Renovatie

De binnenstad van Arnhem is aan vernieuwing toe en er wordt al heel hard gewerkt aan het station en de directe omgeving daarvan. Omdat ik regelmatig in de buurt van het station vertoef zie ik dus ook hoe zo’n bouwput langzaam maar zeker structuur begint te krijgen en het ziet er allemaal wel erg degelijk uit
Nou woon ik aan de andere kant van de rivier in een stukje wijk met veel ruimte en heel veel groen. Het begon de laatste jaren nogal achteruit te lopen omdat de gemeente steeds minder geld over had voor het hoognodige onderhoud. Nogal logisch als je miljoenen investeert in een binnenstad die met het dubbele bedrag nog niet aantrekkelijk te krijgen is, maar een kniesoor die daar op let
Hier in “Zuid” ontstond een actieve wijkvereniging en een hoognodige politieke partij genaamd Zuid Centraal die de nodige druk uitoefende op onze bestuurders aan de andere kant om nu eindelijk eens iets aan de achterstand te gaan doen..
Inmiddels zijn ze dus ook in onze wijk begonnen met opleuken en daar is iedereen erg blij mee. Vooral ons winkelcentrum had een dringende renovatie nodig. De verpaupering had daar inmiddels wel heel hard toegeslagen. Het was echt geen plek waar je gezellig je bloemkool ging halen, sterker nog…ik ging nog liever op de fiets naar Kronenburg en dat wil wel wat zeggen
Het enige waar ik me nu nog zorgen over maak is de degelijkheid van die verbouwing, want als soort van fundament worden er overal tunneltjes van piepschuim neergelegd en als ik dat met de verbouwing in de stad vergelijk, dan krijg ik het een beetje Spaans benauwd
Als dat maar goed gaat……

Moord in de polder

Het grote voordeel van het wonen in ‘suburbia’ is niet alleen de heerlijke frisse lucht die er hangt, maar voor mij is het grote aanbod van fauna het summum van genieten. Sinds mijn intrek word ik regelmatig toegezongen door een merel met een zanggehalte waar menig mens jaloers op zou zijn. Ik weet natuurlijk niet of het steeds dezelfde merel is, want ze zien er allemaal hetzelfde uit, en ik heb ook geen idee hoe lang merels eigenlijk leven, en ook dat is me een biet. Logisch lijkt me dat de nakomelingen van het eerste examplaar gewoon in mijn buurt blijven rondhangen omdat ze weten hoe zeer ik hun gezang op prijs stel.
Vorige zomer (weet je nog? …die perfecte zomer waarvan iedereen zei dat elke zomer wel zo mocht zijn) werd ik in mijn tuin ineens toegezongen door een lijster. Aangezien ik nog nooit eerder een lijster gehoord had, heb ik eerst aan de buurvrouw gevraagd even mee te luisteren, want je weet natuurlijk maar nooit, het had zomaar iets anders kunnen zijn.
Heel anders daarentegen is het geluid van de snoeischaar die de hork aan de overkant van het water hanteert.Hij beweert namelijk dat hij bij de bezichtiging van zijn (toen nog) aankomend huis te horen had gekregen dat hij uitzicht had op het water, en dus snijdt hij met grote regelmaat het riet, dat aan de waterkant groeit en dus zijn zicht belemmert, maar mij heel veel privacy bied, weg. Dat hij ons daarmee volop in de picture zet van iedereen die over het voetpad loopt is niet van belang….hij wil zijn uitzicht!
Mag ik die schaar eens even vasthouden?….een paar minuutjes maar, meer heb ik niet nodig..