Net als in de meeste huishoudens ben ik de persoon die bepaalt welke kleur er op de muren komt, of welke gordijnen en gekocht moeten worden. Niet dat de man niet meebeslist, maar ik ga zelden of nooit op zijn oordeel af. Als u zich dit logje over het geruite jasje en de gestreepte strop nog kunt herinneren, dan weet u wel waarom.
Afgelopen week waren we bij het zweedse warenhuis op dekbedovertrekken jacht voor de jongens. De man vond mijn keuze niet mooi, saai zelfs. De door hem uitgekozen setjes werden later door de jongens niet op prijs gesteld en het commentaar dat hij kreeg zal ik u besparen. (Niet voor herhaling vatbaar)
In onze woonkamer staan twee banken (beige) en twee stoeltjes met een ondefinieerbare kleur. Warm, dat wel, maar heel moeilijk om iets bij te vinden waar die kleur dan weer in terugkomt. Vorige week tijdens onze salontafeljacht vond ik in een meubelzaak zomaar kussentjes die heel dicht in de buurt kwamen qua kleur. Hele simpele effen kussentjes en exemplaren met een werkje. Uiteraard vond de man de werkjes het mooist en dus liep ik even later met de twee anderen de deur uit.
U voelt hem vast al aankomen dames en heren. Telkens als ik beneden kom zie ik twee gedrochten op de bank liggen die gemakkelijk de ” miskoop van het jaar” titel verdienen.
Ze zijn werkelijk afschuwelijk en in dit geval had de man gelijk. De bewerkte kussens waren beter geweest. De man zou trouwens de man niet zijn als hij er niet tenminste een keer per avond een opmerking over maakt. Ik kan ze natuurlijk nog altijd gebruiken om hem er mee te wurgen…