Rust

017

Centraal station. Een komen en gaan van studenten, dagjesmensen, forenzen. Te midden van al die hectiek staat ze te wachten. Ze beweegt nauwelijks, haar blik gericht op de ingang. Ze straalt rust uit.

Als ik me even later weer naar haar omdraai is ze verdwenen. Geluidloos. Alsof ze er nooit is geweest

De #PHOT (Photo on Tuesday/Foto op dinsdag) is ooit begonnen ter inspiratie om blogs te maken. Het heeft een beetje hetzelfde principe als de #WOT (Write on Tuesday), alleen is deze opdracht een vrije foto-opdracht, met jouw zelfgemaakte foto op dinsdag gemaakt, waarbij je wel of geen tekst plaatst maar titel is verplicht.

Arriva deel II

29634211623_35e0a01ae6_b-1

Iedereen, die regelmatig ’s ochtends de reis van Kerkrade naar Heerlen maakt, weet hoe druk het op dit traject kan zijn. Kerkrade, Chèvremont en Landgraaf zijn stations waar veel mensen in en uitstappen. Dat neemt tijd in beslag. Buiten het feit dat de instappers het de uitstappers tegenwoordig haast onmogelijk maken de trein te verlaten, zou je denken dat de NS in al haar wijsheid dit soort zaken meeneemt in de planning. Sprookjes, dames en heren, bestaan niet.

Ik meen jullie even mee naar de werkelijkheid.

De trein die in Kerkrade om 08.00 uur moet vertrekken komt pas om 1 voor 8 bij het station aan. We vertrekken dus al met vertraging. Op station Chèvremont is het druk, Eygelshoven is te verwaarlozen maar in Landgraaf moeten er, zoals gewoonlijk, aardig wat mensen uit, maar ook in.

Op het moment dat we uit Landgraaf vertrekken krijgen we het volgende te horen van de machinist. “Dames en heren, ik weet niet waarom het zo lang moet duren voor de passagiers in Landgraaf ingestapt zijn, maar dat gaat er waarschijnlijk voor zorgen dat we de aansluiting in Heerlen niet zullen halen.”

Verbijsterend

PS Op het nippertje de aansluiting gehaald maar dat was een kleine trein en dus haringen en ton…Jullie kennen het wel. Dit en de dramatische reis naar huis gisteravond kost Arriva bonuspunten, in ieder geval bij mij.

Geen dag

Jackles plaatste gisteren een mooie stukje omdat het de 36ste sterfdag van John Lennon was.
Mijn warrige hoofd gaat dan van de hak op de tak en kwam bij iets heel anders uit. De dag van, dacht ik, wat voor een dag zou het vandaag zijn? Een snelle zoektocht met google en je krijgt het hele regiment zo op je scherm geschoven. Er blijkt namelijk elke dag wel iets te zijn dat in de schijnwerpers wordt gezet. Zo is 1 december Aidsdag, 18 november de Dag van de Vasectomie, (ik verzin het niet) en op 16 oktober (mijn geboortedag) is het voedseldag. Dat verklaart  mijn grote honger naar lekker eten in het algemeen. Op 28 december is het Onnozele kinderen. Dat was de trouwdag van mijn ouders en verklaart weer waarom mijn broers en zussen zijn we wie zijn.

Jullie willen nu vast wel weten wat vandaag voor een dag is.Helaas, het is vandaag geen dag…Morgen wel, morgen is het de dag van de Kleine Schrijver, maar of ik dan ook iets te bloggen heb?

 

 

 

Horen, zien en zwijgen

Terwijl het halve land  naar een onzichtbare zonsverduistering stond te gapen deden de bestuurders van de ABN snel een greep in de kas. Waarschijnlijk hadden ze gedacht  dat het niet op zou vallen. Gewoon een ton extra per jaar terwijl ze eigenlijk recht hadden op meer. Hadden ze recht op ja, stond in de overeenkomst .

Rondkomen van 6 ton in tijden van crisis was al bijna niet  te doen.  De traiteur had zijn prijzen van de fois gras verhoogd omdat de ganzen in Frankrijk schaars werden, de chauffeur liep al meer dan een jaar te zeuren om een nieuwe BMW en tot overmaat van ramp begon de huishoudster nu  te roepen dat haar uurloon omhoog moest nu de SP zo goed had gescoord in de verkiezingen.

Ze moesten natuurlijk ook meegaan met de internationale markt want anders zouden ze het lachertje van Europa worden. Niet dat er ook maar een van hen ooit gevraagd zou worden voor een functie bij Barclays of Die Commerzbank maar de schijn ophouden voor de buren was toch zeker ook belangrijk? Je kunt tenslotte niet in het Gooi wonen met het inkomen van een gemiddelde, van corruptie verdachte, Limburgse wethouder.

En wij? Wij blijven staren naar een onzichtbare zon die achter een net zo onzichtbare maan verdwijnt en doen net of we gek zijn.

Heart of the matter

In tijden zoals deze doe ik er het zwijgen toe. De beelden spreken voor zich en ook daar keer ik mij vanaf. Ik wil ze niet zien. Kop in zand?. Nee, ik weet dat er dingen gebeuren die hartverscheurend zijn. Ik ben me bewust van het feit dat er nog steeds kinderen zijn die sterven omdat er gebrek is aan medicijnen, aan voedsel, aan water. Dat talloze bommen een einde maken aan het leven van mensen die part noch deel hadden aan het conflict. Dat jonge vrouwen  voor hun leven verminkt worden omdat het geloof dat zou voorschrijven.

Ik weet het…maar ik hoef de misselijkmakende beelden niet te zien. Veel liever ga ik op zoek naar schoonheid zodat de balans weer enigszins herstelt worden kan.

Heart of the matter

Heart of the matter

Kronkels

Ik zou het moeten proberen, 3  A4tjes volplempen met tekst zonder over de inhoud na te denken. Ik ben, denk ik, al meer tijd kwijt aan het corrigeren van woorden dan ik gebruik om dat wat in mijn hoofd opkomt te noteren. Mijzelf  en mijn handschrift kennende denk ik dat typen  het meeste rendement opleveren zal omdat handgeschreven uiteindelijk uitmondt in onleesbaar. Mijn brein werkt soms gewoon te snel. Het stopt niet voor regels.  En streepjes om een woord op een volgende regel door te laten gaan, zijn niet aan mij besteed.

Tellen  alinea’s ook mee?

Mad Max IV

Sky

Op weg naar een ander deel van het land, genieten van wollig wit op hemelsblauw zo ver het oog maar reiken kan. De onmeetbare diepte laat zelfs de man filosofisch zijn. “ Al miljoenen jaren trekken deze wolken voorbij’ zegt ‘ie. Ik denk aan andere tijden. Pre-historie, middeleeuwen, de nieuwe tijd. Voorbijgevlogen.

“Hoe zou de wereld er over 1000 jaar uitzien? Zou er dan überhaupt nog een leefbaar klimaat zijn? “ ik denk hardop zonder een antwoord te verwachten. “Wat als tegen die tijd alle energiebronnen echt uitgeput zijn en er geen leven meer mogelijk is? “ In mijn fantasie zie ik beelden die in Mad Max IV niet zouden misstaan.

De gedachtegang benauwt me.

Naamloos

Wat doe je als je langzaam begint op te knappen maar nog niet genoeg energie hebt om thuis de boel eens flink onder handen te nemen?..…dan ruim je eindelijk je laptop eens op. Tijdens dat opruimen kwam ik allerlei oude blogjes tegen. Het onderstaande heb ik ooit geschreven voor de website van @contentgirl en heb ik (geloof) ik nooit op mijn eigen blog gezet…

Een brief, teveel drank en een zolder
Een knappe man, een onbedoelde ruzie en een museum

Geven we de persoon een naam of niet dacht ze terwijl ze de eerste zinnen langzaam in haar hoofd tot leven liet komen. De grote lijnen vormden zich gemakkelijk, maar de details waren een ander verhaal. Te beginnen bij een naam. Niet te saai, te alledaags, maar ook geen naam die haar extravagant zou maken. Ze was tenslotte wel een beetje doorsnee. Nu.

Vroeger niet. Niet in die jaren toen ze kind-af werd verklaard door jongens wiens ogen haar volgden terwijl ze semi nonchalant de trap van de oude school afdaalde. Puberaal, brutaal, haar onzekerheid verbergend achter sluik lang haar dat een groot deel van haar gezicht bedekte. Wilde jaren waarin ze haar weg moest vinden tussen vrijgevochten hippies die de wereld veroverden en de verstikkende regels opgelegd door de omgeving  waarin ze zich thuis behoorde te voelen. De vrijheid lonkte.

Hij had ook nog geen naam, de jongen die als eerste haar hart gebroken had. Als de dag van gisteren herinnerde zij zich het moment van de eerste zoen, onwennig, onervaren, een intens gevoel uit haar eigen lichaam te treden. Hemel en aarde smolten samen in een gewichtloos bestaan. Maar al heel snel kwam de kentering. De koude avond, de afspraak, zijn vriend die op haar wachtte en haar de brief in handen drukte die in een klap haar illusies vernielde. Terwijl ze de kille boodschap las onder het schamele licht van de lantaarnpaal rolden  tranen in een warme stroom over haar wangen.

Juist die brief moest ze nu hier op zolder terugvinden. In een oude doos, vol met memorabilia uit haar jeugd. Met de brief kwam ook de onvergetelijke pijn die ze toen gevoeld had weer als  een grote golf over haar heen. Onbeantwoorde liefde  bracht haar terug naar dat moment, die seconde waarin haar lot voor de rest van haar leven werd beslist.

De kroegen waarin ze haar pijn met teveel drank trachtte te verdoven hadden ook nog geen naam. Het waren er meer dan genoeg, al hadden ze allemaal dezelfde muziek, dezelfde lucht van verschraald bier en sigaretten, dezelfde stinkende toiletten waar ze menig keer haar maaginhoud over de rand van het toilet had uitgekotst. Dezelfde mannen, een aaneenschakeling van veroveringen die net zo vluchtig waren als de damp van alcohol, die haar onvervuld en gefrustreerd achterlieten. Nachten van overgave waarin ze wel haar lijf deelde maar niet haar ziel. Niemand kon haar meer raken.

Het naamloze museum. Daar liep ze hem jaren later letterlijk weer tegen het lijf. Groter dan ze zich kon herinneren. Een knappe man. Terwijl hij lachte zag ze in een flits de onweerstaanbare  jongen van weleer. Ze deelden herinneringen, gekleurd door de tijd, soms uiteenlopend, enkele vergeten. Haalden namen op, maakten grappen over hun puberale gevoelens en voor het eerst kon ze hem laten weten wat hij met haar had gedaan. Hij leek het allemaal te zijn vergeten. Ze hielden contact, spraken eindeloos met elkaar over  wat hen bezighield, hun leven, verleden en heden. Het oude verlangen bloeide weer op, maakte haar kwetsbaar. Lang duurde het niet. Na een onbedoelde ruzie over iets wat geen betekenis had werd het contact weer abrupt verbroken en brak ook weer haar bijna geheelde hart.
Zo zou het verhaal eruit moeten gaan zien. Nu alleen de namen nog.

Misschien liet ze het ook gewoon naamloos

 

 

Stilte

Hij schrikt heel even op als ik bepakt en bezakt de hoek om kom lopen. Zijn schoenen netjes naast elkaar voor de bank waar hij languit een dutje op lijkt te doen. De rugzak waar zijn hoed op rust erachter. Aan een boom hangt zijn jas aan een kleerhanger. Ik glimlach om het bizarre tafereel.

Na een paar meter heb ik mijn doel bereikt. Terwijl ik mijn best doe om de zomerbloeiers te vervangen voor herfstplantjes komt leunend op een stok een oude man mijn richting uit. Hij knikt terwijl hij langs mij loopt. Verderop staat hij stil bij een glanzende zwarte steen. Ik voel me haast een voyeur als ik zie hoe hij zijn vingers kust en een aai geeft over de foto aan de voorkant. Een ontroerend gebaar dat me raakt. Zoveel liefde. Nadat hij een paar verlepte bloemen uit de struik voor het graf heeft gehaald, blijft hij, met zijn handen gevouwen, rechtop staan.

I buig me weer over mijn eigen taak. Het is stil op de begraafplaats. Doodstil