Vechten tegen de bierkaai

Telkens weer dat gevecht tegen de lusteloosheid. Keer op keer  dezelfde uitvluchten, kan niet, wil niet ..is niets voor mij. Gevangen tussen vier muren, geen behoefte aan gezelschap, geen zin in sociaal contact.

Soms zou ik de deur voor eens en voor altijd achter me dicht willen trekken. Verveling verlamt.

Geluk in een notendop

geluk

Er komt geen einde aan mijn geluk. Telkens weer tel ik mijn zegeningen en elke keer kan ik er nieuwe aan toevoegen.

Zomaar een greep.

Een bijeenkomst van “nieuwkomers” in het stadhuis waar de burgemeester het woord voert en verteld over Kerkrade en het gevoel dat niet te beschrijven is, maar dat iedere Kerkradenaar al bij de geboorte mee krijgt. Ik weet waar hij het over heeft, ik heb ‘t.

Het aanwezig zijn bij feestjes waar weer meer gezichten uit het verleden opduiken. De dagelijkse fietstocht naar het station. Het is vroeg in de ochtend opvallend stil in mijn ooit zo bruisende dorp. Straten die minimaal verandert zijn. Ook donker en mistig Kerkrade levert nog steeds mooie plaatjes op. Herkenning, de ijkpunten waar jij je als kind al aan vasthouden kon.

De treinreis door een landschap dat nooit vervelen kan. De zon achter de heuvels op zien komen. Boerderijen, die de tand des tijds glansrijk hebben doorstaan, liggen gemoedelijk zij aan zij in de dalen. Het vee op weiden die groener lijken dan in de rest van het land. Door de invloed van het seizoen langzaam de kleuren zien veranderen. Verder kijken dan je neus lang is door gaten die geslagen worden door vallend blad. Geen mooier landschap dan het Limburgse.

Een toevallige ontmoeting op de markt die eindigt op een terras waar menigeen even stil blijft staan voor een praatje of zelfs gezellig aanschuift. Zwaaien naar bekenden, familie, vrienden. Lachen om de verhalen die in het dorp circuleren. De humor die op straat ligt en de bekende namen op de grafstenen. Alles ademt de lucht van thuis

En dan komt zij, op afstand, ook weer terug…..

Uitzending gemist

`En toch heb ik er een keer naar gekeken´zegt de man terwijl hij steeds weer opnieuw probeert om in het menu van de tv te komen. `Misschien kun je alleen programma´s van de commerciële zenders terugzien in uitzending gemist?” opper ik in een poging hem van zijn zoektocht af te brengen. Tegen beter weten in overigens want na een paar vruchteloze pogingen staat de man op om het boekje met de gebruiksaanwijzing uit de kast te halen “Programma gemist” leest hij hardop voor “ga in het menu naar on demand en selecteer uitzending gemist. Kijk, kom ik weer bij hetzelfde uit. Hoe ken dat nou? Uitzending gemist staat hier helemaal niet bij.”

Feit is dat we voorlopig nog wel even van zender naar menu en terug flitsen terwijl we tussendoor blijven we hangen in de voorbeschouwingen van slechte films die on demand te bekijken zijn. Terwijl hij nogmaals door het boekje bladert zapt hij terug naar de man utd/ajx. Weer leest hij de tekst in het boekje voor en weer worden knoppen ingedrukt. “Wat is dit nou? Kanaal 61? wat is dat nou?” Zap zap zap.

“Wat is dat oranje ding dan waar je net langs ging? Ga eens terug. Ja dat, klik daar eens op” Voila,de zenders 1,2,3 en uiteindelijk komt daar ook DWDD van gisteren in beeld.

Onze excuses, door een storing is deze service momenteel niet in gebruik.De man vloekt.

Geschreven in het kader van de WOT

Uitzicht

Mijn PC staat op wat wij het ‘computerkamertje’ noemen. Een klein kamertje op de eerste verdieping waar ik ook mijn was strijk en waar al mijn boeken staan. Er zit een piepklein balkonnetje aan en in de zomer staat de deur dan ook altijd wagenwijd open. Vanuit het raam heb ik uitzicht op een klein stukje water en op de berk die in onze achtertuin groeit. Langzaam maar zeker zie ik de eerste tere zachtgroene blaadjes verschijnen en voor mij is dat het mooiste wat er is. Om die prachtige boom elk jaar een metamorphose te zien ondergaan, daar kan geen facelift tegenop. Mijn uitzicht is goud waard

Slapeloos

Als de man weg is dan ben ik vooral de eerste nacht erg onrustig. Ik heb trouwens DE man terug gebracht naar ‘de’ want ik wil niet dat jullie denken dat ik met een soort xfcbermensch getrouwd ben en dus heeft hij vanaf nu normale proporties. In ieder geval ben ik dus altijd van mijn apropos als hij weg is. Ik mis hem vooral als ik ga slapen. Zijn diepe ademhaling, soms overgaand in een immens geronk, zijn geur en zijn warmte zijn er niet en dan lijkt ons bed ineens enorm groot.
Vandaar dat ik ook tot laat achter mijn PC gezeten heb en toen ik eindelijk lag heb ik langer dan normaal liggen lezen.
Vanochtend werd ik al heel vroeg weer wakker omdat ik bang was dat we ons zouden verslapen, want de man is heerser over alle apparaten in dit huis, inclusief de wekker.
En zo kan het verkeren dat ik om 7 uur al weer kant en klaar met koffie achter de PC zit om mijn mail binnen te halen en meteen maar even een log te schrijven.
Nog maar een paar nachtjes..

Beweging

Er zijn van die dagen dat ik gek word van mezelf. Dan blijven de radertjes draaien …continue. Maakt niet uit hoe zeer ik ook probeer om de boel stil te zetten, want zelfs dat is voer voor de mallemolen…het houd gewoon niet op..mijn gedachten blijven in beweging en springen van de hak op de tak..zelfs vlak voor ik in slaap val denk ik nog..
“Lampje uit doen”….

Slapeloos

Gistermiddag kondigde onze dochter aan dat het nu toch wel tijd werd om er aan te beginnen en nadat ik van de eerste schrik bekomen was, heb ik haar eerst even om een paar details gevraagd. Waar?..met wie..dat soort dingen. De antwoorden die ik kreeg waren niet helemaal bevredigend en dus toog ik naar DE man, maar die had er veel minder problemen mee dan ik (dat schijnt bij mannen minder gevoelig te liggen)
Op het moment dat dochterlief de deur uitging (zo rond 10 uur) keken DE man en ik elkaar aan en na enig overleg stonden we allebei op en gingen in de auto achter haar aan. Op de plaats van het delict stond al een enorme rij mensen en we kwamen niet eens in de buurt van de ingang. Ik kon dus ook niet checken of er wel een nooduitgang was en of ze makkelijk weg kon komen als ze alsnog op andere gedachten zou komen. Omdat we toch in de stad waren zijn we meteen maar even de kroeg ingedoken. Mocht ze ons nodig hebben dan waren we tenminste in de buurt en konden we haar snel bereiken.
Rond half een hadden we nog steeds niets gehoord en zijn we (met tegenzin) huiswaarts getogen, alwaar we ons op de bank installeerden om de thuiskomst af te wachten.
Dochterlief heeft het uitgaan ontdekt en wij de slapeloze nachten….

DE man

Vandaag komt hij weer thuis DE man, en ik realiseer me plotseling dat ik jullie nog niets over hem en mij verteld heb Wij ontmoetten elkaar voor het eerst begin ’79. Ik was bijna 24, hij bijna 40. Op het moment dat ik hem zag sloeg mijn hart een keertje over en dacht ik “Wow wat een man” en daar bleef het bij , want ik had een plan (Amerika ) en hij was net gescheiden en bovendien mijn directe leidinggevende. De vonk sloeg pas over aan het einde van dat jaar, op de nacht voor mijn verjaardag om precies te zijn en toen was het ook meteen goed raak We hebben de eerste 5 jaar dag en nacht samen doorgebracht op het schip waar we elkaar voor het eerst zagen en waar ik rijnvaartstewardess was ( een veel te mooie naam voor een slavenbaan) en hij purser (tegenwoordig heet dat hotelmanager….jaja..de rijnvaart gaat er op vooruit) We hebben veel meegemaakt met z’n tweetjes (onder andere de geboorte van onze 3 kinderen in 2 afleveringen ) We zijn twee keer uit een diep dal weer omhoog geklommen en nog steeds als ik hem zie lachen mijn ogen…DE man

Illusie

Sta je op de badkamer voor de spiegel, je haar gedeeltelijk opgestoken om de rest nog snel te drogen en denk je net dat je er eigenlijk best nog wel wezen mag, komt zoon nummer 2 (17) binnen met in zijn kielzog de even oude dochter..
“Ma…..aaaghhhh…wat doe je?”
“Hoezo?, ik sta mijn haar te drogen”
“Nee, dat bedoel ik niet, hoe zie je er uit”
“Dat zeg ik…ik sta mijn haar te drogen en dan moet dit gedeeltelijk even opgestoken”
” Neeheeeee, ik bedoel…wat heb je aan!!??”
” Hoezo wat heb ik aan…dat zie je toch”
Dochterlief duikt op en zegt” Gadver mam, dat kan echt niet hoor”
” Hoezo niet?…wat is er mis mee?”
“Nou gewoon…alles”
” Ja wat alles?”
“Nou gewoon…zoals ik zeg…alles….die broek met dat jasje…echt niet normaal”
” Ja en dag he…hoepel nu maar weer op jullie twee…”
Was de dag zo fijn begonnen…weer een illusie armer..

Heimwee

Normaal gesproken kan ik er prima mee omgaan. Tenslotte wonen we hier nu toch al weer 10 jaar en heb ik wel weer iets opgebouwd. De baan die ik hier heb,had ik daar nooit gevonden, laat staan gekregen. We wonen prachtig aan het water, met als achtertuin een heerlijk park. Volop ruimte voor de kinderen en de hond. De stad onder handbereik en aan cultuur geen gebrek.
Toch blijft er altijd een beetje zitten en er zijn nog steeds momenten dat ik terug verlang. Rond de Kerst, of als het WMC aan de gang is, een bijzondere overwinning van Roda, maar vooral tijdens het Carnaval , dan trekt mijn Limburgse hart weer helemaal open en als ik dan deze site bezoek, voel ik de tranen branden .Geen stad waar Karneval zo uitbundig gevierd word. Jong en oud trekken er op uit om er gezamelijk een grandioos feest van te maken, met als toppers de kinderoptocht op zaterdag, de grote optocht op maandag en tot slot de finale…’Klone trekke’ op dinsdag. Een grote bonte stoet trekt door de Hoofdstraat en over de markt, met of zonder muziekinstrumenten, zingend, deinend, dansend van kroeg naar kroeg . Een lust voor het oog, voor het oor, maar vooral voor het hart, want iedereen is weer even gelijk en voelt zich helemaal met elkaar verbonden…
Kirchroa Alaaf!