Gezichtsboek

Facebook, de plek waar ik weer in contact gekomen ben met heel veel mensen uit een ver verleden, waar familie en vrienden samenkomen en waar ik in korte tijd meer mensen uit mijn jeugd teruggevonden heb dan in al die jaren die ik op schoolbank ingeschreven sta. Het bracht mijn geboorteplaats dichterbij en laat me meeleven met alle dagelijkse zaken die in mijn uitgebreide familie gebeuren. Verbonden zijn op een manier die bij mij past.

De nieuwe timeline vond ik meteen geweldig, alleen aan de ticker moest ik even wennen. Ondertussen heb ook daar mijn draai wel in gevonden. Ik vergelijk het met het dagelijkse leven. Flarden van (telefoon)gesprekken die je opvangt en advertenties die niet meer uit ons dagelijkse leven weg te denken zijn. Je kunt er gewoon niet meer omheen.

Vanwege FB privacy-instellingen wil ik jullie vragen het volgende te doen: Ga met je muis over mijn naam hierboven en wacht tot er een box verschijnt. Etc etc

Dit soort berichten zie ik regelmatig in mijn timeline terug en sommige vragen om het bericht op mijn eigen pagina te plaatsen. Ik pieker er niet over.

Als ik een bericht ‘like’ dan doe ik dat niet alleen om de persoon die het plaatste een compliment te geven, maar meer nog omdat ik het ‘leuk’ vind om het mijn vrienden te delen. Natuurlijk zijn er ook nadelen. Commentaar geven op andermans foto’s die ik echt ongepast vind is dus zo’n voorbeeld. Uiteindelijk worden die dan namelijk ook door ‘iedereen’ gezien. Niet meer doen dus. Via de ticker kan ik op mijn beurt zien wat mijn vrienden leuk vinden en met wie ze in gesprek zijn. Dat is social media zoals het hoort te zijn.

Terug in de tijd

Vandaag trekt het zuiden weer. Een klein groepje vrienden zocht en vond waardoor er vandaag een mini rexc3xbcnie plaats gaat vinden in mijn geboortedorp. Buiten dat ik nog steeds graag voet op vertrouwde bodem zet is het ook leuk om te zien hoe vrienden van weleer de tand des tijds hebben doorstaan.

iPod dopjes in de oren, Het Groeiboekje van Kees de Jong in mijn tas en mijn reis terug naar het verleden kan beginnen.

Bedrijfsuitje Amsterdam met Puur

PuurZe is een geweldig mens en ze organiseert de leukste uitjes, dus als ze haar twittervolgers oproept om een link naar haar website te plaatsen en dus kans te maken op niet xc3xa9xc3xa9n maar twxc3xa9xc3xa9 kaartjesvoor de Twitterboot dan hoef ik niet lang na te denken, dus…

Zoek je een leuk uitje voor je personeel, familie, vrienden of zakenrelaties? Bij Puur Amsterdam ben je aan het juiste adres.

(H)echte vrienden

Groep2_2Waren het nou 4 of 5 jaar dat we elkaar voor het laatst hadden gezien? We kwamen er niet helemaal uit, maar het is ook niet echt belangrijk. Het belangrijkste is dat we elkaar weer gevonden hebben, dat het samenzijn als vanouds goed was, dat we de draad weer konden oppakken alsof de tussenliggende jaren niet hebben bestaan.

Het lijkt zelfs alsof we niet ouder geworden zijn, ware het niet dat de overgang een redelijke plek in ons gesprek innamxe2x80xa6

Voor we haar overlijden weer gaan herdenken, hebben we onze vriendschapsbanden weer aangetrokken..

Afscheid

Morgen maken we de lange rit naar Middelburg. Een reis waarvan ik nu al weet dat we er het liefste geen einde aan zouden willen laten komen. Daar wachten namelijk ontzettend verdrietige ouders die afscheid moeten nemen van hun enige zoon. Martin, volwassen man met een kwajongensachtige uitstraling en een gouden hart. Veel te jong en helemaal alleen gestorven. Alle goede raadgevingen in de wind slaand, want je leeft maar een keer,toch?  liet juist dat gouden hart hem ongelooflijk in de steek.

Ik kan me niet herinneren hem ooit lang boos te hebben gezien en de enkele keren dat ik me druk maakte om de dingen die hij deed liet hij me met een kwinkslag, een knipoog alweer snel vergeten waar ik me nog geen minuut gelden zo druk om had gemaakt. Zelfs nu, op zoxe2x80x99n moment als dit, moet ik glimlachen als ik aan hem denk. Zijn (zonnebank) bruine hoofd, altijd tot in de puntje verzorgd (het woord ijdeltuit had voor hem uitgevonden kunnen zijn) de manier waarop hij liep, het gemak waarmee je hem in de maling nemen kon. Charmeur, levensgenieter maar vooral ook zoekende naar iets wat hij nooit echt heeft kunnen vinden, vastigheid. Niet in zijn werk, niet in zijn relaties. En toch wist hij altijd overal een positieve draai aan te geven.

Aan mij om een stukje tekst te schrijven dat morgen zijn familie, maar vooral zijn ouders troosten moet. Een onbegonnen taak

Nog steeds dichtbij

Vandaag is pastel

zachte vioolmuziek
bestrijkt mijn ventrikels
in een perfecte akoestiek
die de hemel dichterbij haalt

de frisgroene geur
van vers geplukte bloemen
verspreidt de illusie
dat alles onverwelkbaar is

de bittere smaak van afscheid
wordt milder door de gedachten
aan de voorkeur die je had
altijd te zwaaien met een lach

deze dag draagt jouw kleur
als een zachte sluier over fel verdriet
violen sterven langzaam weg
wat rest is zuiver acapella

Nina Laverona, 16-05-2006

Vandaag 4 jaar geleden maar nog steeds alsof het gisteren was

Hereniging

KerkrademarktVertrouwd, op het moment dat ik haar zag was het of de tijd had stilgestaan. Niet meer die pubers van toen, maar toch. Niet eens zo heel lang op dezelfde school gezeten want al snel hadden onze wegen zich gesplitst. Zij vertrokken naar Amsterdam en ik de wijde wereld in. Na enkele jaren kwamen we elkaar in ons geboortedorp weer tegen, allebei moeder, allebei lichtelijk gekleurd door het leven maar nog steeds dezelfde warmte als we elkaar zo nu en dan zagen. Zij hertrouwde, verhuisde en weer waren we elkaar kwijt. Tot dat ene mailtje via Schoolbank.nl

Zaterdag hebben we elkaar weer ontmoet. Terwijl ik haar te voet haast alle hoeken van Arnhem heb laten zien bleven onze monden ook niet stilstaan (de eerlijkheid gebied om te zeggen dat ik haar waarschijnlijk suf gekletst heb) Herinneringen opfrissen,oude vrienden en familieleden naar voren halen maar af en toe ook het spoor bijster zijn. Beide duidelijk bezig geweest met de analyse van ons verleden.

Haar smsxe2x80x99je las ik pas de andere dag, maar ik kon het alleen maar bevestigen. Wies, het was echt een waardevolle ontmoeting, absoluut voor herhaling vatbaar, al doen mijn voeten en mijn kaak nog steeds een beetje zeer