“Vraag je nog steeds midden in de nacht mannen om vuurtjes?” was het eerste wat hij vroeg toen ik vorige week de telefoon opnam. ” Vast verkeerd verbonden” was mijn eerste gedachte, maar aangezien de vraagsteller een Limburgs accent had en de stem mij vaag bekend voorkwam vroeg ik met wie ik sprak. Er volgden een paar hints en nog een paar (ik lijk soms bijdehand, maar ik ben het echt niet altijd) tot het mij uiteindelijk begon te dagen en ik helemaal uit mijn bol ging.
Een stem uit het verleden, begin 1973 om precies te zijn. Zeventien jaar oud en trappelend om het ouderlijk huis achter me te laten had ik me aangemeld voor de opleiding ziekenverzorging in Verpleeghuis Prinsenhof te Leidschendam. We waren de 2e groep die deze opleiding zou gaan volgen en er waren voor mijn gevoel erg veel Limburgers en Brabanders aanwezig.
De kamer kan ik me nog tot in detail herinneren, evenals de gezichten van de medecursisten.De strenge huismoeder. De feestjes op de kamers en mijn 18e verjaardag in de hal op een van de verdiepingen. ” Angie” van de Stones hoort bij die tijd zoals boter bij de vis. De keer dat we een mede cursiste midden in de nacht de stuipen op het lijf hebben gejaagd door op een wc te gaan zitten en op de bel te drukken. Rolstoel races in de gangen tijdens de nachtdienst.
In mijn heethoofdigheid ben ik na een ruzie over al dan niet ziek zijn nog voor het einde van het eerste jaar opgestapt. Spijt? misschien een beetje omdat het werk me wel heel erg lag. Het heeft uiteindelijk wel geleid tot een heleboel andere leuke dingen, zoals mijn daarop volgend vertrek naar Israxc3xabl. Mijn leven had waarschijnlijk een heel andere wending gekregen als ik gebleven was.
Gisteren kreeg ik een e-mail met de namen van de mensen die ‘teruggevonden’ zijn. Er staat een rexc3xbcnie in de planning en daar zal ik vast en zeker bij zijn.
” Angie” ligt al klaar op de kast.