Geluk in een notendop

geluk

Er komt geen einde aan mijn geluk. Telkens weer tel ik mijn zegeningen en elke keer kan ik er nieuwe aan toevoegen.

Zomaar een greep.

Een bijeenkomst van “nieuwkomers” in het stadhuis waar de burgemeester het woord voert en verteld over Kerkrade en het gevoel dat niet te beschrijven is, maar dat iedere Kerkradenaar al bij de geboorte mee krijgt. Ik weet waar hij het over heeft, ik heb ‘t.

Het aanwezig zijn bij feestjes waar weer meer gezichten uit het verleden opduiken. De dagelijkse fietstocht naar het station. Het is vroeg in de ochtend opvallend stil in mijn ooit zo bruisende dorp. Straten die minimaal verandert zijn. Ook donker en mistig Kerkrade levert nog steeds mooie plaatjes op. Herkenning, de ijkpunten waar jij je als kind al aan vasthouden kon.

De treinreis door een landschap dat nooit vervelen kan. De zon achter de heuvels op zien komen. Boerderijen, die de tand des tijds glansrijk hebben doorstaan, liggen gemoedelijk zij aan zij in de dalen. Het vee op weiden die groener lijken dan in de rest van het land. Door de invloed van het seizoen langzaam de kleuren zien veranderen. Verder kijken dan je neus lang is door gaten die geslagen worden door vallend blad. Geen mooier landschap dan het Limburgse.

Een toevallige ontmoeting op de markt die eindigt op een terras waar menigeen even stil blijft staan voor een praatje of zelfs gezellig aanschuift. Zwaaien naar bekenden, familie, vrienden. Lachen om de verhalen die in het dorp circuleren. De humor die op straat ligt en de bekende namen op de grafstenen. Alles ademt de lucht van thuis

En dan komt zij, op afstand, ook weer terug…..

Advertenties

Verandering

Af en toe ontdek ik nieuwe plekjes in mijn oude vertrouwde omgeving. Oude gebouwen zijn verdwenen en nieuwbouw heeft hun plek ingenomen. De eens zo populaire ambachtschool is verandert in een blok appartementen, het zwembad heeft plaatsgemaakt voor een Zoo en het oude postkantoor herbergt tegenwoordig een informele ruimte voor kunst, cultuur, expositie en ontmoeting.

Alleen Rolduc blijft uiterlijk onverandert. Ook al is het tegenwoordig een hotel en conferentieoord, de vijvers, de court, het gebouw, alles ligt er nog steeds bij zoals in mijn jeugd. Vandaag ontdekte ik alleen aan de achterkant van de abdij, op de plek waar je vroeger een geweldig uitzicht had over Herzogenrath, een heuse wijngaard.

Wanneer zouden er proeverijen zijn?

Klaarstomen

Sinds mijn laatste blog is een en ander verandert. Voor we er goed en wel erg in hadden was ons huis in Arnhem verkocht en zijn mijn wortels zijn weer stevig verankert in Limburgse grond. Het afscheid van de collega’s van Upstream waar ik de laatste jaren met zoveel plezier heb gewerkt viel me zwaar, net als van vele anderen die me de laatste jaren dierbaar geworden zijn. De buren, de bloggers. Ik heb ze een speciaal plekje in mijn herinnering gegeven waar ze tot in het einde van mijn dagen blijven voortbestaan.

Kerkrade voelt als een warm bad, alsof ik nooit ben weggeweest. Alles is herkenbaar en vertrouwd ook al heeft de tand des tijds hier stevig huisgehouden. Het deert me niet. Dit is mijn thuis.

Morgen begint deel twee van mijn nieuwe leven, een nieuwe uitdaging…werken in Maastricht. Mijn ex-collega’s hebben gelijk…toch echt een beetje buitenland

 

Boeeeeee

Net als bij heel veel andere Nederlandse gezinnen plofte bij ons gisteren de bekende paarse envelop op de mat. Tot onze grote verbazing is de woz waarde van ons huis met maar liefst 6% gestegen. Niet alleen de woz waarde, ook het OZBE tarief is met 6% gestegen waardoor we dubbel gepakt lijken te worden.

Sinds wij vorig jaar een poging hebben gedaan ons huis te verkopen hebben wij de prijzen alleen maar zien dalen. Dezelfde makelaars die jarenlang de prijzen naar record hoogtes joegen wisten nu niet hoe snel ze weer omlaag moesten om zo de huizenmarkt nog enigszins in beweging te houden. Geld moet rollen nietwaar?

Daar ligt alleen het probleem niet. De heren bankiers vormen de grootste struikelblok. Was het pakweg 5 jaar geleden voor aspirant kopers nog mogelijk om niet alleen een huis, maar ook de verbouwing en de verhuizing te financieren, tegenwoordig mag je blij zijn als ze je überhaupt te woord willen staan als je zelf geen eigen geld meebrengt. Zo komt de huizenmarkt langzaam maar zeker tot een complete stilstand.

Ondertussen moet de gemeente ook de broekriem aanhalen. Gekort op allerlei inkomsten door de overheid moet zij haar geld op andere manieren bij elkaar weten te sprokkelen en dus komen ze uit bij de groep waar ze denken dat nog wel iets te halen valt,de bewoners en dan met name zij die een huis in bezit hebben..

In tijden van crisis blijft de huizeneigenaar, die zijn eigendom alleen maar in prijs heeft zien dalen de laatste jaren, een vette melkkoe voor de gemeente.

Uitzending gemist

`En toch heb ik er een keer naar gekeken´zegt de man terwijl hij steeds weer opnieuw probeert om in het menu van de tv te komen. `Misschien kun je alleen programma´s van de commerciële zenders terugzien in uitzending gemist?” opper ik in een poging hem van zijn zoektocht af te brengen. Tegen beter weten in overigens want na een paar vruchteloze pogingen staat de man op om het boekje met de gebruiksaanwijzing uit de kast te halen “Programma gemist” leest hij hardop voor “ga in het menu naar on demand en selecteer uitzending gemist. Kijk, kom ik weer bij hetzelfde uit. Hoe ken dat nou? Uitzending gemist staat hier helemaal niet bij.”

Feit is dat we voorlopig nog wel even van zender naar menu en terug flitsen terwijl we tussendoor blijven we hangen in de voorbeschouwingen van slechte films die on demand te bekijken zijn. Terwijl hij nogmaals door het boekje bladert zapt hij terug naar de man utd/ajx. Weer leest hij de tekst in het boekje voor en weer worden knoppen ingedrukt. “Wat is dit nou? Kanaal 61? wat is dat nou?” Zap zap zap.

“Wat is dat oranje ding dan waar je net langs ging? Ga eens terug. Ja dat, klik daar eens op” Voila,de zenders 1,2,3 en uiteindelijk komt daar ook DWDD van gisteren in beeld.

Onze excuses, door een storing is deze service momenteel niet in gebruik.De man vloekt.

Geschreven in het kader van de WOT

Keihard



`Between a rock and a hard place` geen ontsnappen mogelijk. De voor en tegenargumenten herkauwt tot er alleen nog maar gruis over is. Berusting al wat overblijft. Je glimlacht en pikt de draad op, over tot de orde van de dag. Doen alsof je er vrede mee hebt. Je MOET tenslotte ook niet. Tot je dat ene bericht ziet en emotie het weer overneemt van verstand. Machteloosheid, het gevoel voorgoed afscheid van je wortels en al wat daarmee verbonden is te moeten nemen, brengt een niet meer te stuiten stroom op gang. Intens verdriet laat je dubbelslaan. Terwijl je houvast zoekt bij koud porselein, stroom gal als hete lava door je aderen. Je balans slaat door, eigenbelang weegt uiteindelijk toch het zwaarst. Geluidloos laat je tranen hun vrije loop terwijl de woorden nooit meer terug onafgebroken als een cd op repeat door je hoofd gaan.

Between a rock and a hard place

 

Je bent jong en…

Ze hebben net 6 weken verkering en dan valt het woord samenwonen. Je slikt en denkt ..okxe2x80xa6hij is 25, zij lijkt erg verstandigxe2x80xa6beetje snel maar goed..Tot de woorden xe2x80x98appartement kopenxe2x80x99 vallen. Gevolg, een ouderpaar in de stress en een zoon die dagenlang zijn mond niet of nauwelijks opendoet.

Gisteravond mochten we kennismaken met de schoonouders in spe. Leuke vlotte types die waarschijnlijk minder beren op de weg zien dan wij. Ze wonen dan ook in Ede waar allerlei wild gewoon in je achtertuin komt ontbijten. Hoe dan ook, kopen wordt nu eerst even gewoon huren. Een pak van ons hart.

Op de weg naar huis geen wild zwijn laat staan een beer gezien