In eerste instantie vallen dikke donzige sneeuwvlokken aarzelend naar beneden. Met mijn hoofd en schouder geleund tegen het raamkozijn neem ik de witte wereld in mij op. Nu de buurman zijn enorme conifeer gekapt heeft is mijn zicht zo veel wijder geworden. Tot aan de dijk hebben mijn ogen nu vrij spel. Het is rustig in het park. Een enkele wandelaar die zijn hond uitlaat.
Mijn aandacht wordt getrokken door een merel die, zenuwachtig heen en weer huppend, een hoop lawaai maakt in de tuin rechts van de onze. Door de witte bui heen zie ik de kat van verderop. De oorzaak van al dat lawaai. Veel kans maakt hij niet, te weinig dichtbegroeide plekken om onopvallend naderbij te sluipen. Hij kiest eieren voor zijn geld en neemt de kuierlatten over het dunne ijslaagje van de sloot. ‘ Waaghaals’ denk ik. De sneeuwbui wordt heviger. Donzige vlokken veranderen in een groot wit laken dat met hoge snelheid naar beneden valt.
Ik draai me om, de witte was wacht.