Lichtelijk vermoeid maar zeer zeker niet ontevreden zijn we vandaag huiswaarts gekeerd. De oude doos heeft nog een heleboel waardevol materiaal voor de toekomst prijsgegeven.Het huis bezoeken was al minder pijnlijk, omdat het niet meer mijn ‘thuis’ is. Kaal, koud, een omhulsel zonder ziel. Alhoewel er nog overal herinneringen zijn, laten ze me nu steeds vaker glimlachen.
Zaterdag avond hebben wij samen met een zus en zwager hier gegeten. Mocht u ooit in de buurt van Kerkrade zijn, dan kan ik u dit restaurant van harte aanbevelen. Het was een belevenis waar ik nog lang met plezier aan terugdenken zal en dan echt niet alleen vanwege het prettige gezelschap.
Het nachtleven van Heerlen daarentegen was behoorlijk luidruchtig en het busje met politieagenten gaven een onprettige indruk. Al met al werd het toch nog een latertje vanwege de zomertijd.
Marloes
Thuis in ´t bronsgroen eikenhout
Marloes 
Welkom thuis 🙂
Ik dank u.. 😉
dat van die tijden heb ik weinig begrip voor.
Ben alrijd compleet ontregeld.
Fijn dat je weer op het honk bent beland meis 😉
Je tip voor Kerkrade houd ik uiteraard vast. Kwartiertje rijden voor mij, dus…
Mooie tip voor Kerkrade, maar ik was er vorig jaar… zal er niet zo snel weer komen. Als ik er niet voor werk moet zijn, dan rijd ik door naar Maastricht.
Yvonne ik zou er toch echt stoppen om te eten als ik jou was.Kerkrade heeft niet veel meer te bieden, maar dit is een omweg echt waard.
Heb je je ouderlijk huis bezocht, Marloes? (zo interpreteer ik het eerste deel van je tekst, maar ik kan ernaast zitten…) Twee jaar geleden is mijn dierbare oma in Argentinixc3xab overleden. Door omstandigheden in mijn jeugd is haar huis voor mij een soort ‘ouderlijk huis’ geweest, waar ik hele fijne, maar ook hele pijnlijke herinneringen aan bewaar. Na haar dood is mijn oudste nicht met haar gezin in het huis getrokken. Ik zie er enorm tegenop om het ooit weer te moeten bezoeken (nu is Argentinixc3xab niet naast de deur, dus het kan nog even wachten, maar ik kan het niet eeuwig uitstellen!). Ik ben bang voor hoe het zal voelen om mijn herinneringen weggevaagd te zien door de neiuwe bewoners. Maar ik ben nog banger dat het me niets zal doen, dat die herinneringen dus hun kracht zullen hebben verloren of zo… Wat kan een mens zichzelf nodeloos kwellen met dit soort angsten, hxc3xa8?
ik heb de url van mijn log hierboven niet goed ingevuld. nu klopt hij wel!
Ook al staat er een andere kast, of hebben de muren een andere kleur, de herinneringen zullen nooit verdwijnen zilver. Het gemis van wat ooit geweest is raak je nooit meer kwijt, maar je kunt er wel een plekje voor zoeken. Uitstellen maakt het alleen maar moeilijker denk ik.