Geluk

Ze ziet het niet meer zitten, is haar weg even helemaal kwijt. Gefrustreerd omdat ze de woorden niet vinden kan. Zomaar uit het niets was de hond op haar afgekomen en had haar volledig verrast. Met een beweging had hij zijn tanden in haar been gezet, de schrik groter dan de pijn. Op het moment dat ze de eigenaresse aansprak bleek deze nog valser dan de hond. Ze vroeg zich af hoe zoiets mogelijk was, haar vertrouwen in het goede zo geschonden.

Ik sta versteld. Mijn dochter, waarvan ik dacht dat ze wel wist waar Abraham de mosterd haalde. Die zich door niemand liet afbluffen en die zeer zeker niet op haar mond gevallen was, helemaal over haar toeren door de venijnige reactie van een kenau. Of zat er meer achter dan ze in eerste instantie met me wilde delen? Terwijl we onze eigen viervoeter uitlaten voel ik de spanning. Wetende dat aandringen nutteloos is laat ik het gaan. Later, veel later komt het hoge woord er uit. Ze voelt zich doodongelukkig. Ondanks het feit dat ze zo graag zelfstandig wil zijn, is de kamer in de grote stad niet het walhalla. Ze mist ons, ze mist haar vrienden maar vooral haar eerste vriendje. Ze wordt heen en weer geslingerd tussen haar drang naar vrijheid en de wens om zoveel mogelijk in zijn omgeving te zijn.

Haar geluk ligt niet langer in die geweldige kamer in Utrecht, maar in een klein hok in Nijmegen. Ze stikt haast in haar emoties.

Mijn bijdrage aan de tweewekelijkse WOW, uit het leven gegrepen

18 thoughts on “Geluk

  1. En wat voor een WoW! Inderdaad, uit het leven gegrepen.

    De strijd van een jong volwassene, die nog lang niet klaar is met het veroveren van een eigen plekje.
    Het lijkt allemaal zo leuk, maar het valt soms enorm tegen.

    Maar ze deelt haar gevoel in ieder geval wel met je Marloes. Dat is aan de ene kant fijn, maar als moeder kan je je er ook zorgen over maken.

    Herkenbaar.

  2. Allereerst; welcome back!
    Wat een mooie WOW, maar wel wat verdrietig.je staat in deze zelf een beetje machteloos, je wilt zo graag dat ze gelukkig is maar je weet ook dat ze het nu zelf moet doen! Uitvliegen is moeilijk!
    Groetjes!

  3. Na xc3xa9xc3xa9n dag op kamers dacht ik heel snel terug te willen naar mijn eigen kamer in mijn ouderlijk huis. Gelukkig was mijn ongelukkige gevoel snel voorbij…. Het had niet langer moeten duren.

    Ik voel het verhaal.

  4. Slik en nog eens slik. Over twee weken vliegt de mijne uit, maar dan 1500 km weg, ik hoop zo dat ze kan aarden…prachtig van treurnis Loes.

  5. Misschien hoort dat ongelukkig er wel gewoon bij. Het toont hoe gelukkig ze thuis was. Daar is zo maar geen alternatief voor gevonden. Kost tijd maar het komt natuurlijk goed.

    Maar dan die hond. Hoe weet zo’n beest dat. Ruikt hij de verzwakking? Bijt hij daarom? Of is hij het verlengstuk van de bek van zijn vrouwtje. Ik zou zeggen: beiden muilkorven en op het dorpsplein aan zo’n paal nagelen. De overrijpe tomaten doen de rest.

  6. Zeker zo iemand die op aggressieve toon begint te roepen dat hij dat anders nooit doet, daarmee implicerend dat het jouw schuld wel zal zijn? Als je haar een draai om haar oren geeft en vervolgens zegt “raar, dat doe ik anders nooit” belt zij waarschijnlijk de politie, handiger is dus om dat zelf maar te doen.

    Zaken missen is een goede manier om achter je gevoelens te komen, hopelijk vindt ze snel een manier om er mee om te gaan en/of een oplossing waarbij ze zich gelukkiger voelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s