Heart of the matter

In tijden zoals deze doe ik er het zwijgen toe. De beelden spreken voor zich en ook daar keer ik mij vanaf. Ik wil ze niet zien. Kop in zand?. Nee, ik weet dat er dingen gebeuren die hartverscheurend zijn. Ik ben me bewust van het feit dat er nog steeds kinderen zijn die sterven omdat er gebrek is aan medicijnen, aan voedsel, aan water. Dat talloze bommen een einde maken aan het leven van mensen die part noch deel hadden aan het conflict. Dat jonge vrouwen  voor hun leven verminkt worden omdat het geloof dat zou voorschrijven.

Ik weet het…maar ik hoef de misselijkmakende beelden niet te zien. Veel liever ga ik op zoek naar schoonheid zodat de balans weer enigszins herstelt worden kan.

Heart of the matter

Heart of the matter

Naakt vermaak

Instagram, de app waar ik (bijna) elke dag mee begin om mijn volgers op diverse platforms een goede morgen te wensen. Het lukt niet altijd om iets moois vast te leggen vanuit een rijdende trein, maar dat mag de pret die ik er aan beleef niet drukken. Na het plaatsen scroll ik even langs de foto’s van de mensen die ik volg. Esther met haar prachtige sfeerbeelden, minimalistisch maar mooi. Stefan die mij elke dag begroet met foto’s van zee en strand die mij doen verlangen naar een wandeling langs de kust. Uit alle windstreken komen ze en allemaal hebben ze hun eigen stijl. Mooie, ontroerende foto´s en soms zo prachtig dat ze je adem wegnemen.

Vandaag liep ik voor het eerst tegen een foto aan die mij meteen tegen de borst stuitte. Een naakte blondine die over een wastafel gebogen schalks in de spiegel kijkt en waarmee de plaatser zijn volgers goedemorgen wenst. Instant aversie. Tegen de foto (die waarschijnlijk niet door hem is gemaakt en waarmee hij waarschijnlijk tig copyrights verstoot) en het ongemakkelijke gevoel die het bij mij opriep. In eerste instantie besloot ik niet te reageren. Ik zou als preuts of bekrompen kunnen worden gezien en dat ben ik in de verste verte niet.

Maar toch liet het me niet los, vooral dat ongemakkelijke gevoel dat ik had, dat ik me liet weerhouden door het feit dat men, door mijn reactie, een verkeerde indruk van mij zou kunnen krijgen. Te zot voor woorden. Als ik reageer op mooie foto’s dan mag ik  ook laten weten als ik iets ongepast vind. Nogmaals, ik ben niet tegen naakt maar wel als het, zoals hier, op stereotype wijze wordt gebruikt.

Misschien ook omdat het mij  op niet mis te verstane wijze confronteerd met mijn eigen verval en daar zit ik al helemaal niet op te wachten, dank u

Wat was dat nou?

Waar het vandaan komt? Het zou  kunnen zijn dat ik in een vorig leven op een gewelddadige manier aan mijn einde gekomen ben, misschien was ik zelf een beruchte seriemoordenaar. Hoe dan ook, ik heb een ongelooflijke afkeer van geweld. Misselijk word ik er van. Tijdens het journaal zit ik steevast met mijn handen voor mijn ogen als er items komen over groepen jongeren die iemand voor de leuk in elkaar staan te trappen. Ik klik niet op websites die vol staan met beelden van gewelddadige conflicten of bloedige oorlogen. In mijn kleine wereld ban ik alles wat ook maar enigszins gewelddadig lijkt te zijn of te worden gewoon uit.

En dan…een  gewone vrijdag in een multicultibuurt. Nietsvermoedend sta je wat spullen uit te laden en ziet 4 mannen de straat oversteken. Je draait je om en op dat moment zie een van de twee mannen uithalen en de jongen naast hem met een vuist vol in zijn gezicht beuken. Hij blijft slaan terwijl zijn kompanen op afstand toekijken. Zenderstoring…zonder ook maar een seconde na te denken, met de in karton verpakte glasplaat in beide handen ren je op de mannen af en schreeuwt naar de agressieveling dat hij moet stoppen. Meer mensen blijven staan kijken, een enkeling loopt achter me aan en van meerdere kanten klinkt nu de roep dat de knaap moet ophouden.

`Hij heeft mij berooft` roept de man die zeker twee koppen groter is dan de jongen die op de grond tegen de muur ligt en geen kant op kan. `Wegwezen` roept iemand met het postuur van een kleine kleerkast. Steeds meer mensen roepen dat hij kappen moet. De dader lijkt eieren voor zijn geld te kiezen en loopt de andere kant op. Al die tijd heeft een van de mannen, capuchon op zijn hoofd, met zijn rug naar ons toegestaan, alsof hij niet gezien worden wil, terwijl de ander zijn vriend mee trekken wil naar de andere kant van de steeg.

Het heeft misschien maar enkele minuten geduurd, voor mijn gevoel was het zelfs in een flits voorbij. Het slachtoffer staat ineens achter me terwijl het bloed uit zijn neus stroomt. Er wordt over en weer nog iets geschreeuwd en dan is het stil. De bloedende knul is verdwenen net als de dader en ik merk dat mijn knieën knikken terwijl een gevoel van misselijkheid zich van mij meester maakt.

Agressie op straat, op klaarlichte dag en ik vraag me nog steeds af wat er nou precies gebeurde,

 

S.T.E.R.F.

Het gaat vaak echt nergens meer over

Je ergeren aan een actrice die een huidverzorgingsproduct aanprijst, omdat ze zou moeten weten  dat het spul niet werkt . Dat weet half Nederland en die kopen die zooi dan ook niet. De actrice daarentegen heeft nooit een ander vak geleerd en met toneelspelen valt geen droog brood te verdienen. Ze doet nu dus gewoon in reclames alsof…prima rol en kassa!

Omdat de muziekkeuze van een zender je niet aanstaat draai je niet gewoon de knop om, maar wens je iemand de dood toe.  De persoon in kwestie zal het niet lezen maar jij bent het kwijt en hebt dat leuk aan al je tweeduizennogwat volgers laten weten.

S.T.E.R.F.!!

Bijzonder puberaal als je het mij vraagt en slechts een van de vele voorbeelden die mij steeds meer afstand laten nemen van dit medium. Twitter was bedoeld om informatie uit te wisselen, om nieuwe ideeën te laten ontstaan, nieuwe stromingen te ontdekken, om te feliciteren, naar muziek te luisteren, mee te leven met hen die dat nodig hadden en nog veel meer..

Het gebeurt nog wel, maar de negatieve dingen krijgen steeds vaker de overhand en voor ik dadelijk alleen nog maar digitale tikken aan t uitdelen ben is het misschien verstandiger om de bezem er eens flink doorheen te jagen.

Een nieuwe lente, het oude geluid….

Laf..

Soms vraag ik me wel eens af waar die eigenschap om confrontaties uit de weg te gaan vandaan komt. Wat is er ooit in een ver verleden met gebeurt dat ik, bij het minste of geringste teken van bonje of controverse, de benen neem of in ieder geval mijn kaken vast op elkaar klem.
Iedere keer weer neem ik me voor om nu toch echt eens iets terug te zeggen of in ieder gval mijn ongenoegen kenbaar te maken, maar op het moment supreme haak ik dan toch weer af.
Hierdoor is het voor anderen dus ook super makelijk om totaal over me heen te walsen. Ze weten toch wel dat ik me niet verzet en dus zit ik af en toe met meer woede dan goed voor me is in mijn lijf en zou ik het liefst de hele gal er in een grote boog uitgooien.
Hier gaat het eigenlijk net zo. Ik zal nooit of te nimmer het achterste van mijn tong laten zien. Ik hak hem er nog liever af. Weblogs die schreeuwen om een reactie die niet mals zou zijn (want ik kan het echt wel onder woorden brengen….) daar blijf ik lekker uit de buurt en op mijn eigen stekje probeer ik het zo veilig mogelijk te houden….vooral geen confrontaties aangaan..
Eigenlijk ben ik dus gewoon vreselijk laf..