Mijn route is elke dag hetzelfde en toch verschilt hij van dag tot dag. Vanochtend vielen mij eerst de eenden op, die gebroederlijk naast elkaar op een dobberend stuk hout, hun veren gladstreken. De sloot bedekt met een kleurrijke deken van afgevallen bladeren. Aan het eind van het park drongen dikke bundels zonnestralen door de boomtoppen heen om het van dauw glinsterende gras te verwarmen. Eenmaal op de dijk, links Meinerswijk. Eindeloos uitzicht op langzaam maar zeker verkleurende boomtoppen. Nevelslierten hingen doodstil boven het water. Geen zuchtje wind die het oppervlak kon verstoren. In de verte de stad, nauwelijks zichtbaar
Rechts joegen de auto’s elkaar op. Ik beneed ze niet