De laatste horde

De laatste paar weken was hij niet aanspreekbaar. Urenlang zat hij voor zijn pc, vaak tot diep in de nacht. Op vragen kregen we slechts mondjesmaat en gexc3xafrriteerd antwoord. Zijn gedrag werd met de dag onuitstaanbaarder.

Gisteren kwam de ontlading. Na maanden van hard werken mocht hij zijn presentatie houden. Al dat afzien heeft effect gehad. Geslaagd met vlag en wimpel, met een dikke vette 8, voor zijn studie civiele techniek.

Zojuist hoorde ik hem weer schaterlachenxe2x80xa6 mijn kind is terug van weggeweest

Stereotype

De grote verandering in mijn carrixc3xa8re heeft ook gevolgen voor het thuisfront. Tegenwoordig ben ik 4 hele dagen ergens anders onder de pannen. Voor dag en dauw de deur uit (nou ja, dichterlijke vrijheid he?)en pas thuis als de spreekwoordelijke aardappels al bijna op tafel staan.

De man heeft zich min of meer geschikt in zijn functie als de nieuwe huisvrouw, sterker nog, ik betrap hem zelfs op klaagzangen die, in een nog niet zo ver verleden, door mijzelf de ruimte in werden geslingerd. Jongens die nooit laten weten of ze nu wel of niet thuis eten, vuile was die her en daar in slaapkamers rondslingert, vuile vaat die opduikt als de afwas net gedaan is en de prijs van de boodschappen in het algemeen en vlees in het bijzonder.

Hij gaat volgens mij steeds meer op mijn moeder lijken

C'est la vie

Drie dagen zonder dat je xe2x80x99s ochtends al in de stress schiet, een man die tijdelijk elders verblijft, en kinderen waar je niet meer continue naar hoeft om te kijken. Op mezelf aangewezen, me myself and I.

Een gesprek tijdens het eten geeft inzicht in de beleving van je kroost. Hun blik helder en hun meningen ongezouten, niet bexc3xafnvloed door factoren die jou gemaakt hebben tot de persoon die je nu bent. Je hebt tijd genoeg om alles te laten bezinken, ruimte om te verwerken en je eigen falen onder ogen te zien. Mea culpa.

xe2x80x9cHad ik maarxe2x80x9dxe2x80xa6niet uitgesproken, knaagt een gat in je geweten. Zinloos, er is geen weg terug.

Het is ondertussen wel pijnlijk duidelijk dat ik rust nodig heb om mijn gedachten te ordenen zodat ik mijn belevingen, gevoelens, gedachtekronkels met jullie delen kan.

Cxe2x80x99est la vie, hervonden parel uit mijn jeugd.

Frustratie

Droomblog_2Emoties maken overuren. De langverwachte avond samen met familie en vrienden komt en gaat sneller voorbij dan je zou willen. Op het moment dat je alleen je hotelkamer instapt besef je pas hoe bizar het is. Een hotelkamer in je geboortedorp. De plek die altijd je thuis is geweest ontvangt je nu als gast. Een mobieltje en twitter brengen heel even uitkomst, je gedachtes delen met andere rustelozen die de nacht gebruiken om contact te zoeken.

Het afscheid dat weer te snel komt, je het gevoel geeft dat het nog steeds niet afgesloten is. Gemiste kansen die nooit meer goed te maken zijn. Thuiskomen en je draai niet kunnen vinden. De wrede pijn van heimwee die, naarmate de tijd verstrijkt, alleen maar intenser lijkt te worden. Achterlaten van al die dingen die je zo dierbaar zijn.

Vandaag was niet mijn dag, opgekropt verdriet, samengeperste boosheid geven de alledaagsheid geen ruimte. Mijn frustratie neemt alleen maar toe.

Moedige moeder

BaseballbatHet was weer zover. Vannacht heb ik onze oudste de stuipen op het lijf gejaagd. Op het moment dat hij de trap afkwam om zijn tanden te gaan poetsen schoot ik uit mijn slaap overeind. xe2x80x9cWie ben je, wat doe je in mijn huis?xe2x80x99 schijn ik hem toegebeten te hebben en terwijl hij van de schrik probeerde te bekomen sprong ik uit bed en volgde hem de badkamer in.

xe2x80x9cIk zweer het jexe2x80x9d liet hij vanochtend aan de overige familieleden weten.

xe2x80x9c Als er een honkbalknuppel naast het bed had gelegen dan was ik nu bont en blauw geweest. Het koste me nog heel wat moeite om haar de badkamer uit te krijgen en pap sliep gewoon doorxe2x80x9d

xe2x80x9cEigenlijk best wel stoer hoor mamxe2x80x9d de jongste lag haast onder tafel van het lachen xe2x80x9cdat je zo achter hem aan gingxe2x80x9d

Vind ik eigenlijk ook welxe2x80xa6.nou jaxe2x80xa6een beetje

Foto: J.Reed

Verlangen

Een prachtige witte wereld, stralende zon maar ook de dreiging van winterse buien in de verte. Op ochtenden zoals deze ben ik haast kinderlijk blij dat ik niet naar buiten hoef. Tenminste, nog niet.

Terwijl ik mijn tanden poets vliegen toekomstdromen in sneltreinvaart door mijn hoofd, om even later door rede weer verjaagd te worden. Van het hier en nu genieten, daar gaat het om. De feesten die in het vooruitzicht liggen moeten eerst maar eens gehaald worden.
Morbide. Weg! Geen ruimte voor pessimisme.

De routine is op deze zaterdagochtend nog ver te zoeken. Steeds weer dwaalt mijn blik naar de witte winterse wereld en kijk ik vol verlangen uit naar de warmte van de voorjaarszon.

Terugkijken?

Met mijn lijf stevig tegen de verwarming gedrukt sla ik de activiteiten in mijn tuin gade. De zak met pindaxe2x80x99s is ontdekt door een Vlaamse Gaai, de vetbollen worden bezet door koolmeesjes. Een roodborstje pikt een hapje mee op de grond. Aan de overkant van de bevroren sloot een enkeling die zijn hond uitlaat. Zo nu en dan doorbreekt een knal de stilte. De naweexc3xabn van oudejaarsavond. Alles normaal. Alles?

De opeenvolging van de feestdagen die midden in de week vallen hebben mijn dagelijkse ritme vreselijk verstoort. Een week vakantie lijkt alleen maar uit weekenden te bestaan. Uitrusten, niet met werk bezig zijn en toch niet het gevoel hebben dat je vrij bent. Een vreemde gewaarwording die moeilijk onder woorden te brengen is.

Zou ik het afgelopen jaar onder woorden moeten brengen dan zou ik niet weten waar te beginnen. De grootste verandering, mijn kennismaking met Marco, de uitdaging om te laten zien dat ik in staat ben tot meer dan er tot nu toe van me verlangt werd. De enorme drukte waardoor er voor alles wat me dicht aan het hart lag ineens geen ruimte meer was. Afscheid van het vertrouwde plekje bij Introdans, van collegaxe2x80x99s en van de routine die een groot deel van mijn leven was gaan uitmaken.

Nu sta ik aan het begin van het nieuwe jaar. Voor het eerst in onze geschiedenis hebben de man en ik oudejaarsavond met zijn tweexc3xabn doorgebracht. Geen familie, geen kinderen om ons heen. De voorbode van een nieuwe start. Het begin van een ander leven waarin we steeds meer op onszelf aangewezen zullen zijn. Mijn nieuwe carrixc3xa8re die een groot deel van mijn aandacht en tijd zal gaan opslokken

Terugkijken? Heel even dan, maar daarna ga ik me richten op de dingen die voor me liggen. Maandag breekt er pas echt een nieuw jaar aan.

De weg kwijt

xe2x80x9cWat is er nou toch gebeurt Marloesje? Ben ik met de ambulance hierheen gekomen en wie heeft de ambulance dan gebeld? Waar zijn de kinderen? Wat is er nou toch met me aan de hand?xe2x80x9d steeds weer herhaalt hij dezelfde vragen waarop hij van mij telkens weer hetzelfde antwoord krijgt. xe2x80x9c Je was even helemaal de kluts kwijt, ze gaan hier onderzoeken hoe dat dit gebeuren kon. Ik heb de dokter gebeld en die heeft de ambulance gestuurdxe2x80x9d

Na enkele testen, het afgeven van diverse buisjes bloed, een hartfilm en bloeddruk controles komt na niet al te lange tijd de diagnose: Transient Global Amnesia. Tijdelijk geheugenverlies dat binnen 24 uur weer zo goed als opgelost moet zijn.

Terwijl de man voortdurend dezelfde vragen blijft stellen worden we met enkele goede adviezen en een heleboel informatie weer naar huis gestuurd. Als er geen verbetering optreed niet schromen om contact op te nemen.

De man is tijdelijk de weg kwijt

Verlaten

Ontwakende_stad

Het is donker als we richting stad rijden. De wijk in diepe rust gedompeld, hier en daar schijnt een lamp achter slordig gesloten gordijnen. Straatverlichting reflecteert oranje op het natte wegdek. Voor ons schitteren de lichten van de stad, een brede strook lichtblauw laat zien waar de zon zo meteen verschijnt.

We hebben de anders zo drukke weg nu voor ons alleen. Meer parkeerplekken dan we nodig hebben. De trappen naar het station nog steeds een bron van ergernis omdat het de man zichtbaar moeite kost om ze te beklimmen. Enkele taxi’s, chauffeurs die, wachtend op de eerste klant van de dag, achter het stuur een krantje lezen.
Alleen de broodjeszaak in de hal is geopend, een kleine rij wacht op koffie.  Een handjevol personen op weg naar lege perrons. De sluis weerkaatst het geluid van voetstappen op ijzeren treden. Een eenzame roker bij de hiervoor toegewezen plek. Nu pas valt me op hoeveel peuken er op het perron achtergebleven zijn. Relikwiexc3xabn uit een tijd dat roken nog niet verbannen was. In de verte staat de trein al klaar. Nog een kus, de warmte van zijn lichaam voelbaar door de veel te dunne jas. De schrille toon van de fluit, groen licht, de trein komt langzaam in beweging. Nog een zwaai en hij is uit het zicht. Ik draai me op mijn schreden om en verdwijn in tegengestelde richting.


Over een week zien we elkaar weer terug.

Foto: Mooste

Lelijk wijf

Jazz3xe2x80x9cKom maar mee naar buiten, dan zal ik weer eens  een mooi  wijf van je maken.xe2x80x9d zei de man. Vanuit de keuken sla ik hen gade. Hij slaat onzin uit terwijl hij de borstel voorzichtig over haar dikke vacht laat gaan. xe2x80x9cGod wat ben je lelijk, ik heb echt nog nooit zoxe2x80x99n lelijk wijf gezien, het zou verboden moeten worden zo lelijkxe2x80x9d Haar kop omhoog, ogen die zijn gezicht niet loslaten, vol vertrouwen dat hij het beste met haar voorheeft. xe2x80x9cNiet alleen ben je lelijk, je stinkt ook nog. Niet zomaar, nee je ruikt naar een bad vol zweetvoetenxe2x80x9d Dikke bossen haalt hij tussendoor uit de borstel, die hij in de geopende bak deponeert. xe2x80x9cMoet je kijken wat er allemaal van je af komt. Ik zou je moeten laten kaalscheren, lelijk harig mormelxe2x80x9d Zij blijft rustig staan, kijkt af en toe omhoog en laat hem zijn gang gaan. Totdat hij in de buurt van de staart komt. Ze begint te draaien, laat haar rug zakken en probeert op haar, door artrose opgezette, poten  te gaan zitten. De man wenkt.

Ik ben de enige die aan haar achterkant komen mag. Geen manlief die daar iets aan veranderen kan