Perspectief

Op vrijdagochtend neem ik een andere route.  Eerst de post ophalen en dan naar kantoor. In het statige gebouw aan de overkant van de Utrechtseweg is sinds kort het Leger des Heils neer gestreken. De grote ramen geven alle geheimen prijs, zeker nu de verlichting overal brand. Al een paar keer viel hij me op. Ik schat hem een jaar of 12. In het kleine, helder verlichte kamertje waar alleen een tafel en drie stoelen staan, zit hij aan het hoofd van de tafel.  Aan zijn rechter en linkerkant twee dames, die, zo lijkt het, voortdurend op hem in praten. Hij zit zo ver voorovergebogen dat hij bijna zijn gezicht tussen zijn kniexc3xabn stoppen kan. Ik heb medelijden met het mannetje. Zoxe2x80x99n kind moet je troosten, denk ik telkens als ik hem zie. Kijk nou toch wat een hoopje ellende . Ik onderdruk de neiging om even te blijven staan. Het tafereel maakt mij verdrietig.

Zojuist heb ik eens even opgezocht wat ze daar nu precies doen. Ik word er niet vrolijker van

2 thoughts on “Perspectief

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s