Op mijn kloppen werd niet gereageerd. Voorzichtig opende ik de deur en liep ik de kamer in. Ze lag te slapen. Zachtjes riep ik haar naam. “Co, Coby…wakker worden” Verschrikt opende ze haar ogen “Sssst rustig maar, niets aan de hand, ik ben het ” Langzaam komt ze overeind. Je ziet dat ze moeite heeft zich te orixc3xabnteren.
Haar eigen spullen maken haar nieuwe kamer zo veel vertrouwder. De mooie oude kast. Haar schilderijen. De eettafel en stoelen die nog van haar moeder geweest zijn. “Het is maar goed dat ik die nog bewaard heb” zegt ze “Mijn eigen ronde tafel had hier niet gepast” Twee leunstoelen staan in een ruime erker met uitzicht over de straat en de brede binnenplaats die naar de voordeur leidt. Een komen en gaan van mensen.”Zie je die vrouw? Zij is al 94, zou je niet zeggen hxc3xa8?” Een dame met een hond Op mijn vraag of honden hier zijn toegestaan vertelt ze dat ze binnenkort intrekt, en omdat ze het hondje al zo lang heeft mag het mee.
Ik vertel haar over het verbouwde winkelcentrum. Ze zal het nooit te zien krijgen ben ik bang, net als haar vriendin in Rotterdam. Ook oud en slecht ter been. Voor het eerst heb ik er spijt van dat ik geen eigen auto meer heb.
Als ze om half drie wordt opgehaald voor de samenzang loop ik een stukje mee op. “Heb je nu wel al een leuke man aan de haak geslagen? ” vraag ik voor ik de deur uitga. Ze schatert.
De begeleidster kijkt verschrikt op, alsof ze haar nog nooit heeft horen lachen.