Ja zeg, ze zou zich door zo’n klein obstakel toch niet uit het veld laten slaan? Ze had al voor grotere vuren gestaan en die had ze ook makkelijk bedwongen. Gewoon even nadenken, dan kwam ze er wel. Niets overhaasten, tijd nemen en vooral rustig blijven. Heel rustig.Ze keek naar buiten en probeerde haar gedachtes te ordenen. Als ze nou eens?…nee, was al gedaan. Of misschien?… nee, ook niet. ” Ongeduldige trut” dacht ze.”Het moet toch ook niet nu meteen, onmiddellijk? Je hebt toch de tijd, neem die dan ook”.Maar zo zat ze nu eenmaal niet in elkaar. Van uitstel kwam afstel wist ze uit ervaring. Zuchtend leunde ze achterover. Het buitengebeuren trok weer haar aandacht. Meeuwen die krijsend vochten om een stuk brood en eksters die vochten om een vrouwtje. ” ’t Is maar net waar je zin in hebt” zei ze hardop. Ze zou zelf eigenlijk wel een kop thee lusten, maar dan moest ze weer naar beneden. Ach, waarom ook niet? Hier schoot het toch niet op en onderwijl het water kookte kon ze nog even rustig nadenken. Even een kopje wintergloed om de koude uit haar botten te verdrijven en haar gedachten op het juiste spoor te krijgen.Toen ze een half uur en drie kopjes thee en een ellenlang telefoongesprek later weer op haar stoel plaatsnam, was ze nog net zo ver als voorheen. ” Potverdorie nog aan toe” mopperde ze hardop. ” Hoe verslaafd moet je zijn voor je erover schrijven kunt?”

uitleg