Klaarstomen

Sinds mijn laatste blog is een en ander verandert. Voor we er goed en wel erg in hadden was ons huis in Arnhem verkocht en zijn mijn wortels zijn weer stevig verankert in Limburgse grond. Het afscheid van de collega’s van Upstream waar ik de laatste jaren met zoveel plezier heb gewerkt viel me zwaar, net als van vele anderen die me de laatste jaren dierbaar geworden zijn. De buren, de bloggers. Ik heb ze een speciaal plekje in mijn herinnering gegeven waar ze tot in het einde van mijn dagen blijven voortbestaan.

Kerkrade voelt als een warm bad, alsof ik nooit ben weggeweest. Alles is herkenbaar en vertrouwd ook al heeft de tand des tijds hier stevig huisgehouden. Het deert me niet. Dit is mijn thuis.

Morgen begint deel twee van mijn nieuwe leven, een nieuwe uitdaging…werken in Maastricht. Mijn ex-collega’s hebben gelijk…toch echt een beetje buitenland

 

Crossing the line

 

 

Vanaf vandaag gisteren is de #PHOT begonnen. Het heeft een beetje hetzelfde principe als de #WOT, alleen is deze opdracht een vrije foto-opdracht, zonder thema, waarbij je wel of geen tekst plaatst maar titel is verplicht. Ik doe mee.

Vanaf het moment dat ik Instagram installeerde op mijn i-phone was ik verkocht. Geen dure groot toestel, geen ingewikkelde instellingen maar gewoon onderweg richten en drukken. Vastleggen wat je ziet. Mijn ogen laten spreken, woordeloos…

 

 

 

 

 

Vroege vogels

Ondanks het bijvoeren van hormonen zijn de slapeloze uren weer terug. Vandaar dat ik heel vroeg vanochtend het grote moment mocht meemaken. In eerste instantie begon het schuchter, een riedeltje hier, een fluittoontje daar, beetje trillingen testen, octaafje omhoog en omlaag. Alsof de winter eerst nog uit de veren geschud moest worden. Eenmaal uitgetest was er geen houden meer aan.

De merels maken zich op voor de lente.

 

 

Wot nou?

Soms moet je gewoon in het diepe duiken ook als je denkt dat je te lang niet meer gezwommen hebt en je de juiste slag vast niet meer te pakken krijgt. Je staat op de rand, kijkt in de diepte en juist op dat moment komt een reddingsboei voorbij in de vorm van een nieuw initiatief van haar. Nou ja nieuw, de wow bestaat al een tijd maar is elders een ander leven gaan leiden. Wow..of wot..de naam is niet belangrijk wel waar het voor staat.

Eind 2011 heb ik al een beetje de temperatuur van het water getest door weer aan zijn “Mjn moment” mee toe doen. Mijn eerste wot wil ik gebruiken om die woorden ook hier een plek te geven. Een nieuw begin, zo zie ik datx85

We zijn alweer op de valreep beland zonder dat ik het gevoel heb dat ik onderweg ook nog nieuwe dingen heb kunnen ontdekken. Het lijkt een jaar van weinig stilstaan en veel hollen te zijn geweest maar misschien heb ik gewoon niet goed opgelet. Perceptie is tenslotte alles.

Met een diepe zucht en opgeheven hoofd heb ik 2010 achter me gelaten. Voor 2011 had ik geen vastomlijnde plannen. Meegaan met de groep zonder mijzelf kwijt te raken en een poging doen de terugtocht naar het zuiden te aanvaarden. Meer was het niet. Het eerste is gelukt en aan het tweede deel maakte de economische crisis helaas snel een einde. Inmiddels is het ‘te koop’ bord uit de tuin verdwenen en heeft de wens een eigen plekje gekregen waar hij niet vergeten wordt, maar ook mijn dagelijkse leven niet al te veel kan hinderen.

Persoonlijke hoogtepunten? Het afstuderen van onze dochter. De heerlijke vakantie die alleen al door de reis een extra dimensie kreeg. Samenzijn met familie om verjaardagen of speciale trouwdagen te vieren. Het terugvinden van oude vrienden op facebook, die me steeds weer laten beseffen hoe ‘vol’ mijn leven tot nu toe altijd al is geweest. Kleine geluksmomenten die het leven zo waardevol maken.

Zakelijke hoogtepunten? Een jaar van afscheid maar zeer zeker ook van toevoegingen. De komst van bijvoorbeeld Emile en Stephanie hebben de bruis weer terug gebracht. Nieuwe plannen rollen als groen gras over de leistenen vloer en maken de dagen ouderwets spannend. Een nieuw team met vastomlijnde doelen die de zaak alleen maar kunnen laten groeien. Vernieuwd optimisme voedt veerkracht en versterken de saamhorigheid. Het voelt niet alleen goed, dat is het ook.

Ik ben blij dat ik weer normaal kan functioneren en mijn collega’s regelmatig hoor klagen dat, alhoewel ze mijn zingen best kunnen waarderen, de keuze van mijn muziek toch niet echt op prijs wordt gesteld. Meer bewijs dat ik op de weg terug ben heb ik niet nodig.

De foto die ik meestuur is gemaakt door Marco tijdens de wijnproeverij die, zoals bijna traditie is op kantoor, voorafgaat aan ons gezamenlijke kerstdiner. Hij is een beetje bewogen maar dat tekent ook de persoon die daar zo vrolijk haar glas heft. Ik kan alleen maar wensen dat het komende jaar de beweging blijft, maar het beeld scherper wordt.

 

 

Openbaar geheim

E-vonneke had het vandaag over het al dan niet openbaar maken van je log aan je familie en ik kon bevestigen dat ik daar geen voorstander van ben. Gedeeltelijk houd ik me zelf nog enigszins gedeisd op mijn log omdat je nooit weet wanneer er toch iemand per ongeluk je kleine hoekje op het www ontdekt, maar ik ga er niet mee te koop lopen omdat dit gewoon mijn plekje is waar ik mijn gedachten, ideeën, ja zelfs mijn frustraties kwijt kan.
De man heeft niets, maar dan ook niets met het internet en begrijpt mijn fascinatie voor dit medium dan ook helemaal niet (dat geeft niet, ik begrijp zijn fascinatie voor voetbal ook niet). Ik denk niet dat hij mijn hersenspinsels op prijs zou stellen en dus, wat niet weet wat niet deert.
Mijn kinderen zouden me voor gek verklaren en het niet nalaten om er de draak mee te steken (zoals ze nu al doen met mijn pogingen om mooie dingen te maken met PSP), en dus blijft mijn log alleen openbaar bezit voor mijn Nederlandstalige, virtuele en real life vrienden en voor de toevallige voorbij ganger.

Noblesse Oblige

Daar zit je dan. Je hebt met een klein beetje pijn afscheid genomen van Maxine en je log is rigoureus in de verbouwing gegooid.Als je de reacties mag geloven is iedereen wel te spreken over de uitstraling die je nu hebt maar dan gebeurd het…je inspiratie is verdwenen
Met Maxine aan je zijde mocht je neuzelen zoveel je wilde, dat hoorde je zelfs te doen. Nu moeten de literaire hoogstandjes naar buiten gebracht worden want met een dergelijk intro doen we het niet meer voor minder….
Noblesse oblige

To do or not to do…

Het wordt de hoogste tijd dat ik een beslissing ga nemen. Ga ik meer werken ja of nee. In september komt de middag dienst vrij en ik denk er serrieus over om 4 hele dagen te gaan werken. Er zijn bergen voordelen.
1) Ik ‘run’ mijn eigen toko en hoef me niet meer te ergeren over collega’s.
2) Extra verdiensten…ook niet mis
3) Ik heb nu eenmaal een hele leuke baan dus extra werken is geen straf

Nadelen zijn er ook en die zijn tot nog toe in de minderheid.
1) Ik maak gelijk wel hele lange dagen
2) hoe moet het met het huishouden en de hond?

In september gaan de twee jongens studeren en gaat de dochter het laatste jaar VWO in. Dat kan dus het probleem niet zijn. Het feit dat ik pas om 6 uur thuiskom en dan nog eens moet gaan koken vind ik minder aantrekkelijk (de man is meestal pas om half 7 thuis). En zo blijf ik heen en weer slingeren want ik krijg de voor en de tegens niet echt lekker in balans.