Rust

017

Centraal station. Een komen en gaan van studenten, dagjesmensen, forenzen. Te midden van al die hectiek staat ze te wachten. Ze beweegt nauwelijks, haar blik gericht op de ingang. Ze straalt rust uit.

Als ik me even later weer naar haar omdraai is ze verdwenen. Geluidloos. Alsof ze er nooit is geweest

De #PHOT (Photo on Tuesday/Foto op dinsdag) is ooit begonnen ter inspiratie om blogs te maken. Het heeft een beetje hetzelfde principe als de #WOT (Write on Tuesday), alleen is deze opdracht een vrije foto-opdracht, met jouw zelfgemaakte foto op dinsdag gemaakt, waarbij je wel of geen tekst plaatst maar titel is verplicht.

Arriva deel II

29634211623_35e0a01ae6_b-1

Iedereen, die regelmatig ’s ochtends de reis van Kerkrade naar Heerlen maakt, weet hoe druk het op dit traject kan zijn. Kerkrade, Chèvremont en Landgraaf zijn stations waar veel mensen in en uitstappen. Dat neemt tijd in beslag. Buiten het feit dat de instappers het de uitstappers tegenwoordig haast onmogelijk maken de trein te verlaten, zou je denken dat de NS in al haar wijsheid dit soort zaken meeneemt in de planning. Sprookjes, dames en heren, bestaan niet.

Ik meen jullie even mee naar de werkelijkheid.

De trein die in Kerkrade om 08.00 uur moet vertrekken komt pas om 1 voor 8 bij het station aan. We vertrekken dus al met vertraging. Op station Chèvremont is het druk, Eygelshoven is te verwaarlozen maar in Landgraaf moeten er, zoals gewoonlijk, aardig wat mensen uit, maar ook in.

Op het moment dat we uit Landgraaf vertrekken krijgen we het volgende te horen van de machinist. “Dames en heren, ik weet niet waarom het zo lang moet duren voor de passagiers in Landgraaf ingestapt zijn, maar dat gaat er waarschijnlijk voor zorgen dat we de aansluiting in Heerlen niet zullen halen.”

Verbijsterend

PS Op het nippertje de aansluiting gehaald maar dat was een kleine trein en dus haringen en ton…Jullie kennen het wel. Dit en de dramatische reis naar huis gisteravond kost Arriva bonuspunten, in ieder geval bij mij.

Geen dag

Jackles plaatste gisteren een mooie stukje omdat het de 36ste sterfdag van John Lennon was.
Mijn warrige hoofd gaat dan van de hak op de tak en kwam bij iets heel anders uit. De dag van, dacht ik, wat voor een dag zou het vandaag zijn? Een snelle zoektocht met google en je krijgt het hele regiment zo op je scherm geschoven. Er blijkt namelijk elke dag wel iets te zijn dat in de schijnwerpers wordt gezet. Zo is 1 december Aidsdag, 18 november de Dag van de Vasectomie, (ik verzin het niet) en op 16 oktober (mijn geboortedag) is het voedseldag. Dat verklaart  mijn grote honger naar lekker eten in het algemeen. Op 28 december is het Onnozele kinderen. Dat was de trouwdag van mijn ouders en verklaart weer waarom mijn broers en zussen zijn we wie zijn.

Jullie willen nu vast wel weten wat vandaag voor een dag is.Helaas, het is vandaag geen dag…Morgen wel, morgen is het de dag van de Kleine Schrijver, maar of ik dan ook iets te bloggen heb?

 

 

 

Horen, zien en zwijgen

Terwijl het halve land  naar een onzichtbare zonsverduistering stond te gapen deden de bestuurders van de ABN snel een greep in de kas. Waarschijnlijk hadden ze gedacht  dat het niet op zou vallen. Gewoon een ton extra per jaar terwijl ze eigenlijk recht hadden op meer. Hadden ze recht op ja, stond in de overeenkomst .

Rondkomen van 6 ton in tijden van crisis was al bijna niet  te doen.  De traiteur had zijn prijzen van de fois gras verhoogd omdat de ganzen in Frankrijk schaars werden, de chauffeur liep al meer dan een jaar te zeuren om een nieuwe BMW en tot overmaat van ramp begon de huishoudster nu  te roepen dat haar uurloon omhoog moest nu de SP zo goed had gescoord in de verkiezingen.

Ze moesten natuurlijk ook meegaan met de internationale markt want anders zouden ze het lachertje van Europa worden. Niet dat er ook maar een van hen ooit gevraagd zou worden voor een functie bij Barclays of Die Commerzbank maar de schijn ophouden voor de buren was toch zeker ook belangrijk? Je kunt tenslotte niet in het Gooi wonen met het inkomen van een gemiddelde, van corruptie verdachte, Limburgse wethouder.

En wij? Wij blijven staren naar een onzichtbare zon die achter een net zo onzichtbare maan verdwijnt en doen net of we gek zijn.

Heart of the matter

In tijden zoals deze doe ik er het zwijgen toe. De beelden spreken voor zich en ook daar keer ik mij vanaf. Ik wil ze niet zien. Kop in zand?. Nee, ik weet dat er dingen gebeuren die hartverscheurend zijn. Ik ben me bewust van het feit dat er nog steeds kinderen zijn die sterven omdat er gebrek is aan medicijnen, aan voedsel, aan water. Dat talloze bommen een einde maken aan het leven van mensen die part noch deel hadden aan het conflict. Dat jonge vrouwen  voor hun leven verminkt worden omdat het geloof dat zou voorschrijven.

Ik weet het…maar ik hoef de misselijkmakende beelden niet te zien. Veel liever ga ik op zoek naar schoonheid zodat de balans weer enigszins herstelt worden kan.

Heart of the matter

Heart of the matter

Kronkels

Ik zou het moeten proberen, 3  A4tjes volplempen met tekst zonder over de inhoud na te denken. Ik ben, denk ik, al meer tijd kwijt aan het corrigeren van woorden dan ik gebruik om dat wat in mijn hoofd opkomt te noteren. Mijzelf  en mijn handschrift kennende denk ik dat typen  het meeste rendement opleveren zal omdat handgeschreven uiteindelijk uitmondt in onleesbaar. Mijn brein werkt soms gewoon te snel. Het stopt niet voor regels.  En streepjes om een woord op een volgende regel door te laten gaan, zijn niet aan mij besteed.

Tellen  alinea’s ook mee?

Mad Max IV

Sky

Op weg naar een ander deel van het land, genieten van wollig wit op hemelsblauw zo ver het oog maar reiken kan. De onmeetbare diepte laat zelfs de man filosofisch zijn. “ Al miljoenen jaren trekken deze wolken voorbij’ zegt ‘ie. Ik denk aan andere tijden. Pre-historie, middeleeuwen, de nieuwe tijd. Voorbijgevlogen.

“Hoe zou de wereld er over 1000 jaar uitzien? Zou er dan überhaupt nog een leefbaar klimaat zijn? “ ik denk hardop zonder een antwoord te verwachten. “Wat als tegen die tijd alle energiebronnen echt uitgeput zijn en er geen leven meer mogelijk is? “ In mijn fantasie zie ik beelden die in Mad Max IV niet zouden misstaan.

De gedachtegang benauwt me.