Wat was dat nou?

Waar het vandaan komt? Het zou  kunnen zijn dat ik in een vorig leven op een gewelddadige manier aan mijn einde gekomen ben, misschien was ik zelf een beruchte seriemoordenaar. Hoe dan ook, ik heb een ongelooflijke afkeer van geweld. Misselijk word ik er van. Tijdens het journaal zit ik steevast met mijn handen voor mijn ogen als er items komen over groepen jongeren die iemand voor de leuk in elkaar staan te trappen. Ik klik niet op websites die vol staan met beelden van gewelddadige conflicten of bloedige oorlogen. In mijn kleine wereld ban ik alles wat ook maar enigszins gewelddadig lijkt te zijn of te worden gewoon uit.

En dan…een  gewone vrijdag in een multicultibuurt. Nietsvermoedend sta je wat spullen uit te laden en ziet 4 mannen de straat oversteken. Je draait je om en op dat moment zie een van de twee mannen uithalen en de jongen naast hem met een vuist vol in zijn gezicht beuken. Hij blijft slaan terwijl zijn kompanen op afstand toekijken. Zenderstoring…zonder ook maar een seconde na te denken, met de in karton verpakte glasplaat in beide handen ren je op de mannen af en schreeuwt naar de agressieveling dat hij moet stoppen. Meer mensen blijven staan kijken, een enkeling loopt achter me aan en van meerdere kanten klinkt nu de roep dat de knaap moet ophouden.

`Hij heeft mij berooft` roept de man die zeker twee koppen groter is dan de jongen die op de grond tegen de muur ligt en geen kant op kan. `Wegwezen` roept iemand met het postuur van een kleine kleerkast. Steeds meer mensen roepen dat hij kappen moet. De dader lijkt eieren voor zijn geld te kiezen en loopt de andere kant op. Al die tijd heeft een van de mannen, capuchon op zijn hoofd, met zijn rug naar ons toegestaan, alsof hij niet gezien worden wil, terwijl de ander zijn vriend mee trekken wil naar de andere kant van de steeg.

Het heeft misschien maar enkele minuten geduurd, voor mijn gevoel was het zelfs in een flits voorbij. Het slachtoffer staat ineens achter me terwijl het bloed uit zijn neus stroomt. Er wordt over en weer nog iets geschreeuwd en dan is het stil. De bloedende knul is verdwenen net als de dader en ik merk dat mijn knieën knikken terwijl een gevoel van misselijkheid zich van mij meester maakt.

Agressie op straat, op klaarlichte dag en ik vraag me nog steeds af wat er nou precies gebeurde,

 

Stop!

Keuvelend daalden de twee achter elkaar de trap af die ik omhoog aan het klimmen was. Het zouden zussen kunnen zijn. Allebei keurig gekapt en in tweedelig beige. Handtas onder een arm geklemd. Op het plateau halverwege bukte de laatste en raapte razendsnel, zonder met haar ogen te knipperen en zonder ook maar een even het gesprek te onderbreken, een half opgerookte peuk van de grond. Ik had het gevoel in een scene van een slechte film beland te zijn. Ik keek haar na terwijl ze de trap verder afdaalde en de halve peuk achteloos in de zak van haar keurige jasje liet verdwijnen, terwijl de andere dame nietsvermoedend het winkelcentrum in wandelde.

Een bizarre gewaarwording. De combinatie van de keurig geklede vrouw en de actie die je van een zwerver zou verwachten bracht me totaal van mijn stuk. Was het een van de vele daklozen geweest die dag en nacht de stad afschuimen dan ik er niet eens over nagedacht maar het als deel van het dagelijkse leven naast me neergelegd.

Geldgebrek?..kwestie van niet kunnen stoppen? Het beeld bleef hangen net als de vraag waarom.

Onderweg

Station2

Een van de voordelen van mijn nieuwe baan is de reis die ik dagelijks maak om in Maastricht te komen. Langzaam maar zeker begin ik mijn medereizigers te (her)kennen, weet ik waar ze het liefst neerploffen en of ze een of twee plekken in beslag gaan nemen. Enkele hebben ondertussen ook al een naam.

Het groepje pubers probeer ik meestal te ontwijken. Buiten het grove en vooral domme taalgebruik is hun luidruchtigheid net iets te veel voor de vroege morgen. De ‘Duitser’, een beer van een vent,  probeert steeds dezelfde plek in de voorste wagon  te bemachtigen en valt daar dan ook  met hoofdtelefoon in beide oren steevast in slaap.

In Heerlen maakt een grote groep plaats voor de volgende garde en ook daar zitten nogal wat eigenheimers tussen. De ‘kattenvrouw’ werkt hoogstwaarschijnlijk in een dierenpension en heeft het alleen maar over katten en hun gedrag.  De twee ‘muppets’ die elkaar constant aftroeven met verhalen over wat ze allemaal gedaan hebben of nog gaan doen (ik wil het niet weten!) en twee jonge vrouwen die ik voor het gemak ‘de verkoopsters’ noem die constant  Nederlandse vrouwen en hun wanstaltige smaak in mode als onderwerp mee de trein in nemen.

Op de terugweg hebben we ‘het haasje’. Een onopvallende lange magere man die, zodra de trein het perron bereikt, zich al zigzaggend een weg door de menigte baant om altijd vooraan te staan en de eerste de beste vrije plek in beslag te nemen, ….om twee haltes verder uit te stappen.

De groep callcentermedewerkers (vodafone? Ziggo?) die hun ervaringen met de klant luidkeels delen. Mijn vertrouwen in die gasten was al laag maar is ondertussen als sneeuw voor de zon helemaal verdwenen. Hoe vooroordelen soms toch echt bewaarheid kunnen worden.

En tot slot, de studenten van de medische faculteit. Meestal alleen op vrijdag en dat is ook meer dan genoeg. Allerlei onderzoeken passeren de revue en dan zijn de  anale en vaginale nog het minst onsmakelijk. Misschien wordt het hoogtijd dat ik mijn oude vertrouwde ipod eens ga opsnorren..