet ik te schrijven dat ik jou en je vriendin heel veel sterkte wens. ik hoop maar dat ‘ze’ het goed aan kunnen pakken.
je hebt gelijk, het is genoeg. Veel sterkte.