Het went inderdaad erg snel, mijn kleine valse stukje.Gisteravond heb ik al weer smakelijk zitten eten van een stukje vis, maar ook rauwe wortel doormidden bijten was geen enkel punt.
Het enigste probleem tot nu toe was het verwijderen van het ding om mond en plaatje een grondige poetsbeurt te kunnen geven.
Ik weet niet of u het ooit geprobeerd heeft om met twee vingers in uw mond iets te verwijderen? Mijn gehemelte lijkt hier niet echt geschikt voor. Gewoon te smal denk ik. Het resultaat: ernstige kokhals neigingen en een zweetuitbraak waar je rustig u tegen kunt zeggen.
Eerst goed met water spoelen was het advies van de man. Mijn lippen waren haast opgeweekt voor er een beetje beweging in de voortanden begon te komen. Vraag me niet hoe het me uiteindelijk, gelukt is, maar plotseling keek ik in de krater van wat eens mijn twee voortanden waren. Geen prettig gezicht kan ik u verzekeren. Nee, er komt geen foto.
Terug plaatsen was dan wel weer een fluitje van een cent.
Trouwens over fluitje gesproken. Er is een raar fluitje hoorbaar als ik het woord “thuis” uitspreek. Eigenlijk bij alle woorden eindigend op s klink ik niet helemaal loepzuiver. Misschien moet het plaatje eerdaags toch iets beter afgesteld worden?
Zelfs bij AFGESTELD hoor ik je fluiten, lieverd.
Maar het staat geweldig en je bent er nxc3xb2g mooier door geworden.
Je gaat dus fluitend door het leven, daar kan je alleen maar vrolijk van worden.
Het wordt een tweede huid en dan wordt de fluittoon zo hoog dat mensenoren hem niet meer horen. 😀
En toch wil ik een foto…. 😉
@ Aad, dan hen je echt pech. Hier zou geen hond meer over de vloer komen als ik die zou plaatsen… 😕
Tegen de tijd dat dit een Alzheimer log is geworden, proberen we het nog wel eens 😉
fluitje verdwijnt vast vanzelf. gaat trouwens allemaal best snel, toch?
@ Yvonne, het gaat razendsnel zelfs