Op de momenten dat ik wel eens met bekenden of vrienden over haar sprak begrepen ze niets van mijn liefdeloosheid. Ik had toch een geweldige moeder? Zo sociaal bewogen, zo betrokken bij de gemeenschap, altijd klaarstaand voor anderen? Daar hadden ze dan ook volkomen gelijk in, alleen met de nadruk op ‘ voor anderen’ , want haar eigen kinderen kwamen niet voor op haar lijst van belangrijke dingen. Volgens mijn oudste zus was ze niet telkens zwanger omdat ze zo graag veel kinderen wilde, maar omdat ze tijdens die zwangerschappen altijd volop in de schijnwerpers stond. Mijn moeder was lid van allerlei organisaties en clubs en die slokten al haar tijd en energie op. Op het moment dat ze daarbij ook nog eens ging werken was het hek helemaal van de dam. "Ik ben jullie meid niet" was een veelgebruikte uitdrukking en het gekke was dat wij daar ook helemaal niet om vroegen. Een klein beetje aandacht was al voldoende geweest . Thuiskomen van school en een half afgeruimde tafel aantreffen is niet echt het summum van gezelligheid. Iets waar ik nooit iets van begrepen heb is het feit dat ze zelfs ooit als toeziend voogd werd aangesteld bij een gezin waar nogal wat problemen waren. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat een vrouw die voor geen cent betrokken was bij het wel en wee van haar eigen kinderen zo’n functie vervulde? Waar ze trouwens wel verschrikkelijk goed in was, was het uitspelen van ons tegen elkaar en tegen onze vader. Om haar goedkeuring te krijgen moest je je wel naar haar wensen voegen en omdat papa de geldkraan had dichtgedraaid werd die als eerste het leven verder totaal zuur gemaakt. Geen wonder dat die man uiteindelijk in de alcohol verzoop (iets wat ik in mijn pubertijd heb geprobeerd te evenaren) Nu, na al die jaren, zie je precies waar en hoe het fout gegaan is maar toen was je alleen bezig met overleven en door de ruzie’s heen te laveren. De chaos uit mijn jeugd heeft mij gevormd en soms kan ik daar nog heel verdrietig om zijn