Berusting

Berusting, op het moment dat ik aan het bed stond voelde ik berusting maar ook boosheid. Alsof het zo moest zijn, ook al klopte er geen donder van. Met zijn 62 jaar zou hij hier niet zo moeten liggen. Samen met zijn vrouw, mijn vriendin, neem ik afscheid. Thuis, in een van de slaapkamers, gewoon op bed. Ze vertelt me het bizarre verhaal van de begrafenisondernemer die zijn lichaam naar boven had gebracht. Klagend en steunend omdat hij eigenlijk niet meer dan 25 kg mocht tillen. Achteraf vindt ze het ook heel raar. De hele manier waarop hij thuis met het lichaam van haar man was omgegaan, maar op dat moment had de shock van zijn plotselinge dood haar verstand nog verdoofd.

Ze houdt zich goed, heel af en toe verwringt haar gezicht, nog niet toe aan het xe2x80x98laten gaanxe2x80x99. We zitten samen aan de koffie, een zondagmorgen als alle anderen. Alleen zou ik hier normaal om deze tijd niet zitten en zou haar man niet boven opgebaard horen te zijn.

Goede voornemens II

Terwijl de twee mannen buiten op straat het vuurwerk letterlijk en figuurlijk de mist in zagen gaan, zapte ik binnen op de bank langs Paul, Gordon, Joling en een of ander dance feest in Rotterdam. Nieuwe bagger, oude bagger en nog meer bagger. Heel even bleef ik hangen bij Jixc5x99xc3xad Kylixc3¡n op Nederland 2. Mijn smsxe2x80x99jes werden niet verstuurd, de telefoontjes van de twee uithuizige kinderen al afgehandeld. Mijn hoofd bonkte en mijn bed lonkte.

Vanochtend ziet de wereld er nog niet veel beter uit. Dichte mist hangt nog steeds laag tussen de huizen, het bonkende hoofd bonkt iets minder hard. Terwijl ik via de mail mijn afspraak voor morgen afzeg, realiseer ik me dat er heel veel virtuele vrienden het afgelopen de overstap naar mijn xe2x80x98echtexe2x80x99 leven gemaakt hebben. Via de telefoon of via feestjes, meet & greet of de Twitter Tea party. Iets om bij stil te staan. Een van mijn goed voornemens zal zijn dat ik deze ontwikkeling in dit jaar voort zal gaan zetten. Het heeft mijn leven namelijk echt heel veel rijker gemaakt.

Het begin

Je intrigeert me. Al vanaf ons eerste contact voel ik de behoefte om je beter te willen leren kennen. Het beeld dat ik heb, komt niet overeen met het beeld dat je stuurde, je teksten wijken af van de norm. En tochxe2x80xa6Je intrigeert me. Spanning loopt op als je er niet bent, wachten op dat ene moment. De vreugde als je verschijnt. Een vreemd gevoel dat ik niet plaatsen kan maakt zich van mij meester. De behoefte mijn ziel en mijn zaligheid bij je neer te leggen is enorm.

Terughoudend mijn houding, bevrijding zit in het geschreven woord

NB Flarden tekst, al dan niet fantasie, zullen hier vanaf nu soms verschijnen. Wie weet, misschien zit er wel een toekomst in

Ter herinnering

Afscheid nemen

is met zachte vingers

wat voorbij is sluiten

en verpakken in

goede gedachten ter herinnering

Drie jaar geleden, alsof het gisteren was, of misschien wel vandaag. Juist vandaag ben je namelijk weer zo dichtbij. Sterker nog dan anders maar nooit echt weg, nooit helemaal weg.

Vandaag kan ik wel weer luisteren naar de muziek van die laatste dag zonder mezelf te verliezen in allesomvattend verdriet. De heling zet in, langzaam, stapje voor stapje.

Feestje!

Maxine20birthday_1Had ik vroeger een beeld van grandeur, een soort Hollywood van de lage landen als ik aan Hilversum dacht, dan is die illusie nu voorgoed verdwenen. Het station waar ik de trein verliet was van een troosteloosheid die mij het ergste deed vermoeden. Ik had gelijk. Geen bruisende metropool, geen statige oude gebouwen met prominente namen zoals Gucci of Chanel op de gevels. Een kroeg met een open terras waar een partij muziek van onduidelijke herkomst de aanwezige gasten opriep tot heupwiegende bewegingen. Een oudere man van Arabische afkomst probeerde wanhopig een vrouw over te halen om met hem de dansvloer te betreden. Er was geen beweging in te krijgen. Als ik de smalle straat met de een beetje ranzig aandoende winkeltjes achter me laat, krijg ik een beeld van wat Hilversum ooit geweest moet zijn. Een lange weg met mooie oude bomen en huizen uit de jaren 30.

Ze herkent me niet meteen als ik naar haar voordeur loop. Je ziet dat ze zich afvraagt wie die vreemde vrouw is die daar aankomt. Marina is precies zoals ik me haar had voorgesteld, open, hartelijke en extrovert. Menno en de kinderen verbazen me ook niet. Anna-Maria mijn andere herkenningspunt en Rob, de man zonder log, heeft ook buiten de virtuele wereld een enorm gevoel voor humor en een scherpe tong. Het huis loopt vol, de wijn vloeit en de hapjes zijn niet te versmaden. Voor de tweede keer besef ik dat een bijeenkomst van virtuele vrienden een bijzonder moment is. Een bevestiging van iets dat je eigenlijk al wist. Dit zijn mensen waar ik zonder problemen een feestje mee vieren kan.

NB. Op speciaal verzoek van Anna-Maria zal ik proberen meer afbeeldingen bij mijn logs te plaatsen, maar of dit nou is wat zij in haar hoofd had waag ik te betwijfelen

NB2 Op de terugweg kwam ik hem tegen en ik weet het zeker, Osama Bin Laden woont in Hilversum. Als ik ooit spijt heb gehad dat ik geen camera op mijn telefoon heb dan was het gisteren wel. Ik zal u besparen waarvoor hij mij uitnodigde..

Marina

Alhoewel ik een groot gedeelte van mijn vaste bezoekers (nog) nooit gezien en of gesproken heb, voel ik toch een grote verbondenheid met de meeste.

Vandaag viert Marina een hele speciale verjaardag die niet alleen om een feest vraagt, maar zeer zeker ook om een serenade. Ik heb gezocht naar het meest toepasselijke lied voor deze gelegenheid. Gaat u nog wel even bij Marina langs om te feliciteren? Ik mag dat straks in levende lijve gaan doen en daar kijk ik nu al reikhalzend naar uit.

Ik laat het woord verder over aan Rocco.