Soms zou ik een instrumentje willen hebben waar je momenten mee vast houden kunt. Het gevoel dat je had toen je voor het eerst verliefd werd. De blik in de ogen van je kinderen als ze je voor het eerst echt herkennen. Alle mooie momenten die niet op foto vast te leggen zijn maar die na jaren uit je geheugen verdwijnen.
Vanochtend bij het ontwaken besefte ik ineens dat ik me niet meer kon herinneren waar het laatste gesprek dat ik gehad heb met mijn vader over ging. Inmiddels is het 10 jaar geleden dat hij heel plotseling overleed . Het verdriet en de pijn staan in mijn geheugen gegrift, maar onze laatste conversatie is verdwenen. Juist die dingen die je zo graag zou willen bewaren.
Marloes
Thuis in ´t bronsgroen eikenhout
Marloes 
je kunt het vast terughalen. Daar zijn trucs voor. Zoveel mogelijk de situatie waarin je hem voor het laatst sprak reconstrueren. Het seizoen, de lokatie enz. Dan komt het denk ik wel.
Zelf denk ik overigens liever terug aan veel eerdere gesprekken met mijn vader, voordat hij ziek werd. Maar dat is natuurlijk verschillend voor iedereen.
Het was eerder een telefoongesprek Marina. Wij woonden net in Arnhem toen hij overleed. Ik heb gelukkig nog wel videobeelden van hem met de kinderen die me ook heel veel waard zijn
maar is het niet belangrijker om de sfeer van het contact te onthouden…
Tuurlijk is dat ook belangrijk, maar omdat ik me ons laatste gesprek niet meer voor de geest kan halen lijkt het alsof hij nu langzaam maar zeker verder naar de achtergrond drijft. Alsof het niet belangrijk was.
Dat gesprek was misschien ook niet belangrijk. Dat kan toch? Dat de belangrijke dingen op een ander moment al gezegd waren?