Rauw

Een jaardienst, het herdenken van de twee mensen die mij gemaakt, gevormd hebben. De emotie is nog steeds  rauw. Het huis, ooit ons huis, nu verstopt in een modern jasje. Tranen bedwingen, zeker niet mijn sterkste kant. Het weerzien met vrienden die je gemist hebt, een moment van vreugde, de omhelzing als een warm bad. De dienst geleidt door de hoogbejaarde neef van moeder, extra emotie. Samen met broers en zus naar het graf, even stilstaan bij de tijd die voorbij vliegt. Een hand op de koude steen, op zoek naar warmte.

Op de terugweg probeer ik mijn emoties in woorden uit te drukken. Ik faal erbarmelijk. Hoe leg je uit dat elk weerzien de wond opnieuw openscheurt en het afscheid steeds zwaarder wordt? Dat je de warmte van de mensen mist. Het herkent worden en begroet. Dat de lelijkheid van de stad mooi wordt als je het maar lang genoeg moet missen.

Mijn jeugd, mijn wortels, vreugde en verdriet, geschiedenis die, gedeeld met anderen, een verhaal vormt. Het verhaal van mijn leven.
Ik wil dat het daar eindigt en nergens anders

17 thoughts on “Rauw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s