” Zo gauw ik weer fietsend naar mijn werk kan ga ik even bij haar langs” had ik haar zoon vorige week beloofd. Het bejaardenhuis waar ze tijdelijk is ondergebracht ziet er vriendelijk uit. De dame aan de balie wijst me de weg en ze is blij verrast als ik binnenstap. Ze ziet er goed uit. Bijna weer de oude. In de kamer hangt een penetrante urinelucht. We praten, we lachen en ik vraag hoe het haar bevalt. “Ik mis mijn huis” zegt ze. “Denk je dat je nog terugkomt?” Ze haalt haar schouders op. “Ik laat het maar allemaal gebeuren” zegt ze. “Niet dat het hier ongezellig is, maar het is niet van mij”
Ik neem haar mee een rondje lopen. Ze laat me de ruimtes zien waar ze overdag veel tijd doorbrengt. “Ik krijg hier alles en het is ook allemaal wel goed. Eten en drinken en zo. “
“Krijg je ook regelmatig een aai over je bol?” Ze houdt een verpleegster staande. ” Ze wil weten of ik ook regelmatig een aai over mijn bol krijg” ” Kan voor gezorgd worden” is het antwoord en meteen aait ze over het grijze haar.
Ze vertelt over haar jongste zoon die haar steeds dingen vraagt om haar te testen. ” Sommige dingen weet ik gewoon niet meer. Het ziekenhuis en alles wat daar gebeurt is ben ik kwijt en welke dag het is. Maar ik lees wel weer de krant en ik krijg weer boeken uit de bieb. Allemaal met grote letters, terwijl er niets mis is met mijn ogen” Ze lacht. Er ligt een lijst op tafel. Een week van activiteiten op een A4tje. Als alle dagen er hetzelfde uitzien mag het elke dag ook wel zaterdag zijn.
Ze loopt met me mee tot aan de uitgang en blijft zwaaien tot ik uit het zicht verdwijn.
Marloes
Thuis in ´t bronsgroen eikenhout
Marloes 
Ik heb veel respect voor mensen die in dit soort huizen werken, echt waar. Maar toch moet het anders, denk ik elke keer weer. Kennelijk accepteren we als samenleving dat wij onze laatste dagen zo slijten, maar menselijk is anders, toch?
Mooi geschreven, Marloes.
Wat heb je hier veel gevoel in gelegd, Marloes. Ik doe het je niet na. Wie trouwens wel?
Als de verzorging goed is, is het voor oudere, minder mobiele en hulpbehoevende mensen een uitkomst. Hoe vaak lees je niet dat oudere mensen thuis vereenzamen? En dat men zich niet meer goed verzorgd.
Okxc3xa9, ik vind dat het ook anders mag, maar verlies niet uit het oog dat men verzorgd wordt door professionele mensen. Alleen hebben die helaas niet alle tijd van de wereld. En op een omslag hoeven we niet te wachten.
Je zet het overigens wel treffend neer, Marloes, maar toch is het niet overal zo.
(Bedankt Neustradamus voor je respect).
Ik heb in mijn zeer directe omgeving gezien met hoeveel liefde professionals in een verpleeghuis hun werk doen onder best moeilijke omstandigheden. Mijn moeder heeft daar gerevalideerd, ze was de enige die daar vooruit ging, omdat ze wat jaartjes minder oud was. Het is alleen dat ik op die momenten verlangde naar een samenleving waarin je met de hele bups rond een boerenerf woont (en niet 175 kilometer verderop). Ik werd naar van de eenzaamheid die je er aantreft, van dat grijze koppie in haar stoeltje met haar wuivende handje net boven het raam uit. Dxc3¡t zou anders moeten. Maar dat kan niet. Baan, gezin, te duur huis met te weinig vierkante meters, je sociale leven.
Zij is tijdelijk daar opgenomen om te bekijken hoe het verder moet. Wel of geen dementie is de grote vraag. Volgens welingelichte bronnen is het een prima huis. Ze is alleen zo vreselijk eenzaam. Dat was ze thuis en dat is daar niet anders.