Donkere wolken pakken zich samen boven Arnhem. Letterlijk en figuurlijk. Niet alleen ben ik vandaag pis en pisnijdig van mijn werk thuisgekomen, ook bij de man ziet de toekomst er somber uit. De directeur die hem enkele jaren geleden nog buiten wilde hangen is op non actief gezet, maar waarschijnlijk veel te laat. De raad van commissarissen heeft de boel niet onder controle gehouden en nu wil men de put weer dempen terwijl het vette schaap al tig keer verdronken is.
De man zou de man niet zijn als hij niet al enkele opties open houdt. Stoppen met werken zit daar niet bij, want wie kan 3 volwassen kinderen aan het eten en studeren houden van alleen een AOW en een part time salaris?
Mijn keuze om op zoek te gaan naar een andere (volledige) baan is vandaag ineens een stuk aantrekkelijker geworden.
Ik wil dan alleen het woord OR nooit meer horen