Het absolute voordeel van langdurige relaties, (de man en ik houden het al bijna 25 jaar met elkaar uit, met hier en daar een klein dipje dat geen naam mag hebben) is dat je elkaar van haver tot gort kent. Elke beweging, elke blik heeft een betekenis en zoals hij ziet wanneer ik niet aanspreekbaar ben zo weet ik wanneer hij mij iets gaat vertellen waarvan hij denkt dat ik het niet leuk ga vinden….volgt u het nog?
Al die kleine dingen maken het dat we elkaar kunnen lezen als een boek en zo jaloers als ik vroeger was zo gemakkelijk ben ik nu (’t scheelt natuurlijk dat de man de pensioensgerechtigde leeftijd met rasse schreden nadert, dus die is zijn wilde haren al lang kwijt)
Ik zou een nieuwe relatie niet eens meer aankunnen denk ik. Helemaal opnieuw beginnen met leren ontcijferen van de bedoeling achter het gesproken woord (want gelooft u mij…achter elk woord ligt een verborgen agenda). Zijn (on)hebbelijkheden leren kennen en er mee leren leven. Veel te vermoeiend allemaal.
De man is dan niet altijd perfect, maar dat ben ik zelf ook niet,…ik ben soms zelfs een uitgesproken bitch, maar dat gooi ik tegenwoordig op de pre-menopauze hoop…
Lekker makkelijk